หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 992 หนิงอ๋องผู้ถูกบีบให้ยอมรับความพ่ายแพ้ (1)

ตอนที่ 992 หนิงอ๋องผู้ถูกบีบให้ยอมรับความพ่ายแพ้ (1)

ความรู้สึกเมื่อถูกเด็กน้อยหน้าตางดงามอีกทั้งยังเหมือนกันราวกับแกะทักทายโดยพร้อมเพรียง ทำให้หัวใจของหนิงอ๋องแทบหลอมละลาย ลืมความโกรธที่ถูกเรียกว่าโจรลักพาตัวก่อนหน้านี้ไปจนสิ้น อ้าแขนออกส่งยิ้มร่าให้กับตุ๊กตาน้อยทั้งสอง “เด็กดี มาให้ปู่ดูสักหน่อย”

เด็กน้อยทั้งสองหันไปมองหนานกงมั่วโดยพร้อมเพรียง หนานกงมั่วพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม เยาเยาน้อยแกว่งเท้าบอกใบ้ว่าตนเองจะลง หนานกงมั่วโน้มตัววางเด็กทั้งสองลงไปบนพื้น สองพี่น้องจูงมือกันมาหยุดหยู่ตรงหน้าหนิงอ๋อง “เสด็จปู่”

น่ารักมากจริงๆ…เว่ยจวินมั่วเจ้าเด็กนั่นช่างโชคดีจริงๆ หนิงอ๋องลอบถอนหายใจอยู่ในใจ มองเห็นเด็กน้อยน่ารักทั้งสองคน หนิงอ๋องอดไม่ได้เฝ้าหวังว่าตนเองจะมีเด็กน้อยน่ารักเหมือนทั้งสองคนนี้ เขาจะไม่รังเกียจเสียงดังวุ่นวายของเด็กเลย

“เด็กดี มา ปู่ให้พวกเจ้า รับไปเถิด” เมื่อหนิงอ๋องอารมณ์ดีพลันใจกว้างขึ้นมา ไม่เพียงเด็กทั้งสองที่ได้ของขวัญชิ้นใหญ่ แม้แต่อาเจี้ยวเองก็ยังได้รับด้วยเช่นกัน แน่นอนว่าหนิงอ๋องรู้มาตั้งนานแล้วว่าซังเจี้ยวเป็นลูกศิษย์ของหนานกงมั่ว นอกจากตั้งใจลืมมิฉะนั้นเขาเองก็คงไม่มีทางทำเรื่องเสียมารยาทอย่างการลืมเขาอย่างแน่นอน

มองเด็กทั้งสองที่ได้รับของขวัญจากตนพร้อมเอ่ยขอบคุณอย่างน่ารัก รอยยิ้มของหนิงอ๋องยิ่งอ่อนโยนมากขึ้น

“เยาเยา อานอาน ชอบปู่หรือไม่” หนิงอ๋องยิ้มอย่างมีแผนการ ผู้ใหญ่ที่อยู่ในสถานการณ์แทบจะมองเห็นหางของเขาส่ายไปมา

เด็กทั้งสองมองสบตากัน พยักหน้า หนิงอ๋องยิ่งดีใจมากขึ้น “เช่นนั้น…ไปเที่ยวเล่นสีโจวกับปู่หรือไม่”

เห็นได้ว่าหนิงอ๋องก็ไม่เข้าใจเด็กนัก อย่างน้อยเด็กในวัยนี้ก็ยังไม่คิดอยากเห็นโลกหรือออกจากบ้าน สิ่งที่พวกเขารู้ก็คือ… “ไม่เอา เสด็จย่าฉังผิงบอกว่าถ้าออกจากบ้านแล้วจะไม่ได้เจอเสด็จย่าและท่านพ่อท่านแม่อีก”

เอ๋ หนิงอ๋องเลิกคิ้ว มองไปยังอานอาน “แล้วอานอานน้อยเล่า”

อานอานเงยหน้าขึ้นไปมองเขา ส่ายศีรษะอย่างว่าง่าย “ไม่ว่าง”

ไม่ว่างอย่างนั้นหรือ หนิงอ๋องรู้สึกเพียงว่าตนเองถูกเด็กสามขวบเล่นตลกเข้าแล้ว เจ้าเด็กอายุเพียงสามขวบมีเรื่องใดมากมายถึงไม่ว่าง เพียงแต่…แน่นอนว่าไม่อาจโกรธเด็กได้ หนิงอ๋องสูดหายใจเข้าลึก เอ่ยต่อด้วยรอยยิ้ม “ได้อย่างไรกัน สีโจวและเฉินโจวอยู่ใกล้กัน เพียงไม่นานปู่ก็จะมาส่งพวกเจ้า อานอาน เจ้าต้องทำอันใดไยจึงไม่ว่าง”

