ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย - ตอนที่ 709 ผู้ตรวจสอบ ส่งข้าว / ตอนที่ 710 ไม่มีบันไดให้ลง

ตอนที่ 709 ผู้ตรวจสอบ ส่งข้าว / ตอนที่ 710 ไม่มีบันไดให้ลง
ตอนที่ 709 ผู้ตรวจสอบ ส่งข้าว

“ยังมีแรงจะไปทำงานอีกเหรอ”

สิ้นเสียงของป๋อจิ่งชวน เฉินฝานซิงที่ซุกอยู่ตรงแอ่งคอของป๋อจิ่งชวนก็ถอนหายใจออกมายาวเหยียด พอพูดถึงเรื่องนี้เธอก็โมโหขึ้นมา

“แต่ฉันไม่อยากกลับนี่…น่าเบื่อจะตาย”

ป๋อจิ่งชวนโอบไหล่เธอเบาๆ แล้วนิ่งเงียบไปสองวินาที “ให้ผู้ช่วยคุณส่งเอกสารมาให้ผม”

“หืม ทำไมเหรอคะ”

–

ครึ่งชั่วโมงให้หลัง รถก็เคลื่อนมาจอดใต้สมาคมสกุลป๋อ

ห้องโถงโอ่อ่าสุดเรียบหรู ธุรกิจที่ร่วมมือกันจากผู้คนทั่วทุกมุมโลกและพนักงานทุกคนที่สวมเสื้อสูทและชุดเดรสราคาสูงขวักไขว่ไปมา ในห้องโถงใหญ่ไม่ต่างอะไรกันกับโลกที่ถูกย่อส่วน

ขณะที่ป๋อจิ่งชวนจูงมือเฉินฝานซิง ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างก็หยุดลง แล้วทักทายทำความเคารพป๋อจิ่งชวน

ทว่าสายตาจำนวนไม่น้อยกลับมุ่งความสนใจไปยังเฉินฝานซิง มีทั้งความแปลกใจ ความอิจฉา และความคลุมเครือ

เฉินฝานซิงอยู่ในกางเกงสูทสีขาวที่ตัวเองเปลี่ยนไม่ทัน ด้านบนถูกคลุมด้วยสูทตัวนอกสีดำของป๋อจิ่งชวน ทรงผมสั้นทะมัดทะแมง เครื่องสำอางที่ยังไม่ได้ถูกลบขับให้เครื่องหน้าสวยดูมีมิติลึกล้ำ

ราวกับคุณชายรูปงามที่หล่อเหลาและขาวสะอาดตา

ป๋อจิ่งชวนอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวแพงไร้เนคไท กระดุมสองเม็ดบนสุดตรงคอเสื้อที่ไม่ได้ถูกติดไว้ เผยให้เห็นผิวตรงลำคอขาวของเขาอยู่ลางๆ

เครื่องหน้าของเขาแสนจะสมบูรณ์แบบ หล่อเหลาเกินคำบรรยาย ทุกตารางนิ้วบนใบหน้าราวกับถูกวาดขึ้นมาอย่างวิจิตรบรรจงตั้งแต่จุดเริ่มต้นจนถึงจุดจบ ร่างออกมาเป็นภาพวาดที่สมบูรณ์แบบที่สุด

คิ้วและดวงตาสุขุม ราบเรียบไร้ซึ่งความรู้สึกเสมอมา ตอนนี้คอเสื้อถูกเปิดออกกว้าง บวกกับความอ่อนโยนอีกหลายส่วน ก็เพียงพอที่จะทำให้ใครต่อใครคลั่งไคล้

ทว่าเห็นเช่นนี้ ก็ทำเอาคนไม่อาจจินตนาการออกว่า ชายหนุ่มผู้สูงส่งและเย็นชาแบบนี้ ตอนอยู่บนเตียงจะมีสภาพเช่นไร

เฉินฝานซิงก้มหน้า ปล่อยให้ป๋อจิ่งชวนจูงเธอเดินไปข้างหน้า

ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้า ทว่าเธอก็ปฏิเสธป๋อจิ่งชวนที่เตรียมจะอุ้มเธอลงจากรถไปในคราแรก

เธอเดินเข้าลิฟต์ส่วนตัวของป๋อจิ่งชวนไปท่ามกลางสายตาของคนจำนวนไม่น้อย

ก่อนที่เฉินฝานซิงจะผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

“มาบริษัทคุณทำไม”

ป๋อจิ่งชวนมองเธอ ดวงตาและคิ้วอบอุ่นแฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่ยากจะอธิบายด้วยคำพูดได้หมด

“ต่อไปที่นี่ก็จะเป็นบริษัทของคุณ คุณต้องทำความรู้จักลู่ทางก่อนล่วงหน้า ต้องมาเรียนรู้กิจการก่อนล่วงหน้า”

