หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 392 ติดอยู่ในโรงเตี๊ยม

บทที่ 392 ติดอยู่ในโรงเตี๊ยม

อาวุธลับ ย่อมมีเพียงผู้ที่มีวรยุทธ์เท่านั้นที่จะใช้ได้

สวีเจิ้งหัวเราะเยาะ

“วันนี้ ไม่มีใครจะหนีรอดไปได้!”

เมื่อพูดจบ ทหารจำนวนมากก็ปรากฏตัวที่ประตู ม้าและคนมาถึงพร้อมกัน ล้อมโรงเตี๊ยมอย่างแน่นหนา

ซ่งอานทั้งสองคนมองไปที่กลุ่มโจรตาเดียวพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย แน่นอนว่า กลุ่มโจรตาเดียว แสดงรอยยิ้มเย็นชา “เจ้าบอกว่าเป็นอาวุธลับก็เป็นอาวุธลับเลยหรือ? บนอาวุธลับมียาพิษหรือไม่? พวกเจ้าอยู่ใกล้กันขนาดนั้น เมื่อได้รับมาแล้วไม่พบว่ามีคนวางยาพิษหรือ?”

“นั่นคือสารหนู”

หม่าลู่พูดต่อทันที

“สารหนูที่เห็นเลือดปิดคอ จะต้องวางยาพิษในตอนนั้นแน่นอน ข้าถามหน่อย ตอนที่คนผู้นี้ตาย ใครเป็นคนที่อยู่ใกล้ชิดที่สุดและมีวรยุทธ์?”

ไม่ใช่พวกเขาแต่เป็นสวีเจิ้ง

“สมแล้วที่เป็นผู้อาวุโสในยุทธภพ”

ซ่งจื่ออานกล่าวพลางหัวเราะ

“มองออกถึงจุดสำคัญและช่องโหว่ในชั่วพริบตา”

อันหรูอี้ถามอย่าง “ไร้เดียงสา”

“งั้นอาเหิง เรื่องนี้คงไม่เกี่ยวกับพวกเราใช่ไหม? นั่นมันสารหนูนะ แล้วพวกเราก็ไม่มีวรยุทธ์ การที่จะแทง เหรียญ เข้าไปในผิวหนังของคน คงต้องเป็นคนที่เก่งกาจมาก ๆ ถึงจะทำได้ใช่ไหม?”

คำพูดของอันหรูอี้ทำให้ทุกคนนึกขึ้นได้ในทันที ใช่แล้ว เหรียญ บางขนาดนั้น แม้แต่ตัวเองกดแทงเองก็ยังไม่แน่ว่าจะแทงเข้าไปได้ทั้งหมด แล้วยิ่งมีเสื้อผ้าคั่นอยู่อีกชั้นหนึ่ง? เห็นได้ชัดว่าจะต้องเป็นคนที่มีวรยุทธ์แน่นอนแต่พวกเขาหลายคนไม่รู้วิชายุทธ์

“พวกข้าต้องไป!”

มีคนไม่พอใจพูด

“เรื่องนี้แต่เดิมก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกข้า จำเป็นต้องกักตัวผู้คนไว้…ตอนนี้อย่างน้อยก็พิสูจน์ความบริสุทธิ์แล้วไม่ใช่หรือ?”

“ถึงจะรู้วิชายุทธ์ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำได้เงียบกริบขนาดนั้น! ปล่อยคน!”

“ใช่ ปล่อยคน ปล่อยคน!”

“ทุกคนหุบปากให้ข้า!”

สวีเจิ้งโกรธจนทุบโต๊ะแตกอีกตัว จ้องมองอันหรูอี้อย่างดุร้าย หญิงคนนี้ มักจะสร้างปัญหาให้นางในช่วงเวลาสำคัญเสมอ

อันหรูอี้ตกใจเล็กน้อยดวงตาเต็มไปด้วยหมอกน้ำ เอนพิงอย่างน่าสงสารในอ้อมกอดของซ่งจื่ออาน

“อาเหิง ข้าพูดผิดหรือ? แต่ข้าแค่พูดความจริงเท่านั้นนะ”

ซ่งจื่ออานรู้สึกสงสารยิ่งนัก

“ภรรยาอย่ากลัวไป ภรรยาพูดความจริง มีเพียงคนที่มีปีศาจในใจเท่านั้นที่จะกลัว”

พูดได้ดี! ทุกคนอดไม่ได้ที่จะปรบมือให้เขาในใจ

สวีเจิ้งมองดูท่าทางสนิทสนมของทั้งสอง อย่างไร้เหตุผลก็เกิดความโกรธขึ้นมา ใบหน้าทั้งหมดดำลง ผ่านไปครู่ใหญ่ อาต้าจึงเขินอายเดินเข้ามาถาม

“หัวหน้า พวกข้าควรทำอย่างไร?”

“ไล่คนที่ไม่รู้วิชายุทธ์ออกไปให้หมด!”

สวีเจิ้งโกรธจัด ดวงตาวาบไปด้วยความโหดร้าย ทำให้ใบหน้านั้นดูบิดเบี้ยวยิ่งขึ้น

“ใครก็ตามที่พกอาวุธมา ก่อนที่จะสืบหาความจริงได้ ห้ามออกไปแม้แต่คนเดียว มิฉะนั้น จะลงโทษตามกฎทหาร!”

ประโยคกฎหมายทหารเพียงประโยคเดียว ทำให้ทุกคนไม่สามารถออกไปข้างนอกได้จริง ๆ แน่นอนว่า “ทุกคน” นี้หมายถึงชาวยุทธ์เป็นหลัก ส่วนชาวบ้านและพ่อค้าที่มีอยู่น้อยนิดนั้นถูกไล่ออกไปอย่างรวดเร็ว

เถ้าแก่ที่ตื่นขึ้นมาช้า เมื่อเห็นโรงเตี๊ยมของตนถูกกองทัพล้อมไว้ ก็เกือบจะเป็นลมอีกครั้ง โชคดีที่ลูกน้องช่วยพยุงเอาไว้ จึงพอจะจัดการให้ทุกคนเข้าพักได้อย่างทุลักทุเล แต่ละคนต่างได้ห้องพักคนละห้อง

ตามหลักการแล้ว ซ่งจื่ออานและพวกของเขาแสร้งทำเป็นคนไม่มีวรยุทธ์ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ควรถูกกักตัวไว้ แต่น่าเสียดายที่สวีเจิ้งเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเอง จึงบังคับให้พวกเขาติดอยู่ในโรงเตี๊ยมด้วย

ซ่งจื่ออานกับอันหรูอี้พักอยู่ในห้องริมสุดทางซ้าย ถัดไปเป็นห้องของซิงโม่กับไคไจเฟิง และถัดไปอีกเป็นห้องของกลุ่มโจรตาเดียวกับคนกองคาราวาน รวมถึงชาวยุทธ์คนอื่น ๆ ที่บังเอิญมาอยู่ที่นี่

ส่วนห้องของสวีเจิ้งนั้นอยู่ตรงข้ามกับห้องของซ่งอานพอดี

แต่ละห้องมีคนพักอย่างน้อยสองคน หน้าประตูทุกบานมีคนเฝ้า ทุกคนที่เฝ้าถือดาบและมีหูที่ว่องไวที่สุด ส่วนทุกคนที่ถูกเฝ้านั้นไม่มีอาวุธติดตัวแม้แต่ชิ้นเดียว

ประตูห้องปิดสนิท แสงไฟสว่างไสว เถ้าแก่ได้รับเงินจากสวีเจิ้งแล้วก็ยอมรับชะตากรรม จัดการทำความสะอาดห้องโถงใหญ่อย่างดี และด้วยความกลัวว่าคนพวกนี้จะอารมณ์ไม่ดี จึงต้องพยายามรับใช้อย่างเต็มที่ไม่กล้าละเลย

เขาแบกถังน้ำเข้ามาด้วยตัวเอง ซ่งจื่ออานมองไปที่ประตูแล้วฉวยโอกาสถามว่า

“น้ำนี้พอหรือไม่?”

เถ้าแก่งงไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับมาอย่างไม่เข้าใจ

“แน่นอนว่าพอ ด้านหลังมีบ่อน้ำ ส่งไปให้ทุกห้องแล้ว อืม… แขกท่านนี้มีอะไรจะสั่งอีกหรือไม่?”

เขาแท้จริงแล้วยังมีคำสั่งเพิ่มเติม แต่คนที่ประตูเริ่มมองเข้ามาด้วยสายตาเย็นชา ซ่งจื่ออาน จึงจำต้องเก็บคำสั่งกลับไป กล่าวว่า

“ไม่มีอะไรแล้ว ลงไปเถิด”

เถ้าแก่ลาไปอย่างเก้อเขิน อันหรูอี้ออกมาจากหลังฉากบังตาแล้วปิดประตู นั่งลงบนเก้าอี้ หันหลังให้แหล่งกำเนิดแสง หาวหนึ่งที พลางบังเงาการเคลื่อนไหวของมือ ปากพูดว่า

“ช่างโชคร้ายจริง ๆ อุตส่าห์ได้รับการยอมรับจากท่านแม่ ไม่คิดว่าจะเจอเรื่องอัปมงคลเช่นนี้ ช่างยุ่งยากเหลือเกิน”

ในขณะเดียวกัน มือของนางก็เขียนกระดาษสองแผ่นส่งให้ ซ่งจื่ออาน: ทั้งสี่ด้านล้วนมีคน คาดคะเนคร่าว ๆ ไม่ต่ำกว่าสามร้อยคน ถือดาบยาวและหอกตั้งตรง