เยาเยารู้สึกสนใจขึ้นมา กะพริบตาโต “เสด็จปู่ สีโจวสนุกหรือไม่”

“แน่นอนว่าสนุกสิ ไม่ว่าเจ้าอยากเล่นอันใดปู่ก็หามาให้เจ้าได้”

อานอานเห็นน้องสาวสนอกสนใจขึ้นมา ทำเพียงเอ่ย “สีโจวมียอดฝีมือที่ร้ายกาจอย่างท่านตา และคนเก่งอย่างท่านอาฉินหรือไม่ อือ…ท่านอาฉินบอกว่า จะหานักปราชญ์มาสอนข้า เสด็จปู่ สีโจวมีนักปราชญ์หรือไม่” อย่าคิดว่าอานอานชอบความสงบแล้วจะพูดน้อย เวลาสำคัญเขาก็พูดมากทีเดียว

นักปราชญ์หรือ นั่นมันอันใดกัน เจ้าเด็กเพียงนี้รู้หรือนักปราชญ์คือสิ่งใด

“เสด็จปู่ ท่านมีม้าน้อย หรือไม่ ม้าน้อยที่บ้านของท่านออกไข่ได้หรือไม่”

ออกไข่หรือ ม้าหรือ สองอย่างนี้มันเกี่ยวอันใดกันเล่า

หลังจากนั้นเยาเยาคล้ายกับเจอคนที่เก่งกาจยิ่งกว่าท่านอาฉิน เสียงเจี๊ยวจ๊าวเอ่ยถามคำถามแปลกประหลาดชุดใหญ่ ยิ่งฟังใบหน้าของหนิงอ๋องก็ยิ่งแข็งค้างขึ้น สุดท้ายจึงต้องหันไปมองหนานกงมั่วไร้ซึ่งคำพูด ไยเจ้าถึงได้คลอดบุตรสาวที่เจี๊ยวจ๊าวเช่นนี้เล่า

หนานกงมั่วเพียงยิ้มไม่เอ่ยวาจา องค์หญิงฉังผิงกลับชินเสียแล้ว ยิ้มตาหยียื่นมือไปหาเยาเยา เอ่ย “เยาเยา เสด็จปู่มาเป็นแขก ไม่ควรเสียมารยาทกับเสด็จปู่”

เยาเยายู่ปากเล็ก เอี้ยวตัวเข้าหาอ้อมกอดของผู้เป็นย่า “เสด็จย่า เยาเยาอยากเล่นกับเสด็จปู่ เยาเยาไม่ได้เสียมารยาทกับเสด็จปู่”

หนิงอ๋องทำได้เพียงยิ้มเอ่ย “พี่ห้า เยาเยาเป็นเด็กดี ไหนเลยจะเสียมารยาท” เพียงแต่เจ้าเด็กคนนี้พูดมากไปก็เท่านั้น สมแล้วที่เป็นลูกของเว่ยจวินมั่ว ดื้อรั้นไม่เบา

อานอานหันไปมองเขา หมุนตัวกลับไปยังอ้อมกอดของมารดา “ขอบคุณเสด็จปู่ อานอานกับเยาเยาไม่ไปสีโจวหรอก อานอานต้องเรียนหนังสือฝึกวรยุทธ์”

หนิงอ๋องรู้สึกว่าเหงื่อท่วมไปทั้งศีรษะ ตอนที่เขาอายุสามขวบยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ในวังหลังไม่รู้ทำสิ่งใดอยู่

หนานกงมั่วมองไปยังหนิงอ๋องด้วยความเสียดาย “หนิงอ๋อง เด็กๆ ยังเล็กไม่รู้ความ รอพวกเขาเติบโตขึ้นอีกสักหน่อยไม่แน่อาจจะชอบสีโจวก็เป็นได้ ถึงตอนนั้นคงต้องรบกวนแล้ว” หนิงอ๋องหัวเราะ “ยังมีเวลาอีกนาน” เพียงแต่…พาเด็กทั้งสองคนนี้มาอยู่ข้างกายเป็นความคิดที่ฉลาดจริงน่ะหรือ โดยเฉพาะเจ้าเด็กนุ่มนิ่มนั่น หนิงอ๋องไม่อยากให้มีสักวันที่เขาต้องบอกเว่ยจวินมั่วว่ามารับบุตรชายบุตรสาวของเขากลับคืนไป ดังนั้นเรื่องนี้เป็นปัญหาที่ยังต้องไตร่ตรองอย่างจริงจัง

