หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 446 หยกวงศ์ตระกูล
บทที่ 446 หยกวงศ์ตระกูล
หงเฉินก้มหน้า ค่อย ๆ ย่างเท้าเข้าไปหาซ่งจื่ออานทีละก้าว
ซ่งจื่ออานดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ดี นั่งดื่มชาอยู่ในศาลาเย็นเพียงลำพัง หลิวลวี่อุ้มเจาหยางหายไปไหนไม่รู้ ในลานนี้มีคนมากมาย ดูแล้วน่ารำคาญ ซ่งจื่ออานจึงสั่ง
“ทุกคนออกไป”
ออกไปก็ดี พอดีนางเหนื่อยอยากพักผ่อน
หงเฉินแอบดีใจเดินออกไป แต่จู่ ๆ ซ่งจื่ออานก็เอ่ยขึ้นมา
“หงเฉิน เจ้าอยู่ที่นี่”
แย่แล้ว ฮ่องเต้จะหาเรื่องนางอีกแล้ว
หงเฉินชะงักฝีเท้า เดินไปยืนข้าง ๆ น้ำแข็ง คนอื่น ๆ ออกจากศาลาเย็นไปหมดแล้ว หงเฉินรู้สึกได้ชัดเจนว่าสายตาของซ่งจื่ออานจับจ้องมาที่นาง
หงเฉินรอจนใจร้อนรุ่ม ในที่สุดซ่งจื่ออานก็ลุกขึ้น
หัวใจกระตุกวูบ หงเฉินมองดูซ่งจื่ออานค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ โดยสัญชาตญาณนางถอยหลังออกไป แม้จะเป็นการเคลื่อนไหวเบาและเงียบ แต่ก็ทำให้ซ่งจื่ออานไม่พอใจ
“เจ้าถอยหนีทำไม?”
หงเฉินตอบอย่างหวาด ๆ
“ลม…ลมแรง”
ซ่งจื่ออาน
“…”
หงเฉินกวาดตามองทางออกข้าง ๆ คิดว่าถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา ไม่รู้ว่าจะหนีออกไปทันหรือไม่ แต่ถึงหนีไปก็คงไม่มีใครกล้าขัดขวาง คิดถึงตรงนี้ หงเฉินก็รู้สึกหมดแรง
ทำไมถึงได้ทนหน้านางไม่ได้นักหนา นางก็ไม่ได้ใช้หน้าตาไปยั่วยวนเขาเสียหน่อย ช่างเถอะ…
“เข้ามา” ซ่งจื่ออานสั่ง
หงเฉินกะพริบตา เงยหน้าขึ้นมองอย่างงง ๆ
“อะไรนะ?”
“เดินเข้ามาเอง”
ซ่งจื่ออานมองนางเย็นชา สายตาเยือกเย็น
“ไม่เข้าใจหรือ?”
นางอยากจะไม่เข้าใจ ขอให้เป็นคนหูหนวกเสียยังดี!
แม้จะคิดเช่นนั้น แต่หงเฉินก็ต้องเดินเข้าไป แม้จะเดินช้าและก้าวเล็ก ๆ ผ่านไปนานกว่าจะเขยิบไปถึงหน้าซ่งจื่ออาน
ซ่งจื่ออานกระตุกมุมปาก ดูเหมือนจะรู้สึกขบขัน ยื่นแขนยาวออกไป จู่ ๆ ก็รวบเอวนาง กำเอวบางแน่น แล้วถามเสียงต่ำ
“เจ้ากลัวข้าจะตีเจ้าหรือ?”
หงเฉินแข็งทื่อไป ถ้าเป็นคนสวมหน้ากาก นางคงเตะไปแล้ว แต่นี่คือฮ่องเต้ นางไม่เพียงเตะไม่ได้ ยังต้องรักษากิริยา
“ฮ่อง ฮ่องเต้เป็นบุคคลสูงศักดิ์ จะทรงทุบตีสตรีส่งเดชได้อย่างไร ฮ่ะ ๆ ฮ่า ๆ ๆ …”
“แล้วเจ้าหลบอะไร?”
ซ่งจื่ออานเอนพิงข้าง ๆ แล้วนั่งลง ดึงหงเฉินมานั่งบนตัก
นิ้วมือหงเฉินกระตุก พยายามจะลุกขึ้นพลางพูด
“ฮ่องเต้ทรงเป็นบุคคลสูงศักดิ์ ข้าน้อยไม่กล้านั่งทับพระวรกาย ข้าน้อยคิดว่าคุกเข่าสบายดี… อึก!”
