เกิดใหม่เป็นภรรยาตัวแสบของนายพลผู้เย็นชา - บทที่ 299 คดีนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ
บทที่ 299 คดีนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ
ลู่ซือเหยียนตอบสนองได้เร็วที่สุด ในตอนที่ทุกคนกำลังจะพุ่งไปข้างหน้า เขาก็คว้าตัวเยี่ยชิงหวนไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นถ้าชนกันเข้า คงต้องไปโรงพยาบาลกันแน่
“ไม่เป็นไรใช่ไหม”
กวนชิงชิงก็ถามถึงเยี่ยชิงหวนเป็นคนแรกเช่นกัน
เธอส่ายหน้า “ฉันไม่เป็นไร พี่ซือเหยียนคว้าตัวฉันไว้ได้ทัน”
ทุกคนต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก ซีหนานกุมหน้าผากที่บวมเป็นลูกโนเอาไว้ แล้วตบเบาะที่นั่งด้านหน้า
“หลินโม่นายขับรถยังไงกัน เกือบตายแล้วนะ!”
หลินโม่เป็นผู้ช่วยของลู่ซือเหยียน และเป็นคนขับรถประจำเวลาออกไปข้างนอก ตอนนี้เขาบ่นอย่างน้อยใจ
“ผมพยายามแล้วนะครับ แต่ต่อให้เป็นคนขับที่เก่งแค่ไหน เจอรถที่แทรกคิวออกมากะทันหัน แถมยังเป็นรถทหารด้วย ใครจะกล้าชนเข้าไปล่ะครับ”
รถทหาร
เยี่ยชิงหวนมองผ่านกระจกหน้ารถออกไป ก็เห็นรถยนต์สีดำคันที่คุ้นตา ป้ายทะเบียนทหารเด่นชัดเป็นพิเศษ ตอนนี้จอดขวางอยู่กลางถนน คนที่ลงมาจากรถร่างสูงสง่า ยืนอยู่หน้ารถมองมาที่เธอ
ระหว่างพวกเขาสองคนมีถนนกว้างสามถึงห้าเมตรและกระจกหน้ารถคั่นกลาง แต่กลับเหมือนอยู่คนละโลก
กวนชิงชิงอารมณ์ร้อนที่สุด พอเห็นสถานการณ์ก็เปิดประตูรถลงไปทันที ก้าวสามก้าวให้เป็นสองก้าว เดินเข้าไปด่าทันที
“เส้าอวิ่นเฉินนายเป็นบ้าหรือไง เป็นนายพลตรีแล้วเก่งนักหรือ เป็นนายพลตรีแล้วจะฝ่าฝืนกฎจราจรจอดขวางถนนตามใจชอบได้เหรอ นายรู้ไหมว่าถ้าเมื่อกี้อันตรายกว่านี้อีกนิด ลูกของนายในท้องชิงหวนก็จะไม่มีแล้ว อาจจะตายทั้งแม่ทั้งลูกด้วย ตอนนั้นคงถูกใจนายสินะ จะได้ไปอยู่กับผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้นอย่างมีความสุข ใช่ไหม”
กวนชิงชิงพูดเกินจริง แต่ความโกรธที่สะสมมาหลายวันก็ระเบิดออกมาหมดในคราวเดียว
เส้าอวิ่นเฉินไม่แสดงสีหน้าใดๆ ราวกับคำพูดเหล่านี้ไม่มีผลกับเขาเลย ยังคงมองไปที่รถของลู่ซือเหยียน
“ฉันมีเรื่องจะคุยกับชิงหวน”
“คุยบ้าอะไร!” กวนชิงชิงกลอกตาใส่เขาอย่างไม่พอใจ “พวกตระกูลเส้าไม่มีใครดีสักคน”
“ชิงชิง”
เยี่ยชิงหวนลงจากรถ ตามหลังมาด้วยลู่ซือเหยียนและซีหนานเธอเดินไปยืนข้างๆ กวนชิงชิงมองไปที่เส้าอวิ่นเฉินแล้วถาม “มีอะไรหรือ”
เส้าอวิ่นเฉินยืนตรงหน้าเธอ ร่างสูงใหญ่บดบังแสงอาทิตย์ไปครึ่งหนึ่ง สีหน้าของเขาเย็นชาเหมือนเคย เพียงแต่แววตาที่เป็นประกายดูจะมีความรู้สึกผิดและเสียใจปนอยู่บ้าง
“คดีสืบสว่างแล้ว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ”
