หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 419 จักรพรรดิเปลี่ยนไป

บทที่ 419 จักรพรรดิเปลี่ยนไป

กำแพงเมืองที่เปื้อนเลือด พื้นดินสีแดงฉาน ไม่ว่าใครที่ผ่านมาแถบนี้ ต่างก็อดสั่นสะท้านไม่ได้

นอกเขตพระราชฐานกลายเป็นดินแดนเผาไหม้ ซากศพที่ถูกสับเป็นชิ้น ๆ ถูกกองรวมกันไว้ที่หนึ่ง ราดน้ำมันแล้วเผา กลิ่นเหม็นคลุ้งอยู่นานครึ่งเดือนไม่จางหาย ดินดำถูกกลบด้วยดินแดง ก่อนจะถูกหิมะปกคลุม

หิมะปกคลุมเมืองหลวงกำแพงแดงหลังคาขาว น้ำแข็งปกคลุมพันลี้ ฤดูหนาวปีนี้หนาวเหน็บยิ่งกว่าทุกปีที่ผ่านมา

การกบฏที่เกือบทำให้ราชวงศ์ซีจิ้นเปลี่ยนมือ จบลงด้วย “ความเมตตา”

เพราะทหารกบฏถูกเนรเทศไปยังดินแดนห่างไกลที่หนาวเหน็บ ชั่วชีวิตไม่มีวันได้กลับเมืองหลวง

จักรพรรดิไว้ชีวิตพวกเขา จึงถือว่าพระองค์ทรงเมตตา กองไฟมหึมาไม่เคยเข้าตาราษฎร และนักประวัติศาสตร์ก็ถูกห้ามพูดถึง จึงถือว่าเป็นความเมตตา

แต่เรื่องราวที่ชาวบ้านเล่าขานกันนั้นไม่อาจลบเลือนได้

เพียงคำสั่งเดียวทำให้กบฏฆ่ากันเอง กินเนื้อดื่มเลือดแทะกระดูกถลกเส้นเอ็นของกันและกัน จนเศษเนื้อกองเป็นภูเขา ดินไหม้ครึ่งฟ้า กลิ่นเหม็นคลุ้งฟ้า กระทั่งหิมะตกในฤดูหนาว จึงกลบร่องรอยการฆ่าฟันอันโหดร้ายเยือกเย็นนั้นได้หมดสิ้น

แต่เวลาไม่ได้ผ่านไปเร็วอย่างที่คิด หิมะยังไม่ละลาย กองทัพค่อย ๆ ถอนกำลังจากเมืองหลวงความเงียบเหงากลับคืนมา การกบฏถูกปราบ ราษฎรแม้จะดีใจ แต่ทุกครั้งที่มองไปยังสนามรบ ก็อดใจสั่นไม่ได้

จักรพรรดิของพวกเขา ดูเหมือนจะเปลี่ยนไป

ภายในกำแพงวัง ในสายตาขุนนางการเปลี่ยนแปลงนี้ยิ่งเห็นชัด จักรพรรดิหนุ่มที่เคยยิ้มให้ขุนนางยามอยู่ต่อหน้า มีความเขินอายและความร้อนแรงของวัยหนุ่ม แต่หลังศึกครั้งนี้ เมื่อเดินผ่านซากศพที่เกลื่อนกลาด รอยยิ้มและไออุ่นของพระองค์ก็จางหายไป

เย็นชา โหดร้าย ไร้ความรู้สึก ทารุณ ราวกับอารมณ์ด้านลบทั้งหมดที่ควรอยู่ในสนามรบ มาอยู่บนร่างของพระองค์ มีเพียงยามที่ทอดพระเนตรขลุ่ยหยกที่เอวเท่านั้น พระองค์จึงจะสงบนิ่งลงบ้าง

องค์ชายยังเยาว์เพิ่งสองขวบ อยู่ในวัยซุกซน เคยเป็นสมบัติล้ำค่าที่ซ่งจื่ออานทะนุถนอม แต่นับแต่วันนั้นแม้แต่องค์ชายก็ไม่อาจเข้าใกล้จักรพรรดิได้

พระองค์คือบุตรของพระองค์ไฉนจึงไม่อยากเข้าใกล้เล่า?