ซ่งจื่ออาน อ่านกระดาษพลางยิ้ม

“อย่าเพิ่งร้อนใจภรรยา เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเราแม้แต่น้อย รอให้สืบสวนเรื่องให้กระจ่างก่อน ย่อมออกไปได้เอง”

พูดจบเขาก็หยิบพู่กันขึ้นมาเขียนประโยคหนึ่ง ‘คนนอก เรื่องนอก อดทนเป็นยุทธวิธีที่ดีที่สุด ระวังถูกใส่ร้าย’

เรื่องนี้ไม่ใช่พวกเขาลงมือ ต่อให้สืบออกมาก็สืบไม่ถึงตัวพวกเขา แต่หากคนผู้นั้นถูก สวีเจิ้งวางยาพิษฆ่าเช่นนั้นการกระทำของสวีเจิ้งก็เพียงต้องการใส่ร้ายพวกเขาเท่านั้น เหมือนกับพวกกองคาราวานม้า ใช้กลเก่าเพื่อหาข้ออ้างฆ่าพวกเขาเท่านั้นเอง

“งั้นพวกเราไปนอนกันเถอะสามีข้าเหนื่อยมาก”

นางเหนื่อยจริง ๆ ปวดเอวปวดหลัง ท้องปั่นป่วน

อันหรูอี้พูดพลางเขียน ‘นางสงสัยแล้ว’

หากไม่สงสัย เหตุใดจึงกักตัวพวกเขาไว้? หรือว่าสวีเจิ้ง ตอนนี้กลายเป็นคนชอบฆ่าคนไปแล้ว? นั่นคงแย่แน่อันหรูอี้ ดูดลิ้นเบา ๆ อย่างเงียบ ๆ หากว่าสวีเจิ้งเดินตามรอยเหลิงเยว่ พวกเขาคงต้องขอบคุณฟ้าดินหากได้ศพคืนทั้งตัว

ซ่งจื่ออานเห็นสีหน้าประหลาดของนาง ราวกับกำลังกินของอร่อยแล้วพบแมลงวันลอยอยู่ในซุป ทั้งขยะแขยงทั้งหวาดกลัว อดขำไม่ได้ จึงกล่าวว่า

“ดี พวกเราพักผ่อนกันเถอะ”

ข้าเขียนข้อความสั้น ๆ ส่งให้นางอย่างรวดเร็ว ‘อย่าคิดมากไป พวกเราจะไม่เป็นอะไร’

อันหรูอี้วางของในมือลง ลุกขึ้นยืนแล้วหันศีรษะมองออกไปข้างนอกทันที หน้าต่างและประตูในสถานที่เล็ก ๆ แห่งนี้ไม่สามารถกั้นเสียงได้ คนที่อยู่หน้าประตูเพียงแค่ตั้งใจฟังก็สามารถได้ยินความเคลื่อนไหวภายในได้

ทุกคนต่างเข้าใจดีว่า ในเวลานี้เสียงรบกวนใด ๆ ก็ตามจะนำความยุ่งยากมาสู่พวกเขา ดังนั้นพวกเขาจึงยังคงหัวเราะและด่าทอกันต่อไป แต่ความโกรธแค้นในใจนั้นเป็นที่รู้กันดี ราชสำนักและยุทธภพมักจะมีความขัดแย้งกันมาโดยตลอด ฝ่ายหนึ่งให้ความสำคัญกับกฎระเบียบ อีกฝ่ายหนึ่งปรารถนาอิสรภาพ บัดนี้ขุนนางต้องการจะพรากอิสรภาพอันน้อยนิดของยุทธภพไป ความขัดแย้งจะไม่รุนแรงได้อย่างไร?

แต่นี่ยังไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุด เรื่องสำคัญมักจะเกี่ยวข้องกับคนสำคัญเสมอ

เงาของอันหรูอี้สะท้อนอยู่บนประตูอย่างเงียบ ๆ ม่านบาง ๆ นั้นไม่สามารถกั้นสิ่งใดได้ สายตาของนางยังคงมองเห็นฝั่งตรงข้ามได้

สำหรับนางแล้ว สิ่งสำคัญไม่ใช่สวีเจิ้ง แต่เป็นซ่งจื่ออาน

เมื่อเทียนดับลง เงายาวก็หายไป ซ่งจื่ออานงอขาข้างหนึ่ง เอนตัวพิงขอบเตียง ริมฝีปากบางเผยรอยยิ้มบาง ดวงตาเรียวยาวเปล่งประกาย ท่าทางสง่างามและมีเสน่ห์ แต่กลับแสดงความสงสัย “เจ้ากำลังมองอะไรอยู่?”

อันหรูอี้งอนิ้วแล้วเคาะที่หน้าผากของเขาเบา ๆ

“นอกจากคิดถึงเจ้า ข้าจะคิดถึงใครได้อีกเล่า? ไอ้โง่น้อย”