ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย - ตอนที่ 599 ไม่อยู่กับคุณแล้ว! / ตอนที่ 600 นั่งดีๆ

ตอนที่ 599 ไม่อยู่กับคุณแล้ว! / ตอนที่ 600 นั่งดีๆ
ตอนที่ 599 ไม่อยู่กับคุณแล้ว!

กว่าป๋อจิ่งชวนจะพอใจจนยอมเลิกราก็เป็นเวลาเที่ยงคืนเข้าไปแล้ว

เฉินฝานซิงที่ตอนนี้มีสภาพไม่ต่างอะไรกับของเหลว ถูกป๋อจิ่งชวนตระกองกอดเอาไว้ในอ้อมแขน เธอเคลื่อนเปลือกตาปิดลงเบาๆ แพขนตาสั่นไหวตามลมหายใจ ตอนนี้เธออ่อนล้าเสียจนแม้แต่ปลายนิ้วก็คร้านจะขยับ

ผ่านไปเนิ่นนาน เฉินฝานซิงถูกชายหนุ่มที่ยังคงมีพลังเหลือล้นอุ้มเข้าห้องอาบน้ำไป

ยามเมื่อร่างของเธอถูกวางลงไปในอ่างน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำร้อน เฉินฝานซิงขยับเปลือกตาเปิดขึ้นน้อยๆ จู่ๆ เธอก็รู้สึกเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งหลังจากที่ตายไปแล้วครั้งหนึ่ง

ป๋อจิ่งชวนก้มลงมอบจุมพิตแผ่วเบาบนริมฝีปากเธออีกครั้ง

น้ำเสียงแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดยังคงแหบพร่าเช่นเก่า

“คุณพักผ่อนเถอะ ผมอาบให้คุณเอง”

นิ้วของเฉินฝานซิงที่วางตัวอยู่บนขอบอ่างขยับน้อยๆ แม้แต่เรี่ยวแรงจะพูดก็ยังไม่มี ก่อนที่เธอจะกะพริบตาอย่างเชื่องช้า เดาไม่ออกว่าต้องการจะสื่ออะไร

ป๋อจิ่งชวนกลับเริ่มลงมือล้างเนื้อตัวให้เธออย่างบรรจง

ดวงตากลมใต้เปลือกตาขยับไปมาอย่างรวดเร็วก่อนจะสงบนิ่งลงอีกครั้ง

ไอน้ำลอยตัวขึ้นปกคลุมบรรยากาศภายในห้องน้ำอีกครั้ง จู่ๆ แพขนตาของเฉินฝานซิงก็พลันสั่นระริก

ท่ามกลางความเลือนราง เธอรับรู้ได้ว่ารสสัมผัสจากฝ่ามือที่กำลังลาดตระเวนอยู่บนเรือนกายของเธอนั้นกำลังแปรเปลี่ยนไปทุกชั่วขณะ เธอลืมตาตื่นขึ้นในทันที ทันใดนั้นเธอก็สบเข้ากับนัยน์ตาสีดำขลับของป๋อจิ่งชวน

ท่ามกลางกลุ่มไอน้ำจางๆ ความรู้สึกที่ปรากฏขึ้นจากนัยน์ตามืดครึ้มคู่นั้นเฉินฝานซิงคุ้นเคยดีเสียยิ่งกว่าอะไร!