ซ่งจื่ออานดึงนางเข้ามาใกล้
พวกเขาอยู่ใกล้กันมากอยู่แล้ว ห่างกันเพียงครึ่งฝ่ามือ แต่การกระทำของซ่งจื่ออานได้ทำลายระยะห่างครึ่งฝ่ามือนั้นจนสิ้น
การพลิกคว้ำในปากรุนแรงและบ้าคลั่งจนยากจะบรรยาย หงเฉินตกใจยื่นมือผลักไหล่เขา แต่มือทั้งสองกลับถูกบิดไพล่หลังอย่างง่ายดาย แรงกดดันนั้นทำให้นางแทบหายใจไม่ออก
ซ่งจื่ออานก็ไม่ได้หลับตา เขาจ้องมองดวงตาที่โกรธและตกใจของหงเฉิน มือข้างหนึ่งลูบไล้จากเอวขึ้นไป แกล้งบีบเค้นหน้าอกอย่างชั่วร้าย
ใบหน้าของหงเฉินแดงก่ำในทันที นางกัดฟันแน่น แต่กลับกัดโดนตัวเอง
ซ่งจื่ออานถึงกับถอยออกมาในจังหวะสำคัญ! หงเฉินเจ็บจนแก้มกระตุก ซ่งจื่ออานกลับหัวเราะออกมาทันใด มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่แทบไม่สังเกตเห็น น่าเสียดายที่หงเฉินเจ็บจนน้ำตาพร่า พลาดโอกาสเห็นรอยยิ้มอันหายากที่มีให้นาง
“ข้าจะ…”
เสียงพึมพำผ่านริมฝีปาก หงเฉินพยายามดึงมือออก ปิดปากตัวเอง จ้องมองซ่งจื่ออาน
ซ่งจื่ออานกลับสู่ความสงบแล้ว แต่ยังคงโอบเอวหงเฉินแน่น กอดนางไว้ในอ้อมอก แม้แต่มือที่อยู่บนหน้าอกก็ยังลูบไล้ยั่วเย้า ทำให้ใบหน้านางยิ่งแดงขึ้น
คงจะมีคำด่าหลายคำวิ่งผ่านในใจหงเฉินตอนนี้กระมัง?
บรรยากาศชะงักงัน หงเฉินพูดไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ ซงจื่อก็ไม่อยากพูดแม้แต่ครึ่งคำ สีหน้าคลุมเครือ มองไม่เห็นอารมณ์ใด ๆ
จู่ ๆ หยกประดับตกออกมาจากแขนเสื้อของหงเฉิน
หงเฉินสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ไม่สนใจท่าทางในตอนนี้ ยื่นมือไปคว้าหยกประดับนั้นทันที แต่นางก็ยังช้าไปหนึ่งก้าว หยกประดับตกไปอยู่ในมือของซ่งจื่ออานถูกเขาหยิบขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด
ซ่งจื่ออานชิงได้หยกประดับมาก่อน สายตามองดูสีหน้าของหงเฉินอย่างไม่ใส่ใจ น้ำเสียงเรียบเฉย
“หงส์คู่ร้องเพลง หยกคุณภาพดี มีค่าถึงพันต้าหลิง มีของดีขนาดนี้ เจ้ายังต้องเข้าวังมาหาเงินอีกหรือ?”
“สิ่งนี้ มันคือ…”
หงเฉินคิดหาเหตุผลจนสมองแทบแตก ทันใดนั้นก็นึกออก จึงร้องเสียงดัง
“ของวงศ์ตระกูล! นี่คือของวงศ์ตระกูลที่พี่ชายมอบให้ข้า! มีเพียงชิ้นเดียว ไม่อาจจำนำได้!”
ซ่งจื่ออานหยุดมองชั่วครู่
“จริงหรือ? พี่ชายเจ้าดีกับเจ้ามากหรือ?”
“ใช่ ๆ ๆ แน่นอน”
หงเฉินพยักหน้าติด ๆ กัน พลางยื่นมือไปหยิบหยกประดับ
“พี่ชายคือคนที่ดีกับข้าที่สุดในโลกนี้ ดังนั้นถึงได้มอบหยกประดับนี้ให้ข้า ข้า…”
พูดยังไม่ทันจบ หยกประดับก็เลื่อนหายเข้าไปในแขนเสื้อ แขนเสื้อของซ่งจื่ออานฉลองพระองค์มังกรขวางอยู่ตรงหน้า มือของหงเฉินค้างกลางอากาศ มุมปากกระตุก
“ฝ่าบาท หยกประดับนี้คงมีค่าไม่กี่ต้าหลิง แต่ก็เป็นของวงศ์ตระกูลของข้า…”
“หงส์คู่ร้องเพลง แม้แต่ในวังก็ยังหาได้ยาก”
ซ่งจื่ออานดึงคนเข้ามาใกล้อีกครั้งอย่างฉับพลัน ลมหายใจเป่ารดคอหงเฉิน หรี่ตาลง แฝงความเยือกเย็นที่ทำให้ผู้คนสั่นสะท้าน
“ข้า สนใจ เอาไปดูสักสองสามวัน อย่างไร ไม่ได้หรือ?”
หงเฉิน
“…”
ปล้นกันซึ่ง ๆ หน้า เจ้าฮ่องเต้องค์นี้ช่างยิ่งใหญ่ เป็นฮ่องเต้ผู้ทรงธรรมเสียจริง!
ซ่งจื่ออานมองนางอย่างมีความหมายอีกครั้ง จู่ ๆ ก็เบือนสายตาไป พร้อมกับปล่อยหงเฉินออก ถือหยกประดับเดินออกไปอย่างสง่าผ่าเผย ทิ้งให้หงเฉินยืนงงอยู่ท่ามกลางสายลม
โอกาสที่นางรอมานานกว่าจะได้ เหลือเวลาแค่เดือนเดียวแล้ว! ทำไมถึงเป็นแบบนี้…
ซ่งจื่ออานเดินกลับหอสือจื่อโดยไม่หันกลับมามอง ตอนไป อารมณ์ตกต่ำ ตอนกลับ แม้สายตายังคงเรียบเฉย แต่บรรยากาศรอบตัวไม่ได้หม่นหมองเหมือนตอนไปแล้ว
เซี่ยเหิงอดถามไม่ได้
“ฝ่าบาท พระองค์เป็นอะไรหรือ?”
เมื่อครู่ยังอารมณ์ตกเพราะข่าวที่ฉินฟางนำมา ทำไมพริบตาเดียวถึงได้สงบเช่นนี้?
“เรื่องราวได้ถูกกำหนดแล้ว ความจริงไม่อาจเปลี่ยนแปลง ให้ฉินฟางพักผ่อนให้ดี”
ซ่งจื่ออานถอนหายใจ ค่อย ๆ นั่งลงบนบัลลังก์ หยิบหยกประดับออกมาจากแขนเสื้อ ถามเซี่ยเหิง”เจ้าจำของสิ่งนี้ได้หรือไม่?”
เซี่ยเหิงมองผ่าน ๆ สองครั้ง
“ไม่มีอะไรพิเศษ แค่มีค่าพอสมควร”
ซ่งจื่ออานถือหยกประดับ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา พลิกหยกประดับดูอีกด้าน
“มองด้านหน้า แน่นอนว่าไม่มีอะไรพิเศษ แต่หากมองด้านหลัง กลับเป็นความพิเศษที่มีเพียงหนึ่งเดียวในใต้หล้า”
ด้านหลัง?
เซี่ยเหิงก้าวเข้าไป พินิจพิจารณาอย่างละเอียด ครู่หนึ่งก็หัวเราะออกมา
“นี่ไม่ใช่หยกประดับที่องค์ชายมีตั้งแต่ยังเยาว์วัยหรอกหรือ? ไม่ได้เก็บเข้าคลังหลวงไปแล้วหรือ? ทำไมฝ่าบาทถึงนึกอยากนำออกมา หรือว่าจะพระราชทานให้องค์ชายตอนสถาปนารัชทายาท?”
“ไม่”
ซ่งจื่ออานจ้องมองเขา ในดวงตาที่ลึกล้ำราวกับมีคลื่นลมพายุซ่อนอยู่
“ข้าเพิ่งไปดูหยกที่เก็บไว้มาแล้ว หยกของข้าไม่เคยถูกเคลื่อนย้าย ส่วนอันนี้ ข้าเพิ่งได้มาจากมือของนาง”
เขาหยุดชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างฉับพลัน
“นางบอกว่า นี่คือสมบัติล้ำค่าของพี่ชายนาง”
Comments for chapter "บทที่ 446 หยกวงศ์ตระกูล"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