เจาหยางหลบคนรับใช้ แอบมาที่สวนหยวนหมิงหยวนในสวนหยวนหมิงหยวน เซวี่ยเถาเหิงกับซ่งจื่ออานนั่งหันหน้าเข้าหากัน คนหนึ่งยิ้ม อีกคนเย็นชา ขันทีนิ่งเงียบ ไม่กล้าเงยหน้า

เซวี่ยเถาเหิงกล่าว

“กบฏถูกปราบ สงครามสงบ เจ้าเมืองที่ฝ่าบาทตรัสถึงก็ถูกประหารประจานแล้ว ข้าลองนึกดูว่ายังมีอะไรอีก… อ้อ ใช่แล้ว วีรบุรุษจากยุทธภพที่เสียสละก็ได้รับการฝังศพอย่างสมเกียรติแล้ว”

ซ่งจื่ออานทอดพระเนตรเขาแวบหนึ่ง ทรงลุกขึ้น สายพระเนตรจับอยู่ที่ขอบหิมะบนภูเขาจำลองในสวน ทรงเงียบไปครู่ แล้วตรัสถาม

“ฉินฟางเล่า?”

เซวี่ยเถาเหิงนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ

“แน่นอนว่ายังอยู่ที่เมืองหรงหัว ติงซ่างได้เป็นเจ้าเมืองหรงหัวแล้ว คอยช่วยสืบสวน”

สีพระพักตร์ซ่งจื่ออานไม่เปลี่ยน ไม่ทรงแสดงอาการใด ครู่หนึ่งจึงตรัสถาม

“ซ่งอู้เฉวี่ย ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?”

นิ้วชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าเซวี่ยเถาเหิงหายไป สายตาหยุดนิ่งอยู่ที่ซ่งจื่ออานฉลองพระองค์สีดำงดงาม พระเกศาสองข้างตกลงข้างพระพักตร์ พระเนตรรูปหงส์เย็นชา ลายมังกรและหงส์อันวิจิตรทอดยาวด้านหลัง ดูราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง

เซวี่ยเถาเหิงไม่ตอบนาน ซ่งจื่ออานทรงหันมาเรียบ ๆ สบตาที่จ้องมอง แต่ไม่มีใครอ่านความรู้สึกใด ๆ จากดวงเนตรได้

ที่นี่ไม่ใช่ท้องพระโรง เซวี่ยเถาเหิงก็ไม่อยากพูดในฐานะขุนนาง แต่ที่นี่ก็คือวังหลวง เขาจึงไม่กล้าล่วงเกิน แต่เขาทนเห็นพระองค์เป็นเช่นนี้ไม่ได้

“ครอบครัวกษัตริย์กบฏตายอย่างทารุณ ซ่งอู้เฉวี่ยเสียสติน่าขัน ปล่อยเขาไว้ก็แค่เปลืองข้าวสุกชามหนึ่ง”

เซวี่ยเถาเหิงลุกขึ้น ใบหน้าเคร่งขรึมฉายแววกังวล

“ไยฝ่าบาทต้องทรมานเขา และทรมานพระองค์เองด้วย? ทางสายเลือดแล้ว เขาก็คือเสด็จอาของฝ่าบาท”

มุมพระโอษฐ์ซ่งจื่ออานกระตุกเล็กน้อยแทบไม่สังเกตเห็น

“พวกเขาคิดกบฏ สมควรตายหมื่นครั้ง แต่กลับเสียสติเร็วถึงเพียงนี้… ให้หมอหลวงไป รักษาเขาให้หาย”

นิ้วเซวี่ยเถาเหิงเกร็ง

“ฝ่าบาท!”

“นี่คือราชโองการ”

ซ่งจื่ออานหันหลังกลับอย่างเย็นชา

“เขาจะตายง่าย ๆ เช่นนั้นได้อย่างไร ข้าต้องการให้เขามีชีวิตอยู่ จนกว่าหรูอี้จะกลับมา”

อนิจจา ราชโองการนั้นยากจะขัดขืน

เซวี่ยเถาเหิงค้อมกายคำนับ

“ขอรับพระบัญชา”

ซ่งจื่ออานไม่พูดอะไรอีก ราวกับว่าตอนนี้ท่านไม่อยากพูดอะไรทั้งสิ้น ยิ่งไม่มีคำพูดเหลือให้สนทนากับเซวี่ยเถาเหิงหอสือจื่อมักจะเย็นเยียบและเงียบเหงา แม้แต่การออกคำสั่งหรือร่างเอกสารก็เป็นไปอย่างเงียบงัน

หลังจากผ่านไปพักใหญ่ ซ่งจื่ออานหันกลับมามองใบหน้านั้น ใบหน้าที่คล้ายคลึงกับเสี้ยนตี้ดวงตาที่แข็งกร้าวดูจะอ่อนโยนลงเล็กน้อย

“บนเขาหยุนหัว เป็นอย่างไรบ้าง?”

องค์หญิงเจาลี่ ที่ท่านไปเยี่ยมด้วยตนเอง องค์หญิงที่อยู่กับอันหรูอี้มาสองปี ธิดาของท่าน เมื่อได้ฟังหลัวเสวี่ยเล่าถึงสภาพอันน่าเวทนาของอันหรูอี้ตอนคลอด ร่างที่ผอมบางเช่นนั้น จะมีพละกำลังมากมายได้อย่างไร?