เมื่อนึกไปถึงสิ่งที่เกิดซ้ำไปซ้ำมาอย่างไม่หยุดหย่อนที่เพิ่งจะจบไปเมื่อครู่ เฉินฝานซิงก็พลันหอบหายใจด้วยความตกใจ สองขางอตัวขึ้นใต้ผิวน้ำจนน้ำในอ่างกระเพื่อมเป็นวงกว้าง

“ฉ…ฉันอาบเอง…”

“อย่าขยับตัวซี้ซั้ว คุณมีแรงรึไง”

ป๋อจิ่งชวนกดเข่าที่เธอยกขึ้นมาลงไปใหม่อีกครั้ง

เฉินฝานซิงกลั้นหายใจไว้กลางอก

ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเขาด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย

หว่างคิ้วที่เคยถูกประดับไปด้วยความเย็นชาอย่างเช่นทุกครั้ง บัดนี้เหลือไว้เพียงความงดงามที่ไม่เคยจางหายไป

ท่าทางในตอนนี้ กลับเพิ่มเสน่ห์ที่ดูแตกต่างออกไป

ลูกกระเดือกของเขาขยับครั้งหนึ่ง

“ฉันอาบเสร็จแล้ว”

เฉินฝานซิงนึกขึ้นได้ท่ามกลางความคับขัน ต่อให้เธอมีหรือไม่มีเรี่ยวแรงก็ไม่ใช่คำตอบที่ดีเลิศ ดังนั้นเธอจึงเลี่ยงที่จะไม่ตอบมันเสียดีกว่า

ป๋อจิ่งชวนมองเธอวูบหนึ่ง เขาหยัดตัวลุกเพื่อช้อนตัวเธอขึ้นจากอ่างน้ำ

ร่างเปียกชื้นของเธอถูกวางลงบนเตียงนุ่ม ป๋อจิ่งชวนจัดการนำผ้าห่มมาห่อร่างของเธอเอาไว้ไม่ต่างอะไรกับเด็กทารก

ทว่าจู่ๆ เฉินฝานซิงก็เอ่ยออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

“คืนนี้คุณลงไปนอนข้างล่างเลยนะ! ฉันไม่นอนกับคุณแล้ว”

ป๋อจิ่งชวนขมวดคิ้วพลางโน้มตัวเข้าหาเธอ สีหน้าเผยให้เห็นถึงความลำบากใจ

“ทำไม”

เฉินฝานซิงกระชับขอบผ้าห่มเอาไว้แน่น เธอช้อนดวงตาขึ้น นัยน์ตาของเธอเต็มไปด้วยความน้อยอกน้อยใจ

“ตอนนี้ฉันหมดแรงไปทั้งตัว…กระดูกทั้งร่างจะหลุดออกจากกันอยู่แล้ว…”

ป๋อจิ่งชวนมองเธอก่อนจะหลุดขำออกมา

“ยังกล้าพูดว่าเร็วอีกไหม”

เฉินฝานซิงส่ายหน้าอย่างไม่ลังเล!

ป๋อจิ่งชวนขำขึ้น เขาโน้มตัวลงประทับจูบบนริมฝีปากเธอครั้งหนึ่ง

พร้อมทั้งอุ้มเฉินฝานซิงที่มาพร้อมกับผ้าห่มขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน จากนั้นจึงหมุนตัวและก้าวเดินออกไปจากประตู

“จะทำอะไร” คนที่ถูกห่อจนเป็นก้อนเอ่ยถาม

“ไปข้างล่าง เตียงนี่นอนไม่ได้แล้ว”

“ฉันจะใส่เสื้อ!”

“ไม่ต้อง ยุ่งยาก”

ห่างกันแค่ชั้นเดียวเท่านั้น ป๋อจิ่งชวนรีบอุ้มเธอเดินไปยังทางออก

“คุณยังเตรียมของขวัญอะไรไว้ให้ผมอีก” ป๋อจิ่งชวนเดินไปพลางถามขึ้น

เมื่อเฉินฝานซิงพลันนึกไปถึงน้ำมันหอมระเหยกลิ่นกุหลาบขวดนั้นที่วางอยู่ใจกลางของช่อกุหลาบตรงหน้าหน้าต่างฝรั่งเศส เธอก็หนาวสั่นขึ้นมากะทันหัน

“ไม่มีแล้ว”

ขืนปล่อยให้เขารู้ว่ามีน้ำมันหอมระเหยขวดนั้นแล้วต้องกลับไปเรียนรู้กันใหม่อีกรอบ เขาคงไม่ไว้ชีวิตเธอเป็นแน่!

แน่นอนว่าป๋อจิ่งชวนรับรู้ได้ถึงท่าทีของเธอ เสียงทุ้มจึงเอ่ยถามขึ้น

“ไม่มีแล้ว?”

เฉินฝานซิงพยักหน้ายืนยันอีกครั้ง

“ไม่มี!”

นัยน์ตาสีดำมองเธออย่างลึกซึ้งไปวูบหนึ่งก่อนที่เขาจะไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย

เมื่ออุ้มเธอมาจนถึงประตู ป๋อจิ่งชวนก็หยุดนิ่งลง พร้อมทั้งมองเฉินฝานซิงวูบหนึ่ง

เฉินฝานซิงเข้าใจในทันที เธอจึงยกมือขึ้นป้อนรหัสผ่านลงบนประตู

นาทีที่ประตูเปิดออก กลิ่นอันหอมกรุ่นก็ลอยเข้ามาเตะจมูก…

ตอนที่ 600 นั่งดีๆ

นาทีที่ประตูเปิดออก กลิ่นอันหอมกลุ่นก็ลอยเข้ามาเตะจมูก…

เป็นกลิ่นที่เฉินฝานซิงคุ้นเคยเป็นอย่างดี

ภายในห้องมืดสนิท เธอมองเห็นบรรยากาศภายในได้ไม่ชัดเจนนัก ทว่าในใจของเธอก็พอจะเดาออกลางๆ

และในขณะเดียวกันนั้น ความหวังอันน้อยนิดก็พลันถูกจุดขึ้น

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เข้าใจ “ในห้องของคุณมีอะไรรึเปล่า”

ป๋อจิ่งชวนเม้มปากเล็กน้อย พลางอุ้มเธอก้าวผ่านประตูห้องเข้าไป

ท่ามกลางความมืด เฉินฝานซิงรู้สึกเหมือนว่าป๋อจิ่งชวนจะอุ้มเธอไปนั่งลงตรงโต๊ะน้ำชา

เธออยากรู้มากว่าในห้องมีสิ่งใดอยู่กันแน่ แต่ถึงอย่างนั้นตอนนี้สองมือของเธอก็กลับถูกห่อเอาไว้ใต้ผ้าห่มจนยื่นออกมาไม่ได้

“นั่งดีๆ”

ป๋อจิ่งชวนกำชับเสียงต่ำ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปข้างๆ จากนั้นแสงไฟสีนวลก็สว่างขึ้นภายในห้อง

เพราะแสงจ้าของไฟเฉินฝานซิงจึงต้องปิดตาลงเบาๆ

เธอลืมตาขึ้นอีกครั้งในไม่ช้า ทุกสิ่งทุกอย่างภายในห้องได้ปรากฏแก่สายตา ความประหลาดใจอย่างมหาศาลค่อยๆ ฉาบทับลงบนดวงตาคู่สวย

ทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นกุหลาบหอมฟุ้ง และตรงหน้าก็เต็มไปด้วยกลุ่มกุหลาบเป็นช่อๆ

ทั่วตัวห้องราวกับถูกสร้างขึ้นมาจากดอกกุหลาบ

ที่แตกต่างกันก็คือดอกกุหลาบในนี้มีหลากหลายสายพันธุ์

สีแดง สีชมพู สีเหลือง สีขาว สีม่วง สีฟ้า ถูกประดับไว้จนเต็มห้อง

และตรงโต๊ะน้ำชาที่เธอนั่งอยู่นั้น ก็ถูกปูเต็มไปด้วยดอกยิปโซสีขาว

ความประหลาดใจยังไม่ทันจางหายไป ความสุขอันเปี่ยมล้นก็จู่โจมเข้าหาตัวและหัวใจของเธอในทันที

