หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 982 ต่างคนต่างแผนการ (2)

ตอนที่ 982 ต่างคนต่างแผนการ (2)

เว่ยจวินมั่วจ้องมองหนิงอ๋องเงียบๆ เนิ่นนานจึงเอ่ยตอบ “พระองค์ไม่อยากรู้หรอก

“หมายความเช่นไร””

เว่ยจวินมั่วส่ายศีรษะไม่เอ่ยสิ่งใดอีก หนิงอ๋องถามแล้วไม่ได้คำตอบก็ไม่โกรธอันใด เพียงส่งเสียงหยันในลำคอ “ได้ ในเมื่อเจ้ามั่นใจเพียงนี้ ข้าก็จะรอดู…ว่าแผนการครั้งนี้ของเจ้าจะสำเร็จหรือไม่”

วังหลวงเมืองจินหลิง

ในห้องทรงอักษร อ่านฎีกาตรงหน้าแล้วในที่สุดใบหน้าของเซียวเชียนเยี่ยจึงมีรอยยิ้มขึ้นมา เห็นได้ว่าอารมณ์ดีไม่น้อย แม้แต่ข่าวการข้ามแม่น้ำหลีของกองทัพเฉินโจวเมื่อครู่ยังไม่ส่งผลกระทบได้ มองดูฎีกาตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม เซียวเชียนเยี่ยถอนหายใจยาว เมืองเผิงและอวิ๋นตู หนานกงไหวและเซ่าจงได้เปรียบแล้ว ขอเพียงแผนการครั้งนี้สำเร็จ ก็เฝ้ารอความพ่ายแพ้ของกองทัพเยี่ยนได้เลย

“ฝ่าบาท” โจวเซียงเดินตัวสั่นเข้ามา หันไปทำความเคารพเซียวเชียนเยี่ย สองปีกว่าแล้วโจวเซียงที่เดิมก็อายุเลยเจ็ดสิบแล้วยามนี้ยิ่งดูแก่ลงไปมาก สองปีมานี้มีสงครามไม่ขาด โจวเซียงและหันหมิ่นแป็นห่วงเซียวเชียนเยี่ยไม่น้อย เซียวเชียนเยี่ยยังหนุ่มแน่นยังคงยืนหยัดได้ โจวเซียงและหันหมิ่นนั้นอายุมากแล้ว ข่าวอิ่งชวนพ่ายแพ้ก่อนหน้านี้หันหมิ่นก็ล้มป่วยแล้ว หลายอย่างจึงมากดดันอยู่ที่โจวเซียง ยิ่งทำให้เขาต้องลำบากมากขึ้น แม้ว่าหลายปีมานี้โจวเซียงหันหมิ่นจะไม่ลงรอยกันนัก แต่ยามนี้สหายได้ล้มป่วย เขาจึงยุ่งอยู่ไม่น้อย

เซียวเชียนเยี่ยรีบเอ่ย “ท่านโจวไม่ต้องมากพิธี ข้าบอกแล้วมิใช่หรือ ท่านอายุมากแล้ว พิธีการเหล่านี้เลี่ยงได้ก็เลี่ยง อาจารย์รีบนั่งลงคุยกันเถิด” ไม่ว่าเซียวเชียนเยี่ยจะเป็นคนเช่นไร แต่กับคนที่คอยสั่งสอนตนเองมาตั้งแต่เด็ก ยามนี้ยังเป็นผู้ที่คอยช่วยเหลือให้คำปรึกษานั้นนับว่าเคารพด้วยความจริงใจอยู่มาก

“ไม่ควรละพิธีการพ่ะย่ะค่ะ” โจวเซียงกล่าวขอบคุณ ลุกขึ้นแล้วมองดูสีหน้าของเซียวเชียนเยี่ย โจวเซียงจึงเอ่ยถาม “ดูสีหน้าของฝ่าบาทแล้ว มีเรื่องน่ายินดีหรือพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวเชียนเยี่ยพยักหน้า เอ่ย “เมื่อครู่ได้รับข่าว หนิงอ๋องร่วมมือกับเยี่ยนอ๋องแล้ว” จะบอกว่าร่วมมือ มิสู้บอกว่าหนิงอ๋องสวามิภักดิ์ต่อเยี่ยนอ๋องดีกว่า อย่างไรสุดท้ายผู้ชนะก็มีเพียงหนึ่งเดียว

โจวเซียงย่นคิ้ว “โอ้ นี่ไม่นับว่าเป็นข่าวดี” เยี่ยนอ๋องและหนิงอ๋องร่วมมือกันไม่เพียงไม่ใช่ข่าวดี ยังเป็นข่าวร้ายอย่างใหญ่หลวงอีกด้วย

