หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 428 เครื่องมือ
บทที่ 428 เครื่องมือ
วันแรกที่หงเฉินเข้าวัง เกือบถูกนางกำนัลลงโทษด้วยไม้เรียว
วันที่สองที่หงเฉินเข้าวัง เกือบถูกฮ่องเต้รังแก จากนั้นก็ถูกกักบริเวณที่เรือนเหมันต์
วันที่สามที่หงเฉินเข้าวัง นางมองดูชุดที่สวมใส่ซึ่งเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ชุดในวัง แล้วพูดอย่างเงียบ ๆ
“นี่มันชุดอะไร? ทำไมไม่เหมือนชุดในวังเลย?”
“หลิวลวี่หันมามองหงเฉิน ราวกับเป็นคนที่เดินออกมาจากภาพวาด ทุกครั้งที่เห็นนางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นไหว เพราะช่างเหมือนเหลือเกิน
แม้จะเป็นคนสองคน ก็ไม่น่าจะเหมือนกันได้ถึงขนาดนี้ จะเป็นไปได้หรือไม่…
หลิวลวี่ส่ายหน้า ได้ยินว่าตอนนั้นเป็นหน้าผาสูงหมื่นจั้ง ตกลงไปจากที่สูงขนาดนั้น ไม่แหลกเป็นโจ๊กก็นับว่าดีแล้ว แม้ฉินฟางจะไม่เคยยอมแพ้ในการค้นหา แต่ทุกคนก็รู้ว่าไม่มีทางจะพบแล้ว
อันหรูอี้ตายแล้ว
นางสูดหายใจลึก แล้วพูดต่อ
“เจ้าจะพักที่นี่ ข้าวของต่าง ๆ สั่งให้คนส่งมาแล้ว นี่เป็นตำหนักรอง อากาศดี ทั้งอบอุ่นในฤดูหนาวและเย็นสบายในฤดูร้อน มีลมโกรกและทิวทัศน์งดงาม สะดวกสำหรับองค์ชายที่จะมาหา ข้าง ๆ คือศาลาเย็น แม้ว่าศาลาเย็นของเรือนเหมันต์จะมีน้ำแข็งไว้คอยบริการ ถ้าร้อนเกินไปเจ้าก็ไปนั่งเล่นได้ เรือนเหมันต์ไม่เคยเคร่งครัดกฎระเบียบ”
“จำไว้”
หลิวลวี่พูดเสียงเรียบ
“หน้าที่ของเจ้าคือแค่แทนที่ชายาผู้สูงศักดิ์ เพื่อทดแทนความคิดถึงที่องค์ชายมีต่อพระมารดา เมื่อองค์ชายเติบโตขึ้น พวกเราก็จะให้เงินก้อนหนึ่งแก่เจ้าแล้วให้ออกจากวัง”
ดังนั้น นางจึงเป็นเพียงตัวแทนเท่านั้น หงเฉินพลันพูดไม่ออก ไม่รู้จะพูดอะไรดี มือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
“อีกอย่าง”
หลิวลวี่ชี้ไปที่ตำหนักหลัก
“ที่นั่น เจ้าห้ามเข้าไป ถ้าเจ้าจะไป ก็ต่อเมื่อเจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว”
หงเฉินตกใจเล็กน้อย
“นั่นเป็นเขตหวงห้ามหรือ?”
เมื่อเห็นใบหน้านี้ หลิวลวี่ก็อดใจอ่อนไม่ได้ นางถอนหายใจแล้วลดท่าทีลง
“ไม่ใช่เขตหวงห้าม แต่เจ้ามาจากที่ไหนไม่มีใครรู้ ฮ่องเต้มีรับสั่งว่า หากเจ้าเข้าใกล้ให้ประหารทันที”
หงเฉินสูดลมหายใจเฮือก โอ้โห เข้มงวดขนาดนี้ แล้วนางจะหาของได้อย่างไร? อีกอย่างในลานนี้ ได้ยินว่าทุกคนเป็นองครักษ์เงานางรู้แค่เรื่องพิษและกลไก ไม่มีทางเข้าใกล้ได้เลย!
สุดท้าย เมื่อหลิวลวี่พานางเข้าตำหนักรอง ก็กำชับอีกครั้ง
“และอีกอย่าง เจ้าต้องจำไว้ ห้ามออกจากประตูเรือนเหมันต์เด็ดขาด มิฉะนั้นจะถูกประหารทันที”
“ข้าขอถามได้ไหมว่าเพราะเหตุใด?”
หงเฉินอดถามไม่ได้
“ง่ายมาก เพราะในซีจิ้นมีอันหรูอี้เพียงคนเดียว”
หลิวลวี่มองนางอย่างจริงจังและเคร่งขรึม
“ฮ่องเต้ไม่ทรงอนุญาตให้ผู้ใดมาแทนที่นาง องค์ชายยังเยาว์วัย แต่ทรงฉลาดมาก ที่ให้เจ้ามาก็เพราะใบหน้าของเจ้าเท่านั้น”
หลิวลวี่มองสตรีที่ตกตะลึง ในใจก็รู้สึกหนักอึ้ง ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วเตือนว่า
“และอีกอย่าง ข้า หงเฉิน เจ้าจำไว้ให้ดี อย่าคิดจะแทนที่ชายาผู้สูงศักดิ์ มิฉะนั้นไม่ต้องให้คนอื่น ข้าจะเป็นคนฆ่าเจ้าเอง”
ในเรือนเหมันต์นี้ ใครก็สามารถฆ่านางได้ แม้แต่หลิวลวี่ก็มีสิทธิ์นี้
นางคิดว่าตัวเองเป็นตัวแทน แต่ดูเหมือนว่าจะด้อยกว่าตัวแทนเสียอีก เป็นเพียงเครื่องมือที่ใช้เติมเต็มความรู้สึกที่ขาดหายไปของเด็กน้อย ใช้แล้วทิ้ง แม้แต่วันที่จะ “ใช้เสร็จ” ก็ยังไม่แน่นอน
ดูเหมือนนางจะมีชีวิตที่สุขสบาย แต่จริง ๆ แล้วเหมือนเดินบนเส้นด้าย
เมื่อเห็นประตูตำหนักรองค่อย ๆ ปิดลง หงเฉินก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันที ทั้งตัวแทบหายใจไม่ออก หอบหายใจถี่ ๆ ยกมือทุบอกตัวเองแรง ๆ
“อันหรูอี้เจ้าช่าง…มีเสน่ห์เหลือเกิน ข้าถึงกับอิจฉาเลย”
คิดว่ามีใบหน้านี้จะทำอะไรได้สะดวกขึ้น แต่นางคิดผิด บางทีมู่หลี่และคนอื่น ๆ ก็คงคิดผิดด้วย เพราะมีใบหน้านี้ นางจึงกลายเป็นเป้าสายตาของทุกคน ไม่มีอิสระเลยแม้แต่น้อย
ตอนนี้เจาหยางกำลังเรียนหนังสือกับอาจารย์ใหญ่ ทำเอาเฟิงปู้ฉวนทุรนทุรายจนต้องทุบอกผาง ๆ ส่วนคนที่นั่งอยู่ในหอสือจื่อก็ไม่สนใจเรื่องพวกนี้ เขาเงยหน้าขึ้นฟังเจียซานรายงาน รู้สึกประหลาดใจ
“หลิวลวี่ข่มขู่นาง?”