ที่แท้ความรู้สึกของการโดนคนที่ชอบมอบกุหลาบให้มันเป็นแบบนี้นี่เอง

ทั้งยังเป็นความประทับใจที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้

การกระทำที่โรแมนติกเช่นนี้ทำเอาหัวใจของเฉินฝานซิงอัดแน่นไปด้วยความตื้นตัน

เธอนึกไม่ถึงว่าจู่ๆ ป๋อจิ่งชวนจะทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้จริงๆ

เธอมีดีอะไร จู่ๆ ถึงได้กลายมาเป็นผู้หญิงที่มีความสุขมากที่สุดในโลกคนหนึ่งเช่นนี้

ที่แท้เธอก็ไม่ต่างอะไรกับหญิงสาวคนอื่นๆ ที่ชอบให้ผู้ชายทำเซอร์ไพรส์ให้

เธอช้อนดวงตาขึ้นมองชายหนุ่มที่เดินมาหยุดลงตรงหน้าของเธออีกครั้ง ใบหน้าของเฉินฝานซิงเต็มไปด้วยความประทับใจ

“ดอกกุหลาบจากทั่วทั้งเมืองมันหายากเกินไป ผมเลยหากุหลาบทุกสายพันธุ์จากทั่วทุกมุมโลกมาแทน”

ฝ่ามือที่ถูกห่อหุ้มไว้ภายใต้ผืนผ้าห่มยกขึ้นกุมอกตัวเองไว้แน่น

ดวงตาสุกใสจับจ้องไปยังเขาด้วยความประทับใจ “คุณ…คุณเตรียมของพวกนี้ไว้เพื่ออะไร”

ป๋อจิ่งชวนเลื่อนสายตาลงมองเฉินฝานซิงที่นั่งอยู่ท่ามกลางของดอกยิปโซ พลันกระตุกยิ้มขึ้นน้อยๆ

“ผมยังต้องการของขวัญจากคุณอีกชิ้นหนึ่ง”

ปลายนิ้วของเฉินฝานซิงสั่นระริก เธอมองใบหน้าอันหล่อเหล่าไร้ที่ติของชายหนุ่มตรงหน้าต่อไป

“ของขวัญอะไรคะ”

“คุณ”

เฉินฝานซิงหน้าแดงปลั่ง พลันก้มหน้าลงมองสภาพตัวเองในตอนนี้

ไม่ใช่ว่าได้ไปหมดแล้วรึไง?

หรืออยากจะทำอีกรอบงั้นเหรอ?

ป๋อจิ่งชวนเดาความคิดในขณะนี้ของเธอออก เขาจึงอดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มออกมา

ก่อนที่เขาจะคุกเข่าลงตรงหน้าเธออย่างเป็นธรรมชาติ

“แต่งงานกับผม หืม?”

ก้อนเนื้อตรงกลางอกของคนฟังเต้นอย่างหนักหน่วง

กลีบปากทั้งคู่เม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาทั้งสองข้างก็พลันขึ้นสีแดง

ไม่ทันได้ตั้งตัว กำแพงที่ถูกก่อขึ้นในใจก็พลันพังครืนลงมาอย่างกะทันหัน เธออ่อนยวบอย่างไม่อาจควบคุม

ฉับพลันทันใด เธอรู้สึกว่าความสุขที่มีในขณะนี้ เพียงพอแล้วที่จะลบล้างความทุกข์และความอยุติธรรมในอดีตลงได้

เฉินฝานซิงสูดจมูก ตรงหว่างคิ้วอ่อนโยนขณะนี้ได้ถูกระบายไปด้วยความงดงาม สีแดงระเรื่อยังคงผุดขึ้นบนผิวขาวสะอาด นัยน์ตาที่สีขาวตัดกับสีดำชัดเจนคู่นั้น สุกใสปราศจากสิ่งใดเจือปน ราวกับถูกพรมจนพร่างพรายไปด้วยดวงดารา