เฉินฝานซิงเม้มปาก “เมื่อก่อนก็เคยมาแล้วไม่ใช่รึไง หากมีวันนั้นจริงๆ ฉันจะต้องรับแต่เงินเท่านั้น ไม่ทำงาน! มีกิจการอะไรให้ฉันต้องเรียนรู้”

“ผู้ตรวจสอบ ส่งข้าว”

“…”

มาถึงชั้นบนสุด ป๋อจิ่งชวนก็จูงเฉินฝานซิงไปยังห้องทำงานของประธาน

เพิ่งจะเข้ามาในห้องทำงาน คนที่ตามเลขามาก็เคาะประตูและเข้าห้องมา

“ท่านประธานคะ…”

เพิ่งจะก้าวเข้าประตูมาก็รับงานทันที เฉินฝานซิงพาตัวเองไปนั่งลงบนโซฟา มองเลขาที่รายงานการทำงานต่อป๋อจิ่งชวนด้วยท่าทีจริงจัง

จนกระทั่งตอนที่เลขาเตรียมจะกลับออกไป จู่ๆ ป๋อจิ่งชวนก็เรียกเธอเอาไว้

“อาหารกลางวันส่งมาที่ห้องทำงานเลย สองที่”

สายตาของเลขาเบนไปมองเฉินฝานซิงวูบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ

“ได้ค่ะ”

เฉินฝานซิงเองก็โล่งอก

หากจะให้ออกไป…เธอจะไปเอาเรี่ยวแรงขนาดนั้นมาจากไหน

มื้อกลางวันถูกจัดเตรียมไว้หลากหลายและหรูหรา ทั้งสองรับประทานกันอย่างค่อยเป็นค่อยไป สำหรับพวกเขาทั้งคู่แล้ว ดูเหมือนว่าบนโลกใบนี้จะไม่มีสิ่งใดควรค่าที่จะทำให้พวกเขาประหลาดใจในรสชาติได้เลย

ปริมาณที่ทั้งสองกินไปไม่ได้มากนัก ระยะเวลาหลายวันที่อยู่ร่วมกันต่างก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายนั้นกินอาหารปริมาณแค่ไหน ถึงแม้ว่าทั้งคู่ต่างก็รับประทานกันน้อย แต่ต่างก็ไม่ได้บังคับให้อีกฝ่ายต้องกินให้มากขึ้น

เลขาเพิ่งจะเก็บอาหารที่เหลือเสร็จแล้ว อวี๋ซงก็นำเอกสารของซิงเฉินกั๋วจี้ที่จำเป็นต้องจัดการเข้ามา

ตอนที่ 710 ไม่มีบันไดให้ลง

เลขาเพิ่งจะเก็บอาหารที่เหลือเสร็จ อวี๋ซงก็นำเอกสารของซิงเฉินกั๋วจี้ที่จำเป็นต้องจัดการเข้ามา

เปิดเอกสารไปได้สองสามฉบับ เฉินฝานซิงก็หันไปมองท่าทางของป๋อจิ่งชวนในขณะที่กำลังทำงานอยู่

หลังมื้อเที่ยงทั้งสองก็ผลัดกันไปอาบน้ำ ป๋อจิ่งชวนเปลี่ยนไปสวมเชิ้ตสีฟ้าลายตรงสะอาดเอี่ยม ตอนนี้เขานั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้ นิ้วมือที่แลเห็นข้อต่อชัดเจนกำลังถือปากกาด้ามแพงเอาไว้ หลุบนัยน์ตาสีนิลลงมองเอกสารในมือด้วยท่าทีเรียบเฉยไร้อารมณ์

ท่าทีเข้มงวดและเย็นชา อีกทั้งทั่วร่างกายก็ยังถูกประดับไปด้วยความหลักแหลม สุขุม และสูงศักดิ์

แค่นั่งอยู่เงียบๆ เช่นนั้น ไม่ได้ทำสิ่งใด ก็แผ่ขยายความดึงดูดที่ยากเกินจะบรรยายออกมาได้

เฉินฝานซิงจ้องมองเขาอยู่สักพัก มองท่าทีจริงจังและเข้มงวด ก่อนจะหันมองเอกสารข้างกายเธออีกครั้ง เธอลอบถอนหายใจกับตัวเอง ก่อนจะหาวออกมาครั้งหนึ่งอย่างไร้เสียง แล้วหยิบเอกสารหนึ่งชุดออกมาวางไว้ตรงหน้า…

จนกระทั่งป๋อจิ่งชวนจัดการกับเอกสารช่วงบ่ายเสร็จแล้ว เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง กลับเห็นว่าร่างตรงโซฟานั้นได้เอนตัวหลับลงตรงนั้นไปตั้งแต่ตอนไหนแล้วก็ไม่อาจทราบได้

รอยยิ้มปนความประหลาดใจถูกจุดขึ้น เขาคิดว่าเธอมุมานะและมีความสามารถมาตลอด แต่ก็ใช่ว่าเธอจะไม่มีมุมเกียจคร้านเลย!

