หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 389 คนและม้าไม่หยุดหย่อน

บทที่ 389 คนและม้าไม่หยุดหย่อน

นี่ช่างเป็นเรื่องบังเอิญที่น่าประหลาดจริง ๆ

ซ่งจื่ออานก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัวเพื่อหลบสายตาของกลุ่มโจรตาเดียว แต่กลับสบตากับรอยยิ้มขบขันของอันหรูอี้

รอยยิ้มของนางงดงามดุจดอกไม้ น่าเสียดายที่ดวงตางามไม่ได้มองมา แต่กลับเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง

ซ่งจื่ออานถึงกับพูดไม่ออก ข้าคีบเนื้อหมูชิ้นหนึ่งใส่ชามของนาง แล้วพูดอย่างหงุดหงิด

“ยิ้มอะไรกัน รีบกินข้าวเถอะ พวกเรายังต้องไปเยี่ยมญาติอีก”

อันหรูอี้กะพริบตา มองไปด้านหลังแวบหนึ่ง เห็นสวีเจิ้งกำลังมองดูกลุ่มโจรตาเดียวและคนอื่น ๆ อย่างตื่นตระหนก แต่กลุ่มโจรตาเดียวกลับไม่สนใจเขา อันหรูอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

เรื่องที่กลุ่มโจรตาเดียวเป็นผู้อาวุโสในยุทธภพนั้นมีคนรู้ไม่น้อยแต่คนที่รู้ว่ากลุ่มโจรตาเดียวเป็นคนของซ่งจื่ออานนั้นมีน้อยมาก ตอนนี้แม้แต่วัดเส้าหลินก็ถูกมองว่าเป็นกบฏ เรื่องนี้ช่างแปลกประหลาด ถ้ามีคนในยุทธภพที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านมาสืบความจริง ก็เป็นเรื่องปกติ

อันหรูอี้ถอนหายใจโล่งอก

“ต่อไปพวกเราจะทำอย่างไร? ต้องติดต่อกับพวกเขาหรือไม่?”

“ไม่จำเป็น” ซ่งจื่ออานกล่าว

“กลุ่มโจรตาเดียวเป็นผู้อาวุโสรุ่นก่อนในยุทธภพ มีความสัมพันธ์เก่าแก่กับเจ้าอาวาสวัดเส้าหลิน การมาแสดงความห่วงใยนั้นเป็นเรื่องสมควร หากพวกเราไปสุงสิงด้วยโดยไม่มีเหตุผล แม้จะอ้างว่าต้องการสร้างความสัมพันธ์ ก็เกรงว่าจะมีคนสงสัย”

อันหรูอี้พยักหน้า ตอนนี้กลุ่มโจรตาเดียวถือว่าอยู่นอกวงการ สามารถเดินทางได้อย่างเปิดเผย พวกเขาควรเคารพและอยู่ห่าง ๆ จะดีกว่าสองคนยังคงกินอาหารต่อไป ไม่คิดว่าอาหารมื้อนี้ยังกินไม่เสร็จ กลุ่มคนที่สี่ก็มาถึงอีกแล้ว และคนกลุ่มนี้ถือว่าเป็นคนกลาง ๆ แม้ว่าคนผู้นี้จะไม่ได้คุ้มครอง ซ่งจื่ออาน แต่ลูกชายของเขากลับคุ้มครองซ่งจื่ออาน

“หัวหน้าใหญ่หม่าลู่ โอ้โฮ สิบปีแล้วที่ไม่ได้พบกัน”

กลุ่มโจรตาเดียวหัวเราะดังลั่นตบโต๊ะพลางพูดว่า

“ทำไมท่านถึงมาด้วยล่ะ? หรือว่ามาเพื่อหลินเอ๋อร์?”

หม่าลู่หัวหน้ากองคาราวานม้า หลังจากที่หม่าหลินเกิดเรื่อง หม่าลู่ก็ประกาศตัดขาดความสัมพันธ์ทันที แต่ตอนนี้กลับปรากฏตัวที่นี่ เห็นได้ชัดว่าการตัดขาดความสัมพันธ์นั้นนอกจากจะเป็นการแยกตัวออกจากข้อสงสัยแล้ว แปดในสิบส่วนก็เพื่อความสะดวกในการสืบหาความจริง

ท้ายที่สุดแล้ว ตอนนั้นที่บอกว่ากองคาราวานม้าเป็นกบฏก่อการกำเริบ ก็ไม่มีหลักฐานมีแต่ข่าวลือ ถึงแม้จะมีพระราชโองการมาจากเมืองหลวงแล้วจะเป็นอย่างไร? พวกเขาก็แค่บอกให้จับกุมหม่าหลินเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้นพระราชโองการนั้นก็คงเป็นของปลอมเสียมากกว่า

แต่คนที่รู้เรื่องนี้ก็มีไม่มาก หม่าลู่ก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาเดินมาที่โต๊ะของกลุ่มโจรตาเดียวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยฝุ่น ข้างหลังมีคนติดตามเพียงหกคน แล้วก็ไปหาโต๊ะนั่งเอง

แม้ว่าหม่าลู่จะรู้สึกหนักอกหนักใจ แต่พอเห็น กลุ่มโจรตาเดียว ก็ยังฝืนยิ้มออกมา

“ท่านมาเพื่อพระสงฆ์หัวโล้นแก่นั่นหรือ?”