รอยยิ้มของเซียวเชียนเยี่ยหายไป ถอนหายใจออกมาเบาๆ หนิงอ๋องร่วมมือกับเยี่ยนอ๋องแน่นอนว่าไม่ใช่ข่าวดีสำหรับพวกเขา แต่ว่า…อย่างไรก็ไม่เรียกว่าเป็นข่าวร้ายที่สุด “ท่านอาจารย์วางใจ กองกำลังไท่หนิงอย่างน้อยก็ใช้เวลากว่าสิบวันจะมาถึงเมืองเผิง ข้าส่งจดหมายให้หนานกงไหวแล้ว ให้เขาส่งกองกำลังไปสกัดเอาไว้ระหว่างทาง อีกทั้ง…ในเมื่อเว่ยจวินมั่วและเยี่ยนอ๋องต่างสนใจแต่เมืองเผิง เช่นนั้นแผนการก่อนหน้านี้ของเรา…”

โจวเซียงชะงัก พยักหน้าเอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่างอดไม่ได้ “ฝ่าบาทเอ่ยถูกแล้ว กระหม่อมคิดมากเกินไปแล้ว ขอเพียงฝั่งตะวันตกชนะ จากนั้นเคลื่อนทัพมารวมกับหนานกงไหว ทหารนับล้านล้อมกบฏเยี่ยนเอาไว้ รอกองกำลังไท่หนิงมาถึงก็คงเละเป็นฝุ่นผงไปแล้ว หนิงอ๋องเป็นคนฉลาด เยี่ยนอ๋องพ่ายแพ้แล้วเขาก็จะไม่ต่อสู้สุดชีวิตกับเราอีก”

เซียวเชียนเยี่ยพยักหน้า “ท่านโจวกล่าวถูกแล้ว สองปีมานี้ทหารของข้าพ่ายแพ้ติดต่อกันทำให้เกิดความวุ่นวายในราชสำนักไม่น้อย ทั้งหมดนั้น…ก็เพื่อครั้งนี้แล้ว จะว่าไปความจริงครั้งนี้เป็นเว่ยจวินมั่วเองต่างหากที่เปิดโอกาสให้กับเรา หากไม่ใช่เพราะเขานำกำลังทหารไปจากเฉินโจว ปล่อยให้ซังหรงนำกำลังทหารไปสนับสนุนอิ่งชวน ฮ่าๆ…เฉินโจวเหลือเพียงปัญญาชนที่ทำสงครามไม่ได้เรื่องอย่างหนานกงฮุยเพียงคนเดียวเท่านั้น”

โจวเซียงส่ายศีรษะ เอ่ย “หากเว่ยจวินมั่วไม่ออกจากเฉินโจว อิ่งชวนคงถูกพวกเรายึดเอาไว้ได้ตั้งนานแล้ว ครั้งนี้เกรงว่าเยี่ยนอ๋องเองก็ไม่อาจหลีกหนีได้ ดังนั้น…”

ดังนั้นเว่ยจวินมั่วเป็นดาวหายนะของพวกเขาจริงๆ ลำบากวางแผนมากว่าสองปี หากไม่มีตัวซวยอย่างเว่ยจวินมั่วกองทัพโยวโจวคงพ่ายแพ้ไปแล้ว ไม่แน่ว่าเยี่ยนอ๋องก็คงถูกพวกเขาควบคุมตัวได้ตั้งนานแล้ว ถึงตอนนั้นคงเหลือเพียงพระชายาเยี่ยนอ๋องที่อยู่โยวโจวและจูหงที่เฝ้าประจำอยู่ที่เขตชายแดน จวนเยี่ยนอ๋องจะสร้างคลื่นใหญ่อันใดได้อีกหรือ

ฟังโจวเซียงเอ่ยเช่นนี้ เซียวเชียนเยี่ยไม่อาจดีใจขึ้นมาได้ ยิ่งนึกถึงโชคชะตาที่เกี่ยวกับเว่ยจวินมั่วนั่นจึงกัดฟันโดยไม่รู้ตัว เป็นดาวหายนะของเขาอย่างนั้นหรือ

โจวเซียงลูบเครายาว ครุ่นคิด “ฝ่าบาทยังมีอีกเรื่อง…”

“ท่านโจวว่ามาเถิด” เซียวเชียนเยี่ยเอ่ย

โจวเซียงถอนหายใจ เอ่ย “สงครามครั้งนี้หากเอาชนะได้แล้ว ฝ่าบาทจะต้องลดภาษีในทันที เพื่อเป็นการปลอบขวัญประชาชน”