เขาหยัดกายลุกขึ้นเดินไปหยุดลงตรงข้างๆ เธอ จัดการนำเอกสารในมือเธอออกมา

ความระมัดระวังทำให้เฉินฝานซิงรู้สึกตัว

ทว่ายามที่ได้สัมผัสกับใบหน้าอันแสนคุ้นเคยนั้น เธอก็หายใจออกมาอย่างโล่งอก

ป๋อจิ่งชวนถือโอกาสอุ้มเธอขึ้นมา

“อืม? จะไปไหน”

“ไปห้องพัก” ป๋อจิ่งชวนกดเสียงต่ำลงแล้วกระซิบเบาๆ

เฉินฝานซิงไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาอีก ปล่อยให้ป๋อจิ่งชวนอุ้มเธอเข้าห้องพักไป

ถูกรังแกซ้ำไปซ้ำมาในห้องแต่งหน้านานขนาดนั้น เธอคงจะเหนื่อยมาก

–

และอีกด้านหนึ่ง กาแฟของกู้เจ๋อเหยียนได้เพิ่มขึ้นแก้วแล้วแก้วเล่า ทว่าผู้ช่วยก็ไม่กลับมาปรากฏตัวให้เห็นเลยอีกแม้แต่ครั้งเดียว

เผยเหยาฉือนั่งอยู่อีกฝั่ง เธอไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องที่เขาต้องไปสตูดิโอขึ้นมาอีกเลย

ก่อนหน้านี้เธอยื่นบันไดให้เขาแล้ว แต่เขากลับไม่ลงมาเอง ตอนนี้ไม่มีใครส่งบันไดให้เขา เขากลับเริ่มนั่งไม่ติดขึ้นมา

เรียกผู้ช่วยมาหาด้วยอารมณ์คุกรุ่น “เกิดอะไรขึ้น ทางสตูดิโอโทรมากี่ครั้งแล้ว”

สีหน้าของผู้ช่วยเต็มไปด้วยความอึดอัดและจนปัญญา

“ไม่โทรมาเลยแม้แต่สายเดียวค่ะ”

“ว่าไงนะ” กู้เจ๋อเหยียนขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างฉับพลัน

ผู้ช่วยมองดูใบหน้าของเขาจากข้างๆ เมื่อรู้ว่าเขาเองก็เริ่มทุกข์ร้อนขึ้นมาแล้ว จึงใช้โอกาสนี้รีบเอ่ยขึ้น

“ประธานกู้ ฉันคิดว่าเราปล่อยให้เขาใจเย็นลงมาจะสามชั่วโมงได้แล้ว เกือบจะโอเคแล้วค่ะ เซียวหมิงเจี๋ยคนนั้นคือช่างภาพที่ได้รับความนิยมอันดับต้นๆ ของประเทศเรา เกิดทำให้เขาผิดใจแล้วละก็ หากเขาคิดจะกลั่นแกล้งเราขึ้นมาตอนไหน ตอนนั้นเราลำบากแน่…ไม่สู้เราไปกันตอนนี้เลย พอถึงตอนนั้นก็ทำตัวดีๆ กับเซียวหมิงเจี๋ยสักหน่อย พยายามอย่าเอาน้ำมันไปราดใส่ไฟ…คุณ…คิดว่าไงคะ”

กู้เจ๋อเหยียนตระหนักถึงเหตุผลนี้เสียที่ไหน เขาเพียงแค่ต้องการจะตักเตือนเฉินฝานซิงเท่านั้นเอง ในเมื่ออยากจะหาเรื่องวุ่นวายใส่ตัวดีนัก ไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ ก็ย่อมต้องเสียเวลาเสียแรงไปแก้ไขปัญหาอยู่แล้ว

“เอาละ ไปเถอะ”

ในตอนนั้นเผยเหยาฉือก็ลุกยืนขึ้นด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า

“ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย ขอไม่ไปกับนายแล้วนะ”

กู้เจ๋อเหยียนขมวดคิ้วมุ่น ก่อนที่เผยเหยาฉือจะหมุนตัวเดินจากไป

กระทั่งผู้ช่วยขับรถมาส่งกู้เจ๋อเหยียนถึงสตูดิโอ กลับพบว่าตอนนี้สตูดิโอไม่ใช่ทีมช่างภาพของเซียว หมิงเจี๋ยอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นอีกทีมหนึ่งที่มาใช้สตูดิโอแทน

พวกเขากำลังถ่ายภาพสินค้าใหม่ให้กับร้านจิวเวลลี่สักร้านหนึ่ง

สีหน้าของกูเจ๋อเหยียนหม่นลงทันที ผู้ช่วยของเขาจึงรีบโทรหาผู้ช่วยของเซียวหมิงเจี๋ย

นิยายเรื่องนี้จะหยุดอัพแค่ตอนนี้นะคะเรื่องจากแอดมินคนอัพไม่อยู่แล้ว