“ท่านเจ้าอาวาสเจิ้งเต๋อถูกใส่ร้าย ข้าจะไม่มาได้อย่างไร?”

กลุ่มโจรตาเดียว กวาดตามองไปที่สวีเจิ้งอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

“ตอนนี้ไม่รู้ว่าท่านถูกกักขังอยู่ที่ไหน คำพูดของซ่งอู้เฉวียข้าไม่เชื่อหรอก”

หม่าลู่ชะงักเล็กน้อย มองตามสายตาของเขาไป เห็นว่าเป็นเด็กหญิง จึงหันกลับมามองเขาอย่างสงสัย แต่ปากกลับพูดว่า

“ไม่มีหลักฐาน พระราชโองการก็ไม่มีใครเห็น ใครจะเชื่อล่ะ?”

กลุ่มโจรตาเดียวพยักหน้า สีหน้าของหม่าลู่ก็เปลี่ยนเป็นไม่สบอารมณ์ทันที กลุ่มโจรตาเดียว จึงรีบกดไหล่เขาไว้ กดให้เขานั่งลงบนที่นั่ง แล้วยิ้มพูดว่า

“ดังนั้นพวกเราถึงได้มาสืบหาความจริงไง พี่ชายอย่าเพิ่งร้อนใจ พวกเรา… ค่อย ๆ ทำไป

“เรื่องนี้ ในที่สุดแล้วเป็นการจับกุมกบฏในนามของทางการ พวกเขาเปิดเผยได้แค่การสืบสวน ห้ามขัดแย้งกับผู้คนของ หวังเหลียงเหริน แห่งเมืองหลินจือเด็ดขาด มิฉะนั้นแม้จะมีเหตุผลก็จะกลายเป็นไร้เหตุผล

หม่าลู่ที่เป็นหัวหน้าใหญ่มาหลายปี ย่อมรู้ดีถึงเหตุผลนี้ เมื่อมีคนเตือนสติ เขาก็กลับมามีสติอย่างรวดเร็ว แล้วตะโกนว่า

“ใช่แล้ว ลูกชายบ้านั่นของข้า ไม่รู้ว่าไปก่อเรื่องกับใครเข้า ถึงได้ถูกใส่ร้ายเช่นนี้ คนบริสุทธิ์มากมายถูกสุนัขรับใช้ที่ไร้ยางอายพวกนั้นไล่ล่า! ช่างน่าเศร้า! น่าชิงชัง!”

ซ่งจื่ออานกับอันหรูอี้มองดูสองคนนั้นแสดงละคร เปลี่ยนวิธีโจมตีด้วยคำพูดต่อพวก

“สุนัขรับใช้” บางคนถูกยั่วยุจนโกรธจริง ๆ แต่ในชั่วขณะถัดมา ก็ถูกสวีเจิ้งห้ามปรามไว้

สองผู้อาวุโสค่อย ๆ รู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ จึงไม่พูดอีก ซ่งจื่ออาน ฝ่ายนี้กินอาหารเสร็จแล้ว ทั้งสองเก็บกวาดเล็กน้อย วางเงินลงบนโต๊ะแล้วเตรียมจะออกไป

อันหรูอี้เอียงตัวแนบชิดซ่งจื่ออาน ระมัดระวังปกป้องข้าวของตัวเอง โดยเฉพาะขลุ่ยยาวที่อาจเผยตัวตนของพวกเขา นิ้วมือถึงกับขาวซีดด้วยความกดดันไม่กล้าปล่อยมือ

นางเหลียวมองกลับไปที่กลุ่มโจรตาเดียว โดยไม่คาดคิดว่า กลุ่มโจรตาเดียว ก็กำลังมองมาที่นางเช่นกัน สายตาของทั้งสองปะทะกัน ต่างตกตะลึงชั่วขณะ แต่ไม่ได้พูดอะไร

อันหรูอี้ก้มหน้าลงแล้วเดินตามซ่งจื่ออานออกไป กลุ่มโจรตาเดียวยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยน แต่ในใจกลับมีคลื่นยักษ์ซัดสาด สายตาสำรวจชายหนุ่มข้างกายอันหรูอี้

หน้าตาธรรมดา แต่เขาสอนซ่งจื่ออานฝึกวรยุทธ์ร่างกายที่เห็นมาหลายปีจะมองผิดไปได้อย่างไร สุราที่กำลังจะดื่มเข้าปากแทบจะพ่นออกมา

มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?!

ตอนที่เซี่ยเหิงส่งคนมาติดต่อเขา ในใจก็มีลางสังหรณ์ไม่ดีอยู่แล้ว ใครจะรู้ว่ายังไม่ทันถึงเมืองหรงหัว สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปอย่างน่าหวาดหวั่น ตามหามานานก็ไม่เจอ ตอนนี้คนกลับเดินผ่านไปต่อหน้าต่อตาเขาเลยหรือ?!

