หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 994 หนอนไหมหิมะสีรุ้ง (1)

ตอนที่ 994 หนอนไหมหิมะสีรุ้ง (1)

ใต้ต้นไม้ใหญ่เขียวชอุ่ม เพียงพอให้คนทั้งสองได้ยืนอยู่ใต้ร่มไม้ เด็กหญิงตัวเล็กในอาภรณ์สีชมพู ใบหน้าเล็กน่ารักประดับด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา สองมือเล็กประคอง…หนอนผีเสื้อสีสันสดใสหนึ่งตัว

หนอนผีเสื้อสีเขียวมีขนพิษหลากสีขึ้นรอบตัว สีสันสวยงามสะดุดตาทว่าไม่ทำให้คนรู้สึกว่าน่ารัก กลับทำให้คนรู้สึกขนลุก อีกทั้งนอนตัวนั้นยังมีรูปร่างไม่เล็ก เมื่อเทียบกับมือเล็กๆ ของเยาเยายังดูใหญ่กว่าบ้าง รูปร่างอ้วนท้วนถูกประคองอยู่ในมือยิ่งทำให้คนรู้สึกตื่นตกใจ

เยาเยามองใบหน้าเขียวปั๊ดของหนิงอ๋องที่มองมายังตน เอ่ยพร้อมยู่ปากเล็กอย่างน่าสงสาร “เสด็จปู่ ท่านไม่ชอบเฟยเฟยหรือเจ้าคะ”

สีหน้าหนิงอ๋องแข็งค้าง “เจ้า…รีบ เอามัน…โยนทิ้งเสีย”

เยาเยากะพริบตาไม่เข้าใจ ยังลูบปลอบโยนหนอนสีรุ้งในมือแผ่วเบา “เฟยเฟยไม่ต้องกลัว เสด็จปู่ไม่ได้ตั้งใจทำให้เจ้าตกใจ”

“ให้ตายสิ” หนานกงมั่ว เว่ยจวินมั่วเจ้าสองคนนั้นสั่งสอนลูกเป็นหรือไม่ สิ่งนี้ดูน่ากลัวไม่พอ เจ้าหนอนสมควรตายนี่ยังมีพิษอีก เด็กตัวเล็กๆ เพียงนี้ยังจับมันเอาไว้ในมือ

“เสด็จปู่ ท่านดูเฟยเฟย นางเชื่อฟังมาก ไม่นานท่านก็จะชอบนาง” เยาเยาพยายามทำให้เสด็จปู่ผู้มาใหม่ชอบเฟยเฟยของตน กลัวว่าหนิงอ๋องไม่เชื่อจึงถือหนอนตัวใหญ่เดินเข้าไปใกล้

“เจ้าอย่าเข้ามานะ” หนิงอ๋องร้องขึ้นมาโดยไม่อาจห้ามได้ เพียงมองเห็นเจ้าสิ่งนั้น เขาก็รู้สึกราวกับว่ามีหนอนนับพันกำลังไต่อยู่บนตัวของเขา คันไปหมดทั้งตัว

เยาเยาเองก็ไม่เข้าใจความกลัวและความกระสับกระส่ายของหนิงอ๋อง กลับกันยิ่งเดินเร็วเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้น

หนิงอ๋องร้องตะโกนออกมาโดยไม่อาจควบคุมได้ รีบหันหลังและวิ่งหนีไป

เยาเยามองหนิงอ๋องที่วิ่งออกไป เอียงคอขมวดคิ้วสวยอย่างไม่เข้าใจ ยื่นมือไปลูบหัวของเฟยเฟย ถอนหายใจ “เสด็จปู่ขี้กลัวเสียจริง เฟยเฟยน่ารักขนาดนี้…”

…

“หนานกงมั่ว”

หนานกงมั่วกำลังพูดคุยหารือกับฉินจื่อซวี่อยู่ในห้องหนังสือ ด้านนอกพลันมีเสียงหนิงอ๋องตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธ หนานกงมั่วเลิกคิ้ว เงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าที่กำลังโมโหของหนิงอ๋อง “หนิงอ๋อง เป็นอันใดหรือเพคะ” หนานกงมั่ววางรายงานในมือลงเบาๆ เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

หนิงอ๋องกัดฟันเอ่ย “เป็นอันใดหรือ เจ้ายังกล้าถามอีกหรือ พวกเจ้าดูแลเด็กเป็นหรือไม่”