เพราะมารดากลับมา เด็กทั้งสองจึงดีใจมาก บางทีอาจเป็นเพราะบิดามารดาจากบ้านไปนาน เด็กทั้งสองจึงติดหนานกงมั่วมาก เยาเยาเองก็ไม่ไปพันเกี่ยวอยู่กับซังเจี้ยวอีก อานอานเองก็ไม่สนใจหนังสือเหล่านี้ที่ใครก็ไม่รู้ว่าเขาอ่านเข้าใจหรือไม่ สองพี่น้องตามติดอยู่ข้างกายมารดา กระทั่งเหนื่อยแล้วจึงให้หนานกงมั่วกลับมานอนที่ห้องด้วยกันกับพวกเขา หนิงอ๋องมีองค์หญิงฉังผิงและคุณชายฉินคอยดูแล หนานกงมั่วจึงไม่จำเป็นต้องกังวล หนานกงมั่วพาเด็กทั้งสองกลับห้องไปพักผ่อนอย่างสบายใจ

ทั้งสองเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เด็กน้อยตัวหอมนุ่มนิ่มนั่งอยู่บนเตียงใหญ่ เยาเยากลิ้งไปกลิ้งมาไม่อาจอยู่นิ่งได้ อานอานกลับนิ่งสงบ เพียงนั่งมองน้องสาวอยู่อย่างสงบ มองเห็นหนานกงมั่วเดินเข้ามา เด็กทั้งสองจึงรีบลุกขึ้น ร้องเรียกอย่างว่าง่าย “ท่านแม่”

หนานกงมั่วจูบเบาๆ ลงบนหน้าผากของทั้งคู่ เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ไยจึงไม่พักผ่อนเล่า ไม่ง่วงหรือ”

เยาเยาขยี้ตาที่เริ่มง่วง “ท่านแม่นอนด้วยกัน”

“ได้ นอนลงไป แม่จะนอนเป็นเพื่อนพวกเจ้า”

เด็กทั้งสองนอนขนาบซ้ายขวาอยู่ด้านข้างหนานกงมั่ว เยาเยาหาวน้อยๆ ยังไม่ลืมเอ่ยถาม “ท่านแม่…ท่านพ่อช่วยเสด็จปู่เยี่ยนอ๋องได้แล้วหรือ”

หนานกงมั่วยิ้มออกมาโดยไม่อาจห้ามได้ ผ่านมานานเพียงนี้เด็กๆ ยังจำคำที่นางบอกได้ เอ่ยเสียงเบาด้วยรอยยิ้ม “แน่นอนว่าช่วยได้แล้ว”

“เช่นนั้นไยท่านพ่อจึงยังไม่กลับมา” เยาเยาเอ่ยถาม

หนานกงมั่วเอ่ยเสียงเบา “เยาเยาและอานอานคิดถึงท่านพ่อหรือ”

“อืม…คิดถึงท่านพ่อ” เด็กน้อยทั้งสองพยักหน้า หนานกงมั่วเอ่ย “วางใจ ไม่นานท่านพ่อก็กลับมา”

“พาเสด็จปู่กลับมาด้วยหรือไม่” อานอานถาม

หนานกงมั่วลูบศีรษะของบุตรชายเบาๆ เอ่ย “อืม ถึงตอนนั้นอานอานและเยาเยาก็จะได้เจอเสด็จปู่แล้ว” แม้ว่าเด็กทั้งสองจะลืมไปนานแล้วว่าเยี่ยนอ๋องเป็นอย่างไร ทว่าหลายปีมานี้เยี่ยนอ๋องก็มีตัวตนต่อหน้าเด็กทั้งสองคนไม่น้อย แม้กระทั่งอานอานยังไม่ลืมถามว่าบิดาจะพาเสด็จปู่เยี่ยนอ๋องกลับมาด้วยหรือไม่

เอ่ยประโยคนี้ เด็กทั้งสองจับชายเสื้อหนานกงมั่วไว้แล้วหลับไป มองดูลูกรักทั้งสองนอนหลับสบาย มุมปากของหนานกงมั่วยกยิ้มอ่อนโยนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว