หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 449 ชำระล้างต้าเหอ

บทที่ 449 ชำระล้างต้าเหอ

พระสนมฮวาถูกเชิญออกจากวังหลวง แต่จะเรียกว่าเชิญก็ไม่เชิง มันคือการขับไล่มากกว่า การถือกรรไกรไปฆ่าคนนั้นเป็นเรื่องที่อาจจะใหญ่หรือเล็กก็ได้ แต่เมื่อเกี่ยวข้องกับหน้าตาราชวงศ์ ก็ควรจะทำเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก

แต่ความกังวลเช่นนี้ พระสนมฮวาไม่เข้าใจ

นางไม่เข้าใจว่าอะไรคือ “หน้าตาราชวงศ์” ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกับราชวงศ์เท่านั้น แต่ยังเชื่อมโยงกับภาพลักษณ์ของประเทศอย่างใกล้ชิด และการกระทำต่าง ๆ ของนางนั้นล้วนแต่ไร้ซึ่งความสง่างาม

นางรู้แค่ว่าตนเองต้องการฆ่าคน ซ่งจื่ออานเห็นแล้ว แต่กลับไม่ได้ไล่เบี้ย เพียงแค่ให้คน

“ส่งนางออกจากวังไปพักผ่อน”

“ในใจของเขาต้องมีข้าแน่ ๆ ”

เพียงแค่เพราะอันหรูอี้ตอนนี้ยังมีหงเฉินอีก พระสนมฮวามองห้องของตนที่ตกแต่งด้วยสีสันฉูดฉาด อารมณ์กลับดีเป็นพิเศษ

“หงเฉินนั่นเข้าวังมาเดือนกว่าแล้ว ยังคงเป็นแค่สาวใช้ เห็นได้ชัดว่าฝ่าบาทไม่ได้เก็บนางมาไว้ในใจเลย พวกเจ้าว่าจริงหรือไม่?”

สาวใช้ก้มหน้า ในดวงตาวาบไหววับแห่งความดูแคลน แต่ปากกลับกล่าวว่า

“ใช่เจ้าค่ะ กุ้ยจู่ ในใจฝ่าบาทย่อมมีท่านอยู่แน่นอน กุ้ยจู่ทั้งน่ารักและเฉลียวฉลาด วันนี้ฝ่าบาทยังจ้องมองท่านหลายครั้งเชียวนะเจ้าคะ”

ทำเรื่องน่าอับอายขนาดนั้น ไม่ช้าก็เร็วคงแพร่สะพัดไปทั่วทั้งในและนอกวัง หากเป็นคนอื่นคงกลัวจนตัวสั่น เสียใจภายหลัง แต่นางกลับไม่รู้สึกละอาย ซ้ำยังรู้สึกดีใจ

พระสนมฮวายกมือกอดใบหน้าตัวเอง จู่ ๆ ก็รู้สึกจนใจ

“เพียงแต่ข้าไม่ได้งดงามเท่าพี่สาว ใบหน้าของพี่สาวงามล้ำเลิศ นางคือหงส์สวรรค์นี่นา งดงามเหลือเกิน หากข้าจะงดงามเหมือนนางก็คงดี”

สาวใช้พูดตาม

“ความงามมีหลายแบบ กุ้ยจู่เป็นน้องสาวของฮองเฮา งดงามดั่งนางฟ้า นับเป็นหญิงงามหาได้ยากในราชวงศ์”

“จริงหรือ?”

พระสนมฮวาดีใจยิ่งนัก

“บ่าวไม่กล้าโกหกพ่ะย่ะค่ะ”

สาวใช้ตอบ

พระสนมฮวาดีใจจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ ยกมือลูบแก้มตัวเอง สัมผัสปิ่นทองและอาภรณ์อันงดงาม อดไม่ได้ที่จะพูดว่า

“พี่สาวสูงศักดิ์สง่างาม นางงามต่ำช้านั่นจะเทียบได้อย่างไร? พี่สาวกับฝ่าบาทรักใคร่กันเหลือเกิน หากรู้ว่าฝ่าบาทใช้ชีวิตลำบากมาหลายปี คงหวังให้มีคนอยู่เป็นเพื่อนเขา”

“นอกจากข้า ยังจะมีใครอีกเล่า?”

…

ฉินฟางนำข่าวเก่ามาบอก เขากล่าวว่า

“หลังจากมู่หลี่ตกหน้าผา กุ้ยเฟยก็กระโดดตามไปด้วย แต่ทั้งสองคนไม่พบศพ ข้าน้อยคิดว่า บางที มู่หลี่อาจพากุ้ยเฟยหนีไป”

การคาดเดาเช่นนี้เกิดขึ้นนานแล้ว และก็บอกซ่งจื่ออานไปแล้วด้วย แต่พวกเขาก็ยังต้องพูดอีกครั้ง

พูดต่อหน้าหงเฉินอีกครั้ง

หงเฉินยืนอยู่ข้างศาลา รู้สึกงงงวย นางคิดว่าที่ตนหน้าตาเหมือนอันหรูอี้เป็นเพียงความบังเอิญ แต่วันนั้นที่มู่หลี่ตกหน้าผาก็เป็นความบังเอิญ ความบังเอิญมากมายเช่นนี้

นางยังจำคำพูดของมู่หลี่ได้

“วันนั้นข้าสังเกตเห็นพวกเขา ก็เพราะอันหรูอี้หน้าตาเหมือนเจ้าไม่มีผิด เพียงแต่ไม่รู้ว่านางเป็นพระชายา”

มู่หลี่ถอนหายใจ

“ข้าถูกบังคับให้ทำงานให้แก่จอมกบฏ แต่ไม่เคยทำอะไรพวกเขาจริง ๆ กระทั่งคิดจะส่งพวกเขากลับเมืองหลวง ใครจะรู้ว่าพวกเขากลับ… เฮ้อ!”

นางถามมู่หลี่

“จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ด้วยหรือ?”

มู่หลี่กลับหัวเราะ

“หากไม่ได้เห็นอันหรูอี้ข้าก็ไม่เชื่อว่าจะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ แต่เจ้าจำได้หรือไม่ ตอนเด็ก ๆ พี่ชายพาเจ้าไปเล่นน่ะ?”

นางจำได้ แต่จำได้เลือนราง ทว่าในความรู้สึกลึก ๆ ราวกับมีคนคอยบอกนางว่า เคยมีเรื่องราวในอดีตเช่นนี้จริง ๆ

“ข้าไม่ได้โทษซ่งจื่ออานเพียงแต่ข้าอยากรู้วิธีคืนโฉมหน้าเดิม ราชสำนักรวบรวมตำรายาจากแพทย์ชื่อดังทั่วหล้า พอดีมีตำรับยานี้ น้องสาว ข้าแค่ต้องการตำรับยา เพื่อให้ตัวเองกลับคืนโฉมหน้าเดิม หลังจากนั้นพี่น้องเราจะท่องเที่ยวทั่วหล้า ไม่พรากจากกันชั่วชีวิต”

มันเป็นเพียงตำรายา เขาไม่มีเหตุผลที่จะหลอกตัวเอง นางมีความทรงจำในวัยเด็ก นาง…

ซ่งจื่ออานขมวดคิ้วแน่น จ้องมองเขาไม่กะพริบตา

“เจ้าพบเบาะแสของสวีเจิ้งหรือไม่?”

ฉินฟางส่ายหน้า

“ยังไม่พบ พวกเขาทั้งสองไม่ใช่คนธรรมดา แม้กองกำลังกบฏจะถูกปราบแล้ว แต่พวกเขากลับไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ เลย กระต่ายฉลาดย่อมมีโพรงสามรู เกรงว่าพวกเขาคงมีที่ซ่อนที่พวกเราไม่รู้ เซี่ยเหิงก็เคยสอบสวนญาติของกบฏ ได้เบาะแสอะไรบ้างหรือไม่?”

“ไม่มี”

ซ่งจื่ออานสีหน้าหนักอึ้ง

“พวกกบฏตายเกือบหมดแล้ว”

ฉินฟางนิ่งเงียบ เขาเข้าใจดี คนที่ถูกล้างตระกูลจะมีญาติที่ไหน แม้จะมี ก็คงเหลือแต่ความแค้น จะถามอะไรได้

ทั้งสองเงียบกันไป ครู่หนึ่งต่างมองไปที่หงเฉิน เห็นนางหันหลังให้พวกเขา ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ค่อย ๆ เคลื่อนออกห่างไปสองสามเมตร ยืนอยู่ท่ามกลางดอกโบตั๋น ก้มหน้าลงต่ำ ดูท่าจะวิ่งขึ้นสะพานอยู่รอมร่อ

ฉินฟางอึ้งไป ราวกับนึกถึงเรื่องเก่า ดวงตาวาบขึ้นด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

ซ่งจื่ออานไม่ได้ยิ้ม สีหน้าเขาดำลง โกรธจนขบฟันกรอด

“เจ้าจะวิ่งไปไหน!”

หงเฉินชะงักกึก จับชายกระโปรงหันกลับมา ยิ้มเจื่อน ๆ กล่าวว่า

“ฝ่าบาท พวกท่านกำลังปรึกษาความลับ ข้าเป็นเพียงสาวใช้ตัวน้อย กลัวว่าจะรู้มากเกินไป วันหน้าอาจถูกปิดปาก”

ซ่งจื่ออาน

“…”

“เอ่อ”

ฉินฟางพูดอย่างมีรอยยิ้ม

“คุณหนูหงเฉินไม่ต้องกังวล เรื่องที่พวกเราตามหาพระชายาได้ดำเนินมาสามปีแล้ว ทั่วทั้งซีจิ้นไม่มีใครไม่รู้ จะทำเรื่องเสียแรงเปล่าเช่นนั้นได้อย่างไร”

“จริงด้วย”

หงเฉินมองดูซ่งจื่ออานอย่างเข้าใจ กะพริบตาอย่างระมัดระวัง “เป็นข้าที่ขี้ขลาดเกินไป ทำให้ฝ่าบาทกับท่านแม่ทัพชินต้องขบขัน”

ซ่งจื่ออานกลับหัวเราะเยาะ

“เจ้าแค่กลัวข้าจะนึกถึงเรื่องที่เจ้าเถียงกับองค์หญิง แล้วมาคิดบัญชีเก่ากับเจ้า ใช่หรือไม่?”

รู้แล้วยังถาม เรื่องเกินจำเป็น

บ่นในใจหนึ่งประโยค หงเฉินกลับทำหน้าจริงจัง จมูกย่นนิด ๆ ดูคล้ายเจาหยางยามน้อยใจ พูดเสียงเบา

“องค์หญิงพอปรากฏตัวก็ตะโกนจะฆ่าจะฟันข้า ชีวิตข้าฝ่าบาทเป็นผู้ไว้ให้ ย่อมไม่กล้าตายง่าย ๆ จำต้องเถียงไปสองสามคำ จริง ๆ ไม่ได้ตั้งใจ”

“อ้อ?”

ซ่งจื่ออานหรี่ตาลง น้ำเสียงแฝงความสนุกแปลก ๆ

“พูดเช่นนี้ เจ้าทำเพื่อข้าสินะ?”

หงเฉินกำลังจะตอบว่าใช่โดยไม่ทันคิด แต่เหตุการณ์เมื่อวานยังชัดเจนในความทรงจำ จึงยั้งแรงกระตุ้นที่จะพยักหน้าไว้ทัน แอบมองอารมณ์ในดวงตาของซ่งจื่ออานสองสามที หงเฉินจึงกล่าว

“เรื่องนี้น่ะ จริง ๆ แล้วถ้าพูดให้ถึงที่สุด ก็แค่ข้าอยากอาศัยอำนาจผู้อื่นระบายอารมณ์เท่านั้น”

ซ่งจื่ออานกระตุกมุมปาก รอยยิ้มกลายเป็นความไม่พอใจทันที

“ไม่ใช่สุนัขอาศัยอำนาจคนหรอกหรือ?”

หงเฉินยิ้มประจบทันที

“ใช่ ๆ ๆ นั่นแหละ ฝ่าบาทตรัสถูกต้องที่สุด ข้าก็แค่สุนัขอาศัยอำนาจคนนั่นแหละเพคะ”

ดังนั้นท่านอย่าได้ถือสาที่ข้าเถียงกับองค์หญิงเลย

ซ่งจื่ออานอยากจะขว้างถ้วยน้ำชาข้างมือใส่หัวนางนัก หลังจากสูดลมหายใจลึกสองครั้ง เขาก็อดทนไว้ได้ พูดเสียงเย็น

“ข้าเห็นเจ้าสมควรได้รับบทเรียน ตั้งแต่พรุ่งนี้ ลงโทษให้เจ้าทำความสะอาดหอสือจื่อถ้าทำไม่สะอาด ห้ามกินข้าว!”

หงเฉินนึกถึงพื้นที่ของหอสือจื่อกลืนน้ำลาย

“เพคะ ทำคนเดียวหรือ?”

ซ่งจื่ออานยกมุมปาก

“เจ้าว่าไง?”