เยี่ยชิงหวนยิ้มมุมปาก สบตาเขาอย่างเยาะหยัน
“ใช่ และก็ไม่เกี่ยวกับมู่หว่านด้วย”
“กลับบ้านก่อนเถอะ”
เส้าอวิ่นเฉินเข้ามาจับมือเธอ แต่เธอหลบหลีก
“มู่หว่านออกมาจากกองสืบสวนคดีอาญาแล้วหรือ” เธอถาม
เส้าอวิ่นเฉินขมวดคิ้ว
“คดีนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ ปล่อยตัวแล้ว”
“เร็วจริงๆ”
เยี่ยชิงหวนสูดหายใจลึก ถอยหลังหนึ่งก้าว ให้ตัวเองอยู่ในระยะที่ซีหนานและลู่ซือเหยียนสามารถป้องกันได้ พูดเสียงเรียบ
“คุณเซ็นใบหย่าได้แล้ว”
ทุกคนยกเว้นลู่ซือเหยียนต่างตกตะลึง
สีหน้าของเส้าอวิ่นเฉินเริ่มหม่นลง เมื่อเห็นเยี่ยชิงหวนยืนอยู่ข้างลู่ซือเหยียน เขากำหมัดแน่น
“คุณพูดว่าอะไรนะ”
“ลูกผู้ชายพูดจาต้องรักษาคำพูด สามวันก่อนคุณเคยพูดไว้ ฉันยังจำได้ ถ้าคดีนี้ไม่เกี่ยวกับมู่หว่าน คุณจะเซ็นใบหย่าและหย่ากับฉัน ข้าวของในบ้านฉันเก็บเรียบร้อยแล้ว วันหลังจะให้คนไปขน”
เยี่ยชิงหวนใจเย็นเกินไป
สามวันนี้ เส้าอวิ่นเฉินไม่กลับบ้านสักครั้ง ไม่ติดต่อเธอเลยสักครั้ง ไม่ต้องคิดเธอก็รู้ว่าเขาวิ่งวุ่นเพื่อคดีของมู่หว่าน เขาต้องการพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าคดีนี้ไม่เกี่ยวกับมู่หว่าน
ใช่ เขาทำสำเร็จแล้ว
แม้ว่าไม่ใช่เขาที่สืบคดีจนกระจ่าง แต่ตอนนี้ก็ล้างข้อสงสัยของมู่หว่านได้จริงๆ แถมพอลู่ซือเหยียนส่งเอกสารคดีและพยานให้กองสืบสวนคดีอาญาตอนเช้า บ่ายเขาก็ประกันตัวคนออกมาแล้ว เร็วขนาดนี้เห็นได้ชัดว่าร้อนใจ
เธอเหนื่อยแล้ว ไม่อยากเสียเวลาโต้เถียงไร้สาระกับคนที่ไม่มีทางเชื่อใจเธออีก
คงเพราะเห็นความเด็ดเดี่ยวบนใบหน้าของเยี่ยชิงหวนดวงตาของเส้าอวิ่นเฉินจึงเริ่มมีแววสับสน เขารีบก้าวเข้ามา แต่ถูกลู่ซือเหยียนและซีหนานสองคนขวางไว้
ผ่านไหล่ของทั้งสองคน เขาพูดเสียงทุ้ม
“กลับไปคุยกับผมก่อน เราคุยกัน”
“ไม่จำเป็น ไม่มีอะไรต้องคุย ในเมื่อคุณยืนกรานจะให้มู่หว่านอยู่ข้างกาย ต่อไปไม่ว่าตระกูลเส้าหรือปักกิ่งเขตทหารของคุณจะเป็นตายรวยจนยังไง ก็เป็นเรื่องของคุณ ไม่เกี่ยวกับฉัน”
พูดจบเยี่ยชิงหวนขึ้นรถไปโดยไม่หันกลับมามองเส้าอวิ่นเฉินพยายามวิ่งตาม แต่ถูกลู่ซือเหยียนและซีหนานสองคนขวางไว้แน่นหนา
“หลีกไป”
ลู่ซือเหยียนสีหน้าเรียบเฉย มองดูเส้าอวิ่นเฉินอย่างเย็นชา
“ผมแนะนำให้คุณใจเย็นๆ ลองคิดดูให้ดีถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเร็วๆ นี้ ตอนนี้ถึงให้คุณพาชิงหวนกลับไป พวกคุณกลับไปก็จะเป็นแบบเดิม เธอท้องอยู่ เป็นช่วงที่ไม่ควรต้องเจ็บปวดที่สุด”
ซีหนานและกวนชิงชิงทยอยขึ้นรถ ก่อนลู่ซือเหยียนจะขึ้นรถ เขาทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง
“นายพลหนุ่มผู้มากความสามารถแห่งปักกิ่ง เขตทหารก็แค่เท่านี้เองหรือ”
รถโรลส์รอยซ์สีดำแล่นผ่านข้างรถทหาร ไอเสียจากท้ายรถที่พุ่งทะยานหายลับไปบนสะพานยกระดับ ดวงอาทิตย์ยามเย็นสีเลือดทอแสงสะท้อนร่างเดียวดายบนถนน
ผู้บัญชาการซุนเดินมาข้างกายเส้าอวิ่นเฉิน
“ท่านผู้บัญชาการ จะปล่อยให้ภรรยาจากไปแบบนี้เลยหรือครับ ทำไมไม่อธิบายให้เธอเข้าใจล่ะครับ”
สีหน้าของเส้าอวิ่นเฉินเคร่งเครียดมาก สายตาจับจ้องไปยังจุดที่รถโรลส์รอยซ์หายลับไป มีทั้งความอาลัยอาวรณ์ แต่ที่มากกว่านั้นคือความกังวล
“ยิ่งรู้มาก อันตรายที่เธอต้องเผชิญก็ยิ่งมากขึ้น”
“แต่ภรรยาของท่านไม่ได้อยู่ในเขตคุ้มครองของพวกเรา แบบนี้จะปลอดภัยหรือครับ”
“ส่งคนไปคุ้มครองเธอลับๆ อย่าให้เธอรู้ตัว”
“ครับ”
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เส้าอวิ่นเฉินขมวดคิ้วแน่น กระซิบถามเสียงต่ำ “หาตัวโม่เฟิงเจอหรือยัง”
พอพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของผู้บัญชาการซุนก็เคร่งเครียดขึ้นมา
“ยังไม่พบครับ ครั้งสุดท้ายที่ปรากฏตัวคือที่เชิงเขาเยี่ยนซาน และคนเฝ้าป่าที่เขาเยี่ยนซานก็ยืนยันว่าหายตัวไปตั้งแต่เดือนก่อน โทรศัพท์ที่ใช้ติดต่อกับภรรยาพบซากอยู่ในกระท่อมไม้ และในกระท่อมนั้นมีร่องรอยว่ามีคนอาศัยอยู่ในช่วงเดือนที่ผ่านมา”
“มีร่องรอยหลงเหลืออยู่ไหม”
“น้อยมากครับ น่าจะทำความสะอาดก่อนจากไป ไม่สามารถระบุตัวตนได้ แต่อีกฝ่ายคุ้นเคยกับป่าเขาดี ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถหลบกล้องวงจรปิดบนภูเขาได้ง่ายขนาดนี้”
ขณะกำลังคุยกันอยู่นั้น เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือดังขึ้นในมือของผู้บัญชาการซุน เขามองหน้าจอแสดงสายเรียกเข้าแล้วลังเลก่อนพูด
“ท่านผู้บัญชาการ คุณพ่อของท่านโทรมาครับ”
นึกถึงเรื่องวุ่นวายที่บ้าน สีหน้าของเส้าอวิ่นเฉินก็หม่นลง
“ไม่ต้องสนใจ กลับเขตทหารเลย”
ไม่มีใครคาดคิดว่าการตายของคุณปู่จะเกี่ยวข้องกับหลี่เหมยลี่มีหลักฐานจากลู่ซือเหยียนที่แสดงว่าเธอมีชู้ และคนรับใช้เก่าแก่โจวของตระกูลเส้าก็ยืนยันว่าวันนั้นหลี่เหมยลี่เข้าบ้านตามหลังคุณปู่ไปจริง ท่าทางร้อนรน คดีจึงค่อนข้างชัดเจนแล้ว
ปัญหาเดียวที่เหลืออยู่คือมีดผลไม้ที่ปักอยู่ในอกของคุณปู่
หลี่เหมยลี่ยืนกรานว่าไม่ได้เป็นคนทำ
“ฉันไม่ได้ใช้มีดจริงๆ ฉันแค่พลั้งมือผลักเขาตกบันไดไป ตอนนั้นฉันตกใจมาก ฉันไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นนะ”
ในสถานีตำรวจ เสียงของหญิงสาวฟังดูสิ้นหวัง “คุณต้องเชื่อฉัน”
Comments for chapter "บทที่ 299 คดีนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