อย่างน้อย ก็ยังไม่ได้ไร้น้ำใจไปเสียทีเดียว

“นางสบายดี นางหลัวพาเด็กหญิงสองคนนั้น ตอนนี้เริ่มคุ้นเคยแล้ว”

เซวี่ยเถาเหิงรู้สึกว่าใบหน้าตนเองก็เริ่มเกร็ง อยากจะยิ้มแต่ก็ยิ้มไม่ออก

“ซิ่งโม่ไม่ยอมให้ใครเข้าใกลพวกเขา ข่าวนี้ซื่อเอ้อร์เป็นคนนำมาบอก”

“ซื่อเอ้อร์…”

ซ่งจื่ออานดวงตาไหววูบ มองไปทางที่เจาหยางอยู่แวบหนึ่ง

“บาดแผลของเขาเป็นอย่างไร?”

เซวี่ยเถาเหิงตอบ

“หมอหลวงดูแลอย่างดี แผลเริ่มตกสะเก็ดแล้ว เปลือกตาก็ปิดสนิทดี เพียงแต่ยามหน้าหนาวเช่นนี้ มักจะปวดอยู่บ่อยครั้ง”

“เมื่อเจ้าออกวัง ไปเลือกผ้าปิดตาจากคลังส่วนพระองค์ไปให้เขาด้วย”

ซ่งจื่ออานเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย นับเป็นการไล่แขกโดยพฤตินัย

เซวี่ยเถาเหิงยังมีเรื่องจะพูด แต่เมื่อเห็นท่านเป็นเช่นนี้ กลับไม่กล้าเอ่ยปาก ชายาเพิ่งจากไป เกรงว่าช่วงนี้ท่านคงไม่อยากฟังอะไรมากนัก รอจนถึงต้นปีใหม่ค่อยว่ากันใหม่ก็ไม่สาย

เซวี่ยเถาเหิงทูลลาแล้วถอยออกจากสวนหยวนหมิงหยวนครู่หนึ่งผ่านไป เจาหยางได้ยินเสียงของซ่งจื่ออาน

“ไม่อยู่ให้ดี ๆ ที่เรือนเหมันต์ของเจ้า มาที่นี่ทำไม?”

แม้ท่านจะไม่ได้เอ่ยชื่อแต่ด้วยสัญชาตญาณระหว่างพ่อลูก เจาหยางรู้ว่าท่านกำลังพูดกับตน จึงวิ่งเข้าไปหาด้วยความดีใจ ขาเตาะแตะสะดุดก้อนหินล้มลง แต่ก็ลุกขึ้นมาเอง หัวเราะคิกคักพลางวิ่งมาที่ข้างเท้าของซ่งจื่ออาน

เขาไม่กล้ากอดท่าน ครั้งก่อนที่กอดซ่งจื่ออานท่านใช้เท้าผลักเขาออก

“ท่านพ่อ… ท่านพ่อ…”

เจาหยางทรุดนั่งลงกับพื้น

พื้นเย็นมาก แม้จะใส่รองเท้าก็ยังเย็น หากเสื้อนวมหนา ๆ เปียกน้ำ ก็จะยิ่งหนาวกว่าเดิม ซ่งจื่ออานขมวดคิ้ว

“ลุกขึ้น!”

น้ำเสียงของท่านไม่ดีนัก ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบเด็กคนนี้ ท่านก็รู้สึกแปลกหน้า นึกถึงเหตุผลที่อันหรูอี้ให้เขากลับวัง ท่านก็ไม่อยากมองเขา

แต่อันหรูอี้คงหวังให้ท่านดูแลเขาให้ดี… ช่างเถอะ

เจาหยางตาแดง

“ท่านพ่อ…”

“เจ้าควรเรียกว่าเสด็จพ่อ”

พูดได้แล้วยังเรียกท่านพ่อ หากคนนอกได้ยินคงว่าไร้การอบรม หรือไม่ก็ตามใจเกินไป ซ่งจื่ออานขมวดคิ้วแน่นขึ้น

“นางกำนัลของเจ้าอยู่ที่ใด?”

ท่านพ่อเกลียดข้าแล้วหรือ?

เจาหยางกลั้นน้ำตา ความดีใจที่ได้เห็นซ่งจื่ออานหายวับไป พึมพำตอบ

“พวกนางโง่เขลา มองไม่เห็นข้า”

ซ่งจื่ออาน “…”

ท่านจำได้ว่านางกำนัลพวกนั้นล้วนเป็นองครักษ์เงาฝีมือดีทั้งนั้น