หนานกงมั่วมองเขาด้วยความงุนงง “เด็กหรือ เยาเยาเป็นอันใดหรือเพคะ” เวลานี้อานอานคงกำลังอ่านหนังสืออยู่กับอาเจี้ยว ไม่ต้องถามก็รู้ว่าคนที่ทำให้หนิงอ๋องโกรธเพียงนี้คงจะเป็นเยาเยากว่าแปดส่วน หนิงอ๋องกัดฟันเอ่ย “เด็กตัวเล็กเพียงนั้นจับหนอนพิษมาเล่น พวกเจ้ากลับไม่ดูแลหรือ”

หนานกงมั่วชะงัก ไม่นานจึงเข้าใจ หัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “หนิงอ๋องหมายถึงเฟยเฟยหรือเพคะ”

“เจ้าก็รู้ด้วยหรือ” หนิงอ๋องยิ่งโมโหหนักขึ้น “ลูกสาวของเจ้าเพิ่งสามขวบเจ้าไม่รู้หรือ นางกลับถือหนอนมีพิษแบบนั้นเอาไว้ในมือ หากถูกกัดจะทำเช่นไร ต่อให้ไม่ถูกกัด หนอนแบบนั้นอย่างไรก็มีพิษ ผิวของเด็กจะรับไหวหรือ”

หนานกงมั่วยิ้ม ถอนหายใจพลางเอ่ย “หนิงอ๋องไม่ต้องกังวล นางเล่นมานานก็ยังไม่เป็นอันใดมิใช่หรือเพคะ”

หนิงอ๋องยิ้มเย็น เห็นได้ว่าไม่พอใจต่อนางผู้เป็นมารดา หนานกงมั่วจำต้องเอ่ย “เยาเยาไม่กลัวพิษ อีกทั้งเฟยเฟยเองถูกนางเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก นอกจากนี้…เฟยเฟยมิใช่หนอนพิษธรรมดาทั่วไป”

“แน่นอนว่าข้ารู้ว่านั่นไม่ใช่หนอนพิษธรรมดาทั่วไป” มีสีสันแปลกประหลาดเพียงนั้น ไม่ต้องคิดก็รู้ว่ามีพิษอย่างแน่นอน

หนานกงมั่วถอนหายใจ “เฟยเฟยเป็นเพียงหนอนไหมหิมะสีรุ้งเพคะ กินของมีพิษ แต่ตัวของเขา…ไม่ได้มีพิษอันใด” หนานกงมั่วไม่ได้บอกหนิงอ๋องว่าเยาเยาคงตั้งใจแกล้งเขา เพราะปกติแล้วเยาเยาชอบเล่นกับสัตว์อีกชนิดมากกว่า สิ่งเล็กๆ นั่นดูตัวเล็กว่านอนสอนง่าย นั่นต่างหากที่มีพิษอย่างแท้จริง

หนิงอ๋องหน้าบึ้งตึงนั่งลง นึกถึงรอยยิ้มไร้เดียงสาของเด็กน้อยและหนอนตัวใหญ่สีสันสะดุดตา อดขนลุกขึ้นมาไม่ได้ แม้ว่าหนานกงมั่วจะเอ่ยเช่นนั้น แต่เขาก็ไม่มีความคิดจะเข้าใกล้สิ่งนั้นอย่างเด็ดขาด หากเยาเยาเล่นกับของเล่นชิ้นนั้นอยู่ตลอด เช่นนั้นเขาก็ไม่อยากกอดเด็กน้อยคนนั้นอีกแล้ว ช่าง…น่าเสียดายแล้ว

“พวกเจ้ากำลังคุยอันใดกัน” หนิงอ๋องเอ่ยถาม

หนานกงมั่วยิ้มพลางเอ่ย “คุยกันเรื่องงานในเฉินโจวเพคะ หุบเขาชิงอวิ๋นฝั่งนั้น หนิงอ๋องยังไม่เตรียมตัวเคลื่อนไหวหรือเพคะ”

ไม่อาจแกล้งเด็กน้อยคนนั้นได้ หนิงอ๋องอารมณ์ไม่ดี เขารู้แล้วว่าไยเว่ยจวินมั่วถึงได้ตอบรับอย่างง่ายดายเพียงนั้น เด็กดื้อทั้งสองของเขา คนหนึ่งเป็นปีศาจน้อยที่มีคำถามมากมาย อีกคนเป็นหนอนหนังสือที่ไม่สนอันใดนอกจากหนังสือ

หนิงอ๋องยักไหล่ เอ่ย “อย่างไรก็ได้ ซิงเฉิงจวิ้นจู่สนใจจะไปด้วยกันหรือไม่”

หนานกงมั่วส่ายศีรษะ “เรื่องในสนามรบมีหนิงอ๋องคนเดียวก็เพียงพอแล้วเพคะ หม่อมฉันอยู่ที่เฉินโจวดีกว่า”

หนิงอ๋องมองหนานกงมั่วด้วยความสนอกสนใจ เอ่ย “น่าสนใจ”

หนานกงมั่วกะพริบตา แสดงออกมาว่าไม่เข้าใจความหมายของหนิงอ๋อง หนิงอ๋องเองก็ไม่อธิบายมาก ลุกขึ้น ส่งเสียงหึในลำคอ เอ่ย “พรุ่งนี้เช้าข้าจะออกเดินทางไปหุบเขาชิงอวิ๋น”

หนานกงมั่วยิ้มร่า “เช่นนั้นเยาเยาและอานอาน…”

“เจ้าเก็บไว้เองเถิด ข้าไม่ใช่แม่นมที่มาเลี้ยงเด็ก เหอะ” หนิงอ๋องสะบัดแขนเสื้อเดินออกไป หนานกงมั่วเองก็ไม่โกรธ เพียงยิ้มบางๆ

ณ ค่ายกองทัพเฉินโจวและกองกำลังไท่หนิงด้านนอกหุบเขาชิงอวิ๋น เซียวเชียนจย่งนั่งเบื่อหน่ายอยู่บริเวณพื้นที่โล่ง หากรู้ว่าพวกเขามาล้อมหยวนชุนทว่าไม่ลงมือ เขาก็คงไปหาเด็กๆ ทั้งสองกับพี่สะใภ้และเสด็จอาหนิงอ๋องแล้ว เพียงแต่เอ่ยถึงเด็กๆ ทั้งสอง คุณชายเซียวสามจึงคิดถึงภรรยาและบุตรชายที่อยู่โยวโจวขึ้นมา เขาแต่งงานกับซุนเหยียนเอ๋อร์มาหลายปี แม้เรียกไม่ได้ว่ามีความรักลึกซึ้ง สองปีมานี้มีสงครามติดต่อกันไม่ได้เจอหน้า เพียงแต่เซียวเชียนจย่งรู้สึกพึงพอใจต่อภรรยาผู้นี้อยู่บ้าง ยิ่งไปกว่านั้นภรรยาผู้นี้ยังให้กำเนิดบุตรชายให้ เขาเบ้ปาก บุตรชายคงอายุได้สองขวบแล้ว มีเพียงปีที่แล้วที่เขามีเรื่องต้องกลับโยวโจวถึงได้อุ้มหนึ่งครั้ง

คุณชายเซียวสามถอนหายใจออกมาอย่างไร้หนทาง รู้สึกโศกเศร้าขึ้นมาอย่างหาได้ยาก

“คุณชายสามเป็นอันใดกัน” ลิ่นฉังเฟิงสาวเท้าเดินเข้ามาจากทางด้านหลัง ยิ้มตาหยีมองเซียวเชียนจย่งที่นั่งย่อตัวอยู่บนพื้น เซียวเชียนจย่งลุกขึ้น มองไปยังคุณชายฉังเฟิงในอาภรณ์สีเข้ม ดูสง่างาม ยกมือขึ้นปัดฝุ่นบนร่างของตนเอง เอ่ย “ไม่มีอันใด แค่เบื่อเท่านั้น”

ลิ่นฉังเฟิงเล่นพัดในมือ เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เบื่อหรือ ก็น่าเบื่อเล็กน้อย อย่างเช่นตอนนี้ ล้อมทว่าไม่โจมตี ไม่มีการต่อสู้โจมตีอย่างเช่นในสนามรบเลยใช่หรือไม่”

เซียวเชียนจย่งพยักหน้าเห็นด้วย ลิ่นฉังเฟิงเอ่ยอย่างจนปัญญา “ทำอันใดไม่ได้ ก่อนหน้านี้พวกเราได้รับคำสั่ง ก่อนหนิงอ๋องจะมาถึงห้ามทำอันใดบุ่มบ่าม”