หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 421 นางกำนัลเข้าวัง
บทที่ 421 นางกำนัลเข้าวัง
ซ่งจื่ออานเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว อาจเป็นเพราะตอนที่เจาหยางปีนขึ้นเก้าอี้นั้น เขาได้เดินไปยืนข้างเก้าอี้อย่างเงียบ ๆ แล้ว
ตอนที่เจาหยางกำลังจะล้มลง ซ่งจื่ออานก็คว้าขาเขาไว้ได้อย่างว่องไว ราวกับจับสุนัขจิ้งจอกอ้วน ๆ ตัวหนึ่งห้อยหัวลง แล้วมองด้วยสายตาเย็นชา
เจาหยางร้องด้วยความตกใจ คิดว่าตัวเองจะล้มศีรษะแตก ทันใดนั้นก็นึกถึงคืนที่ถูกลอบสังหาร ใบหน้าซีดขาวในพริบตา แล้วร้องตะโกนด้วยความตกใจกลัว
“อ๊า! ท่านพ่อช่วยข้าด้วย! ท่านพ่อช่วยด้วย! มีมือสังหาร มือสังหาร…”
เสียงแหลมนั้นทำให้หูอื้อ ซ่งจื่ออานจับคอเสื้อเขาแล้ววางลงบนเก้าอี้ ไม่คาดคิดว่าเจาหยางจะฉวยโอกาสกอดเขาไว้ทันที น้ำมูกน้ำตาไหลพรากเปื้อนฉลองพระองค์มังกร
ซ่งจื่ออานกลั้นความขนลุกทั่วร่าง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“หุบปาก ไม่มีมือสังหาร เจ้าเงียบ ๆ หน่อย”
เจาหยางหน้าซีดขาว ยังคงร้องไห้ไม่หยุด ปากก็ยังครางว่ามีมือสังหาร โจวหมี่อดไม่ไหวก้าวเข้ามา กระซิบข้างหูของซ่งจื่ออานว่า
“ฝ่าบาท องค์ชายน้อยตกใจกับเหตุการณ์มือสังหารวันนั้น ก่อนหน้านี้ฝันร้ายมาครึ่งเดือนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ซ่งอู๋เชวี่ยอีกแล้ว!
ซ่งจื่ออานสีหน้าบึ้งตึง ทันใดนั้นก็ยกมือขึ้น โจวหมี่ตกใจมาก คิดว่าเขาจะตีองค์ชายน้อย รีบคุกเข่าลงทันที
“ฝ่าบาทอย่าพ่ะย่ะค่ะ!”
ซ่งจื่ออานตบหลังเจาหยางเบา ๆ มองโจวหมี่แวบหนึ่ง
“อย่าอะไร?”
โจวหมี่อ้าปากพูดอย่างเก้อเขิน
“อา…อากาศหนาว องค์ชายน้อยไม่ควรร้องไห้มาก ระวังจะหนาวพ่ะย่ะค่ะ”
ซ่งจื่ออานหยุดชั่วครู่ มองเขาอย่างมีความหมาย แล้วดึงเจาหยางออกทันที เจาหยางกำลังร้องไห้สนุก กอดอย่างสบายใจ ไม่คิดว่าจะถูกดึงออกกะทันหัน งงงันไปชั่วขณะ แต่ได้ยินซ่งจื่ออานพูดว่า
“พาคนกลับไป…ไปล้างตัว”
พูดจบก็หันกลับไปที่โต๊ะทรงงาน เจาหยางร้องเรียก
“ท่านพ่อ ๆ ”
พลางดิ้นรนไปมา แต่ก็ถูกจับตัวกลับไป
แต่วันที่สาม เขาก็มาอีก แจกันใหญ่ถูกย้ายออกไปแล้ว เปลี่ยนเป็นแจกันเล็ก ๆ ทั้งหมด ไม่มีอะไรน่าดู จึงมาเกาะขาซ่งจื่ออานแทน ผลก็คือถูกพากลับไปอีกตามเคย
วันที่สี่ วันที่ห้า…
ผ่านไปครึ่งเดือน ก็ยังเป็นเช่นนี้ เสียงหัวเราะคิกคักนั้นกลายเป็นความสุขเพียงหนึ่งเดียวในวังหลวง ซ่งจื่ออานแรก ๆ ก็หลบหน้า สุดท้ายเห็นว่าหลบไม่พ้น ก็ปล่อยไปตามเรื่อง
หนึ่งเดือนต่อมาเซวี่ยเถาเหิงมารายงานเรื่องที่เจ้าเมืองเมืองอวิ๋นหนานจะกลับเมืองชายแดน
ซ่งเจิ้นตงต่อสู้กับซ่งอู๋เชวี่ย บาดเจ็บเสียพลัง ตอนนี้ยังพักฟื้นอยู่ แต่จะต้องรีบกลับเมืองชายแดน ซ่งจื่ออานพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“ให้เขาพาไคไฉเฟิงกลับไปด้วย อย่าให้มารบกวนข้าในวัง”
เซวี่ยเถาเหิงอดขำไม่ได้
“ไคไฉเฟิงบอกว่าจะกลับไปสร้างหอเชียนเจียวไป่เหมยใหม่ บอกว่าจะขอยืมเงินฝ่าบาท คาดว่าบ่ายนี้คงจะเข้าวังมาพ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าเพิ่งให้ไปสองแสนต้าลื่อเมื่อวันก่อน!”
ซ่งจื่ออานจ้องเขา
“นี่กี่วันแล้ว?”
เซวี่ยเถาเหิงยักไหล่
“ได้ยินว่าแจกจ่ายให้เพื่อนในยุทธภพหมดแล้ว ก็พวกที่คุ้มกันฝ่าบาทไปเมืองหรงหัวนั่นแหละพ่ะย่ะค่ะ”
ซ่งจื่ออานนวดหน้าผาก
“ข้าก็ให้เงินช่วยเหลือพวกเขาแล้ว ทั้งสร้างป้ายและจัดงานศพอย่างสมเกียรติ เขาต้องทำอะไรมากมายด้วย?”
“สิ่งที่ฝ่าบาทพระราชทาน คือน้ำพระทัยของฝ่าบาท ทุกคนย่อมซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณ”
เซวี่ยเถาเหิงกล่าว
“แต่คนพวกนี้แรกเริ่มล้วนเป็นเขาที่เชิญออกจากสำนัก เขารู้สึกผิด ย่อมต้องชดเชย”
ซ่งจื่ออานเงียบไปครู่หนึ่ง ถอนหายใจ
“งั้นก็เอาเงินจากคลังส่วนตัวอีกสองแสนต้าลื่อให้เขายืม แต่เมื่อบอกว่ายืม ก็ให้เขาคิดดอกเบี้ยเอง ต้องสูงกว่าราคาตลาด ไม่งั้นข้าไม่พบหน้า”
ช่างเป็นพ่อค้าที่เจ้าเล่ห์จริง ๆ
เซวี่ยเถาเหิงกระตุกมุมปาก ทันใดนั้นได้ยินเสียงหอบหายใจดังมาจากด้านหลัง พอหันไปมอง เห็นเจาหยางกำลังโบกมือด้วยความตื่นเต้น
“ท่านพ่อ ๆ ! ลุงเฟิงจะเข้าวังแล้วหรือ? ข้าอยากเหาะ อยากเรียนวิชาตัวเบา!”
วิชาตัวเบา ก็คือวิทยายุทธ์นั่นเอง
ซ่งจื่ออานมองเขาอย่างอึ้ง ๆ ก่อนนึกขึ้นได้ถึงปัญหาหนึ่ง ปัญหาที่เขามองข้ามมาตลอด
“…เจ้าออกมาจากเรือนเหมันต์ได้อย่างไร?”
เจาหยางชะงักฝีเท้า กะพริบตาปริบ ๆ แล้วหันหลังวิ่งหนี ซ่งจื่ออานเส้นเลือดที่ขมับกระตุก
“หยุดอยู่กับที่!”
เจาหยางย่อมไม่มีทางหยุด ซ่งจื่ออานสั่งให้เซวี่ยเถาเหิงถอยไป แล้วไล่ตามไปเอง จนมาถึงตำหนักเฟยซวง ในตำหนักไม่มีผู้รับใช้ ซ่งจื่ออานก้าวเข้าไป ยังไม่ทันได้หาคน คนที่ตามหาก็วิ่งออกมาเสียก่อน
“เจ้า”
ซ่งจื่ออานกำลังจะพูด
“ทองคำ!”
เจาหยางกอดเขาเอาไว้
“ท่านพ่อ ทองคำ! ทองคำเยอะมาก! แวววาวจัง!”
ซ่งจื่ออานชะงัก อุ้มเจาหยางขึ้นมา จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ เดินไปที่หน้าเตียง พอเลิกม่านขึ้น เห็นทองคำกองเป็นภูเขา มีกระดาษแผ่นหนึ่งค่อย ๆ ร่วงลงมา…
คุณชายเซวี่ยคนที่สอง อย่าลืมว่าท่านยังติดค้างข้าอยู่อีกหนึ่งเรื่อง ตันอวี่หลิว
สีหน้าซ่งจื่ออานเคร่งขรึม นี่คือวังหลวง สถานที่ที่ไม่ควรมีคนนอกปรากฏตัว ทองคำมากมายขนาดนี้ ขนเข้ามาได้อย่างไร? หนูในวังหลวงนี่ช่างกำจัดเท่าไหร่ก็ไม่หมด!
“ท่านพ่อ”
เจาหยางเงยหน้าถาม
“ทองคำพวกนี้มาจากไหนหรือ?”
ซ่งจื่ออานมองเขา มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน
“พวกมันน่ะ…ท่านแม่ของเจ้าส่งมาให้”
…
ทองคำที่กองเป็นภูเขา คำนวณคร่าว ๆ มีมูลค่าหลายแสนต้าลี่เงิน ทั้งหมดถูกนำเข้าคลังส่วนพระองค์ของซ่งจื่ออานส่องสว่างห้องที่มืดทึม
แต่ข้อเรียกร้องของตันอวี่ก็ยังไม่เคยถูกเปิดเผย หลังจากปราบกบฏ ราชวงศ์จิ้นตะวันตกก็สงบสุขมาอีกสองปี เจาหยางอายุสี่ขวบแล้ว ในวันเกิดครบสี่ขวบได้รับการแต่งตั้งเป็นรัชทายาท
ในปีเดียวกันนั้น การคัดเลือกนางในก็ถูกซ่งจื่ออานระงับไปอีกครั้ง ขุนนางทำอะไรไม่ได้ แต่ก็ดีที่ซ่งจื่ออานได้แต่งตั้งรัชทายาทแล้ว ทุกคนจึงดูแลเจาหยางอย่างทะนุถนอม ที่ไหนอันตรายก็ไม่ให้เขาไป
อย่างไรก็ตาม แม้ไม่มีการคัดเลือกนางใน แต่ก็ต้องคัดเลือกนางกำนัล
นางกำนัลรุ่นใหม่เข้าวัง ย่างก้าวเบา ๆ ก้มหน้าอย่างว่าง่าย เพิ่งเข้าวังหลวง ทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองไปรอบ ๆ แต่พอเงยหน้าขึ้นมาก็ถูกป้าในวังดุเอา
“ทุกคนต้องมีกิริยา ที่นี่ไม่ใช่ถนนในเมืองหลวงระวังตาให้ดี ถ้าเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น ป้าช่วยเจ้าไม่ได้นะ”
ป้าพูดเสียงเข้มเพื่อข่มขวัญทุกคนตั้งแต่แรก
หงเฉินยักไหล่ ก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเองเงียบ ๆ ไม่ส่งเสียง แล้วได้ยินเสียงจากด้านหน้าว่า
“ยังมีเรื่องสำคัญที่สุด ทุกคนจำไว้ให้ดี ฝ่าบาทของพวกเราอารมณ์ไม่ดีนัก บริเวณรอบ ๆ เรือนเหมันต์ด้านหน้านั้น ไม่ใช่ที่ที่นางกำนัลใหม่อย่างพวกเจ้าจะบุกรุกได้ เวลาผ่านไปต้องก้มหน้า เข้าใจไหม?”
เรือนเหมันต์เป็นที่พำนักของกุ้ยเฟยองค์ก่อนอันหรูอี้ว่ากันว่าเลือกใช้ชื่อเดียวกับที่พำนักในจวนเดิมของนาง เข้าวังปุ๊บก็ได้เป็นกุ้ยเฟยปั๊บ หนึ่งปีก็ให้กำเนิดโอรสธิดาฝาแฝดแก่ฮ่องเต้ สร้างคุณูปการมากมาย น่าเสียดายที่รุ่งโรจน์จนถูกริษยา จึงสิ้นชีวิตตั้งแต่ยังสาว
ว่ากันว่าจนถึงตอนนี้ เรือนเหมันต์นั้น นอกจากนางกำนัลที่กำหนดไว้แล้ว คนนอกห้ามเข้าเด็ดขาด ใครกล้าบุกรุก ไม่ต้องไต่สวน ประหารทันที
ด้วยเหตุนี้เมื่อป้าสั่งเช่นนั้น ทุกคนจึงเข้าใจความหวังดี พากันก้มหน้าตอบ
“เจ้าค่ะ ป้า”
ใกล้ถึงเรือนเหมันต์แล้ว หงเฉินอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองสักครั้ง…
Comments for chapter "บทที่ 421 นางกำนัลเข้าวัง"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
