หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 996 การปลอบใจของหนิงอ๋อง (1)

ตอนที่ 996 การปลอบใจของหนิงอ๋อง (1)

“เสด็จอาหนิงอ๋อง” ในกระโจมใหญ่ เหลือเพียงเซียวเชียนจย่งและหนิงอ๋องสองคน เนิ่นนานไม่มีใครเอ่ยปาก สุดท้ายเซียวเชียนจย่งจึงทนไม่ไหวเอ่ยถามขึ้น อยู่พูดคุยอันใดกัน…แม้ว่าจะไม่สนิทกับเสด็จอาหนิงอ๋องทว่ายังรู้สึกว่าเข้ากับเขาไม่ได้เลยสักนิด ดังนั้น…เสด็จอาสิบเจ็ดให้เขาอยู่คิดจะทำสิ่งใดกันแน่

หนิงอ๋องยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาเท้าคาง เอนตัวพิงเก้าอี้ด้วยท่าทางเกียจคร้านมองไปยังเซียวเชียนจย่งที่มีท่าทีราวกับถูกบีบบังคับ เลิกคิ้วพลางเอ่ย “ว่ามาสิ เกิดเรื่องอันใดขึ้นถึงทำให้เจ้ามีท่าทีราวกับฟ้าจะถล่มลงมาเช่นนี้”

เซียวเชียนจย่งมองหนิงอ๋องอย่างตกอกตกใจ หนิงอ๋องยิ้มหยัน “อย่ามามองข้าเยี่ยงนี้ พวกเจ้าสามคน พี่สามเกรงใจพวกเจ้าเกินไปแล้วหรือ มีแต่ละครไม่ได้เรื่องทั้งนั้น เจ้าคิดว่ามีเพียงข้าหรือที่ดูออก” จะบอกว่าพี่สามนิสัยไม่ดีเด็กทั้งสามมีความกดดันจึงเติบโตมาอย่างบิดเบี้ยวอย่างนั้นหรือ สำหรับเรื่องนี้หนิงอ๋องนั้นไม่ชอบใจนัก ในมุมมองของเขาคิดว่าเจ้าเด็กสามคนนี้คงอยู่สุขสบายเกินไป หากไปอยู่ในยุคที่พวกเขาอายุยังน้อยล่ะก็ ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กพวกนี้จะตายไปแล้วกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ไม่ต้องเอ่ยถึงตอนที่เขายังเด็ก อายุเจ็ดแปดขวบเสด็จพ่อหน้าตาเป็นอย่างไรก็ยังจำได้ไม่ชัดเจน คนที่เติบโตขึ้นมาสักหน่อยอย่างองค์รัชทายาทและพี่สามเหล่านี้ ยามนั้นแผ่นดินวุ่นวายทุกคนต่างอยู่ในสนามรบ แม้แต่ตนเองยังไม่อาจดูแลตนเองได้ไหนเลยจะมีเวลามาเลี้ยงลูก มีชีวิตรอดมาได้ก็นับว่าโชคดีแล้ว หากไม่ใช่เพราะเหตุนี้ ก่อนหน้าเขาก็คงมีพี่ชายมากกว่านี้แล้ว

เซียวเชียนจย่งส่ายศีรษะไม่เอ่ยปาก

หนิงอ๋องเลิกคิ้ว เผยรอยยิ้มร้ายมอบให้เซียวเชียนจย่ง คุณชายเซียวสามรู้สึกขนลุกไปทั้งตัวเพราะรอยยิ้มนั้น จ้องมองหนิงอ๋องอย่างระแวดระวังทว่าไม่กล้าขยับตัว เห็นท่าทีเช่นนั้นของเขา หนิงอ๋องพลันนึกสนุกขึ้นมา “เอาล่ะ ข้าไม่ได้จะกินเจ้าเสียหน่อย นั่งลงคุยกันดีๆ”

เซียวเชียนนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ จับจ้องไปที่หนิงอ๋องทว่าไม่ได้ผ่อนคลายเลยแม้เพียงนิด หนิงอ๋องเองก็ไม่สนใจ นั่งเอนตัวอยู่บนเก้าอี้ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ “ในเมื่อเจ้าไม่ยอมเอ่ย ให้ข้าลองเดาว่าเพราะสิ่งใดแล้วกัน แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะเรื่องในสนามรบ ยามนี้สงครามเราเป็นฝ่ายได้เปรียบ และไม่ใช่เพราะพี่สามหรือพี่สะใภ้สาม หากพี่สามและพี่สะใภ้สามเกิดอันใดขึ้น เจ้าคงไม่อาจนั่งอยู่จนถึงตอนนี้ได้ ยิ่งไปกว่านั้นหากเกิดเรื่องกับพี่สามตัวข้ายังไม่ได้รับข่าว เจ้าจะเร็วกว่าข้าได้เยี่ยงไร”

เซียวเชียนจย่งเบิกตาโตมองหนิงอ๋อง หนิงอ๋องเอ่ยต่อ “หลายวันก่อนก็ยังดีๆ อยู่ เป็นเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสองวันมานี้หรือ กองทัพเฉินโจวและกองกำลังไท่หนิงไม่มีใครคิดจะมาหาเรื่องเจ้า อืม…เจ้าได้ข่าวไม่ดีมาหรือ อีกทั้งยังมีคนแอบส่งมาให้เจ้าด้วย ให้ข้าลองคิดดู…ไม่เกี่ยวกับเรื่องสงคราม ไม่เกี่ยวกับพี่สามหรือพี่สะใภ้สาม แปดส่วน…ก็คงไม่เกี่ยวกับภรรยาและลูกของเจ้าใช่หรือไม่ เช่นนี้แล้ว สิ่งที่ทำให้เจ้าสับสนได้เพียงนี้…ก็คงจะเหลือเพียงพี่ชายทั้งสองของเจ้าใช่หรือไม่”

เซียวเชียนจย่งไม่เอ่ยปาก

หนิงอ๋องเลิกคิ้ว ส่งเสียงไม่พอใจออกมา “ดูเหมือนจะเดาผิดแล้ว ในเมื่อไม่ใช่เชียนชื่อและเชียนเหว่ย เช่นนั้น…ก็คงเป็นเจ้าเด็กเว่ยจวินมั่วนั่น”

เห็นเซียวเชียนจย่งเบิกตากว้าง หนิงอ๋องก็หัวเราะขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี เอนตัวพิงพนักด้านหลังอย่างสบายอกสบายใจ “อย่าเก็บเอาไว้อีกเลย เอ่ยออกมาเถิด เซียวเชียนเยี่ยให้คนมากล่าวร้ายเว่ยจวินมั่วอย่างไรถึงทำให้เจ้าสับสนได้เพียงนี้ คงไม่ได้บอกว่าเว่ยจวินมั่วโหดเหี้ยมอันใดเช่นนั้นใช่หรือไม่ เอ๋ ข้าคิดว่าถึงเจ้าจะไม่ฉลาดแต่อย่างไรก็เป็นต้นกล้าของพี่สาม คงไม่ติดกับแผนการสร้างความร้าวฉานเช่นนี้กระมัง”

เซียวเชียนจย่งจ้องมองมาเขม็ง รู้สึกหดหู่ใจขึ้นมา หนิงอ๋องหยิบสมุดพับเล่มหนึ่งบนโต๊ะโยนออกไปอย่างหมดความอดทน “บอกมา อย่ามาแสร้งเป็นไบ้”

“แน่นอนว่ากระหม่อมไม่เชื่อคำสร้างรอยร้าวพวกนั้น แต่ว่า…”

“แต่ว่า” ดวงตาหนิงอ๋องวาววับ รู้สึกมีเรื่องสนุกขึ้นมา ไม่สนใจสถานะของตนเองลุกขึ้นเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเซียวเชียนจย่ง ท่าทางจิตใจดี เอ่ยขึ้น “เชียนจย่ง มีเรื่องกังวลใจลองเล่าให้เสด็จอาสิบเจ็ดฟัง ไม่แน่ว่าอาสิบเจ็ดอาจจะให้รายละเอียดกับเจ้าได้” เซียวเชียนจย่งมองหนิงอ๋องด้วยสีหน้าสงสัย หนิงอ๋องลูบจมูก เอ่ย “ตอนนี้พวกเราก็เหมือนตั๊กแตนที่อยู่ในเรือลำเดียวกัน ข้าจะทำร้ายเจ้ากับพี่สามได้หรือ ดูท่าทางของเจ้า เรื่องนี้คงไม่ใช่เรื่องที่จะเอาไปคุยกับใครได้ พี่สามไม่อยู่ตรงนี้ เจ้าคิดว่าจะไปคุยกับใครเล่า”

เซียวเชียนจย่งกัดฟันไม่เอ่ยวาจา หนิงอ๋องพยายามเต็มที่ “เจ้าลองคิดดู ในเมื่อของสิ่งนี้เซียวเชียนเยี่ยส่งมันมาถึงมือเจ้า แน่นอนว่าคงถึงมือเซียวเชียนชื่อและเซียวเชียนเหว่ยเช่นกัน ดังนั้น เจ้าเก็บไว้เป็นความลับก็ไม่มีประโยชน์ ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะได้รับข่าวนี้เร็วกว่าเจ้าเสียอีก หากเป็นเรื่องใหญ่ ตอนนี้เรามาคิดว่าจะทำเช่นไร หากเกิดใครทำเรื่องไม่ดีขึ้นมาคงไม่เป็นการดี ใช่หรือไม่”

เซียวเชียนจย่งลังเลอยู่นาน ก่อนจะเอ่ย “พระองค์สาบานได้หรือไม่ว่าจะไม่บอกคนอื่น”

“ข้าสาบาน” หนิงอ๋องยิ้มบาง

ทำสงครามมาหลายปี เด็กน้อยคนนี้ไยจึงไร้เดียงสาเพียงนี้ สาบานอะไรกัน หึๆ โกหกคนไม่ได้เสียเงินสักหน่อย

เซียวเชียนจย่งสูดหายใจเข้าลึก ในที่สุดจึงยื่นมือเข้าไปหยิบจดหมายในแขนเสื้อออกมาส่งให้หนิงอ๋อง เมื่อได้รับของมา หนิงอ๋องเลิกคิ้วแล้วรับไปเปิดออกดู ทว่าชะงักนิ่งไปเพราะเนื้อหาด้านใน มองเซียวเชียนจย่งด้วยความเห็นใจ ของแบบนี้…ช่างง่ายที่จะทำให้คนสับสนจริงๆ

“ดวงดาวทั้งสามพร่างพราวพร้อมเพรียง วีรบุรุษถือกำเนิด แผ่นดินเปลี่ยนผู้ปกครองอย่างนั้นหรือ นี่เป็นคำทำนายในวันเกิดของเว่ยจวินมั่วหรือ” เยี่ยนอ๋องดีดนิ้วไปที่จดหมาย ถอนหายใจออกมา

เซียวเชียนจย่งพุ่งเข้าไปคิดจะปิดปากเขา “บอกแล้วอย่างไรเล่า พูดไม่ได้”

หนิงอ๋องผลักเขาออกอย่างเอือมระอา เอ่ย “ข้านึกว่าเรื่องอันใดที่ทำให้เจ้ากังวลเพียงนี้ ตอนนั้นพี่ห้าให้กำเนิดเว่ยจวินมั่ว พี่สามเองก็อยู่จินหลิง เจ้าว่าพี่สามจะไม่รู้เรื่องนี้หรือ” ต่อให้ลุงทั่วไปจะไม่รู้วันเกิดของหลานอย่างชัดเจน แต่ปีนั้นที่เป็นปีเกิดของเว่ยจวินมั่วเกิดเรื่องใหญ่เพียงนั้น พี่สามจะไม่รับรู้ได้เยี่ยงไร ยิ่งไปกว่านั้นหากไม่มีพี่สามคอยช่วย อาศัยเพียงพี่ห้าเพียงคนเดียวจะปกปิดเรื่องนี้มาถึงยี่สิบกว่าปีได้เยี่ยงไร

เซียวเชียนจย่งชะงัก เอ่ย “เสด็จพ่อ…เสด็จพ่อก็รู้หรือ”

หนิงอ๋องโยนจดหมายลงไปบนโต๊ะ เอ่ย “ของไร้สาระเช่นนี้ ใครเชื่อก็โง่แล้ว”

“…” เสด็จอาหนิงอ๋อง พระองค์กำลังด่าเสด็จปู่นะพ่ะย่ะค่ะ

เมื่อมีคนร่วมแบ่งปันความลับ เซียวเชียนจย่งจึงผ่อนคลายลงไปมาก ถอนหายใจยาว เอ่ย “กระหม่อมเองก็รู้ว่าไม่ควรเชื่ออันใดพวกนี้ กระหม่อมเชื่อมั่นในตัวพี่ชาย ไม่มีทางทำร้ายเสด็จพ่ออย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น หากพี่ชายมีความทะเยอทะยาน ไม่จำเป็นต้องทำอันใดด้วยซ้ำ เพียงเขาไม่ช่วยเหลือเสด็จพ่อ จวนเยี่ยนอ๋องก็คงล่มสลายไปแล้ว”

หนิงอ๋องตบไหล่เขาปลอบใจ เอ่ย “เข้าใจแล้วก็ดี เจ้านี่นะ ไม่เหมาะที่จะคิดมาก เพียงแต่…” หนิงอ๋องยิ้มตาหยี เอ่ย “หากเจ้ายังเป็นกังวล เห็นแก่ความเป็นอาหลานของเราข้าจะคิดทบทวน ยืนอยู่ข้างเจ้า เป็นอย่างไร”

เซียวเชียนจย่งตัวสั่นเทาอย่างอดไม่ได้ เขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับเสด็จอาเพียงนั้นเลยหรือ ไม่อยากจะคิด