ซ่งจื่ออานครุ่นคิดครู่หนึ่ง มุมปากยกยิ้มเย็นชา
“ทำได้ดีมาก หลิวลวี่สมกับเป็นคนข้างกายหรูอี้ ทั้งมีเหตุผลและจงรักภักดี”
เซี่ยเหิงที่ยืนอยู่ข้างกายซ่งจื่ออานในตอนนี้ได้ยินดังนั้นจึงกล่าว
“หลายปีมานี้ หลิวลวี่ก็เปลี่ยนไปมาก นิสัยสงบนิ่งมาก”
ซ่งจื่ออานโบกมือให้เจี๋ยซานถอยออกไป แล้วพูดกับเซี่ยเหิงว่า
“คนอื่นไม่ต้องสนใจ มีแต่หงเฉินผู้นี้ที่ต้องสืบให้กระจ่างชัด ห้ามพลาดแม้แต่น้อย! อีกอย่าง… หากฉินฟางส่งข่าวมา ให้เขาไปดูที่ด่านหลิงอู่”
“อืม”
เซี่ยเหิงพยักหน้า เหลียวมองดูซ่งจื่ออานสองปีผ่านไป ชายหนุ่มยิ่งดูสง่างามขึ้น ความห้าวหาญของวัยเยาว์ราวกับเพิ่งผ่านไปเมื่อวาน แววตาที่หม่นหมองยิ่งทำให้เขาดูห่างเหินผู้คน
ทุกวันนี้ในที่ประชุมราชสำนัก แม้ทุกคนยังพูดได้อย่างอิสระ แต่ก็ไม่มีบรรยากาศเผชิญหน้าโต้เถียงอย่างดุเดือดเหมือนวันก่อนแล้ว แม้แต่เซวี่ยเถาเหิงก็แทบไม่ค่อยแสดงความเห็นในตำหนักเซียนเจิ้งแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการกล้าพูดคำว่า
“ไม่เหมาะสม” กับซ่งจื่ออานเหมือนแต่ก่อน
บางทีแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัวว่าตนเองได้กลายเป็นคนเหงาและโดดเดี่ยวไปแล้วโดยไม่รู้ตัว นึกถึงตอนที่เขากระวนกระวายรอจดหมายจากเขาหงหัว และตอนที่เขาถือจดหมายมาอวดตน ความรู้สึกผิดของเซี่ยเหิงก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้นอีกชั้น
หากว่า… หากวันนั้นเขาสามารถเกลี้ยกล่อมด้วยชีวิต เรื่องคงไม่กลายเป็นเช่นนี้…
“เซี่ยเหิง”
ซ่งจื่ออานลุกขึ้นทันที มองเขาแล้วพูด
“วันนี้เป็นวันที่สี่เข้าวัง ใช่หรือไม่?”
เซี่ยเหิงนับนิ้วคำนวณแล้วยิ้มน้อย ๆ
“ใช่ พอดีวันนี้”
ซ่งจื่ออานหรี่ตา ในดวงตาวาบแสงประหลาด กล่าวว่า
“โจวหมี่ สี่มาแล้ว ให้เขาไปเรือนเหมันต์บอกเฟิงไม่ต้องสอน วันนี้เลิกเรียนเร็ว และบอกโรงครัวหลวง เตรียมอาหารที่เขาชอบ ส่งไปที่เรือนเหมันต์ด้วย”
โจวหมี่รับคำ ถอยออกไปสั่งการ “ฝ่าบาทรับสั่งให้องค์ชายรัชทายาทเลิกเรียนเร็ว คุณชายสี่ไปเรือนเหมันต์พบ และแจ้งโรงครัวหลวง ทำอาหารที่คุณชายสี่และองค์ชายรัชทายาทชอบให้มาก”
ดวงอาทิตย์กำลังจะตกดิน ม้าเร็วกลุ่มหนึ่งควบเข้าวังหลวง บนหลังม้ามีเด็กหนุ่มอายุราวสิบขวบ แม้อายุเพียงสิบขวบ แต่รูปร่างสูงกว่าเด็กวัยเดียวกันสองส่วน ผ้าปิดตาปิดตาซ้าย แต่ยังเห็นคิ้วคมดวงตาสุกใส หล่อเหลาอย่างยิ่ง สีหน้าเปี่ยมด้วยความเยาว์วัย วัยเยาว์แต่กลับพกดาบยาวเท่าตัว
ซิงโม่บอกว่า ผู้ถือดาบต้องเกิดมาเพื่อเป็นแม่ทัพ ต้องคุ้นเคยตั้งแต่เด็ก อนาคตจึงจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ก้าวหน้าไกลกว่าผู้อื่น
ม้ายังไม่หยุดสนิท เขาก็กระโดดลงมาแล้ว ราวกับใบไม้ร่วงลอยละล่อง เซี่ยเหิงที่มารับตาเป็นประกาย รีบอุ้มเขาไว้
“เจ้าหนู! โตขึ้นมากเลย เกือบถึงคางแล้ว!”
“ขอบคุณท่านลุง ข้านำของขวัญจากเจาลี่กลับมาด้วย ท่านลุงฮ่องเต้อยู่ไหน?”
สี่กะพริบตาถาม
น่าเสียดาย นิสัยยังเป็นเด็กหนุ่มอยู่
Comments for chapter "บทที่ 428 เครื่องมือ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