กลุ่มโจรตาเดียวมองดูสวีเจิ้งแล้วใบหน้าทั้งหมดก็ตึงเครียดขึ้นมารีบเบือนสายตาไปไม่อยากให้สวีเจิ้งสังเกตเห็นพวกเขา

ใครจะรู้ว่าเขาเพิ่งจะเบือนสายตาไป ก็ได้ยินสวีเจิ้งพูดว่า

“เอ๊ะ? พวกเจ้าหรอกหรือ? คุณชายเสวียที่สอง และภรรยาตระกูลฉิน”

อันหรูอี้หยุดเท้า ซ่งจื่ออานก็ไม่พูดอะไรอีกทั้งสองคนติดอยู่ตรงประตูขณะกำลังจะออกไป สีหน้าเปลี่ยนไปพร้อมกันแต่โชคดีที่ตอนนี้ทั้งสองคนตอบสนองได้ไม่ช้าอันหรูอี้ย่อไหล่หันหลังกลับ ซ่งจื่ออานหน้าตาเรียบเฉยหันตัวกลับมามองดูสวีเจิ้ง

“องครักษ์หง”

สวีเจิ้งเมื่อครู่ถูกคนอื่นด่าอ้อม ๆ มาแล้ว ตอนนี้กลับดูเหมือนอารมณ์ดีมาก

“คุณชายเสวีย ที่โรงเตี๊ยมก่อนหน้านี้ก็เห็นท่านทั้งสอง คราวนี้ก็เจอท่านทั้งสองอีก ช่างบังเอิญจริง ๆ ”

ไปที่ไหนก็เจอพวกเขา และไปที่ไหนก็แสร้งทำเป็นเห็นคนแปลก จะไม่ให้คนสงสัยก็ไม่ได้

อันหรูอี้พิงประตูหันหลังกลับมา พูดอย่างตื่นเต้น

“บนเส้นทางนี้ ก็มีแค่โรงเตี๊ยมไม่กี่แห่งนี้ไม่ใช่หรือ?”

แต่เดิมสถานที่นี้ก็เดินทางลำบากอยู่แล้ว ถนนใหญ่มีแค่เส้นเดียว โรงเตี๊ยมก็มีแค่ไม่กี่แห่ง พอมีคนจากทุกสาขาอาชีพมากขึ้น ไม่เจอกันก็ยากสิ? ความสงสัยของสวีเจิ้งนี้ จริง ๆ แล้วไม่มีเหตุผลอะไรเลย

สวีเจิ้งขมวดคิ้ว นางตั้งใจเอ่ยปากเพื่อกักตัวพวกเขาไว้ แต่นางไม่อยากคุยกับ

“น้องสาวฉิน”

รู้สึกว่าหญิงคนนี้แผ่รังสีที่น่ารังเกียจออกมา

แต่ตอนนี้นางต้องอดทน

“ข้างนอกฝนกำลังจะตก เห็นว่าท่านทั้งสองไม่ได้พกร่มมา กว่าจะถึงเมืองถัดไปคงต้องเดินทางอีกหลายวัน ท่านทั้งสองมีธุระด่วนอะไรหรือ ถึงต้องออกเดินทางตอนนี้?”

สวีเจิ้งถามต่อ

ซ่งจื่ออานเลิกคิ้วมองท้องฟ้า ใบหน้ากระตุกราวกับยิ้มอย่างจนใจ

“มัวแต่รีบเข้าเมืองหลวงเพื่อตามหาญาติ คิดแต่จะเร่งเดินทาง จนไม่ทันสังเกตเรื่องนี้ ดูเหมือนว่าพวกเราคงต้องหารถม้าสักคันแล้ว”

อันหรูอี้เข้าใจความหมายทันที จึงหันไปมองเด็กรับใช้

“น้องชาย ไม่ทราบว่าแถวนี้มีที่ขายรถม้าหรือไม่?”

“รีบร้อนไปไย?”

สวีเจิ้งลุกขึ้นยืนจ้องมองพวกเขานิ่ง

“ข้างหน้านั้นไม่เพียงแค่มีฝน ยังมีกองทัพของหวังเหลียงเหรินแห่งเมืองหลินจื่อกำลังฝึกซ้อมอยู่ สามสี่วันก็ผ่านไปไม่ได้ สองท่าน…ไม่สู้พักอยู่ที่นี่ก่อนเถอะ”

การโจมตีที่ชัดเจนเช่นนี้ ทำให้ผู้คนไม่อาจไม่สนใจได้

ด้านหน้ามีกองทัพขวางกั้น นั่นหมายความว่าคนพวกนี้อาจเป็นหนึ่งในเหล่ายอดฝีมือที่ถูกใส่ร้ายเช่นกัน หม่าลู่สบตากับกลุ่มโจรตาเดียว แววตาสื่อสารกัน ความเข้าใจเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ พวกเขาค่อย ๆ จับอาวุธข้างกาย…”