เซียวเชียนเยี่ยย่นคิ้ว เอ่ย “ท่านโจว เอ่ยเรื่องนี้ในยามนี้จะเร็วไปหรือไม่” ทำสงครามทำอันใด นอกจากทหารก็เป็นเสบียงที่สำคัญ เสบียงเอามาจากที่ใดก็ไม่ใช่ภาษีหรือ ทำสงครามมาตลอดสามปี คลังหลวงว่างเปล่าไปนานแล้ว หากไม่ใช่เพราะเก็บภาษีจะเอาเงินจากที่ใดมาใช้

โจวเซียงส่ายศีรษะ “ฝ่าบาทอาจจะยังไม่รู้ว่าเจียงหนานนี้มีชายฉกรรจ์ไปร่วมสงครามมากเพียงใด”

เซียวเชียนเยี่ยย่นหัวคิ้ว โจวเซียงถอนหายใจ “บวกกับครั้งที่แล้วที่ฝ่าบาทส่งไปร่วมรบ ระยะเวลาสองปีที่ผ่านมามีคนถูกเกณฑ์ทหารไปกว่าสองล้านคน” สองล้านคนสำหรับต้าเซี่ยที่กว้างใหญ่แล้วนับไม่ได้ว่าเฉือนเลือดเฉือนเนื้อ แต่ว่าตอนนี้พื้นที่ที่พวกเขากุมอำนาจไว้มีไม่ถึงครึ่งของอดีตฮ่องเต้ด้วยซ้ำ และเจียงหนานมีสิ่งใดมากที่สุด ผู้ร่ำเรียนตำรา พ่อค้า ผู้ร่ำรวยและมีอำนาจ คนพวกนี้ไม่อาจเกณฑ์ทหารได้ ดังนั้นกำลังทหารมาจากประชาชนทั่วไป และประชาชนเหล่านี้เองที่เป็นกำลังการเพาะปลูก พวกเขาไปทำสงครามแล้ว พื้นที่นาย่อมไร้ผู้คนเพาะปลูก เก็บภาษีเช่นเดิมก็ไม่อาจจ่ายได้

เซียวเชียนเยี่ยเข้าใจในสิ่งที่โจวเซียงเอ่ย เอ่ยขึ้นมาอย่างเป็นกังวล “เมื่อครั้งเสด็จปู่ขับไล่เป่ยหยวนก็ยังไม่มีอันใด ทำสงครามก็ทำสิบปีกว่า ไยตอนนี้เพียงสองสามปีก็ไม่ไหวแล้วเล่า”

โจวเซียงจนปัญญา “ฝ่าบาทปราดเปรื่อง ตอนนั้นราษฎรถูกกดขี่จากชาวเป่ยหยวน ต้องตกทุกข์ได้ยาก เมื่อต้องทนลำบากมามากก็ไม่รู้สึกลำบากอีกแล้ว ขับไล่เป่ยหยวนนั่นเป็นความหวังของราษฎร ดังนั้นจึงมีผู้ติดตามจำนวนมาก ต่อให้ต่อสู้เป็นสิบๆ ปี ราษฎรก็ยินยอมนำอาหารของตนเองมอบให้แก่อดีตฮ่องเต้ เพื่อที่สักวันหนึ่งจะสามารถอยู่อย่างสงบได้ แต่ว่า…ตอนนี้พวกเรานับว่าอันใดกันเล่า” คนในตระกูลเดียวกันฆ่าฟันกันเองหรือ การต่อสู้ระหว่างอาหลานหรือ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ไม่อาจดึงความสนใจให้ประชาชนอยากสนับสนุนหรือเห็นใจได้ กระทั่งเพราะต้าเซี่ยก่อตั้งมานาน ในหัวของประชาชนหลายคนคงไม่มีคำว่าสายเลือดที่แท้จริงอีกแล้ว กลับกันต่างก็แซ่เซียว ต่างก็เป็นลูกหลานของอดีตฮ่องเต้ ใครให้ชีวิตที่ดีแก่พวกเขาได้ พวกเขาก็ติดตามคนนั้น

เซียวเชียนเยี่ยเงียบไปนาน เอ่ย “พวกเราไม่อาจสนับสนุนได้ เยี่ยนอ๋องจะสบายไปกว่าเราได้หรือ สองปีมานี้ ทหารที่เยี่ยนอ๋องส่งมาทำการรบก็คงมากกว่าหนึ่งล้านกระมัง” ทางเหนือพื้นที่กว้างขวางทว่าคนน้อยกว่าเจียงหนาน โจวเซียงถอนหายใจอยู่ในใจ เยี่ยนอ๋องผ่อนคลายกว่าพวกเขามากจริงๆ อย่างน้อยเยี่ยนอ๋องก็ไม่ต้องเลี้ยงขุนนางในราชสำนัก กระทั่งตอนนี้แม่ทัพ ที่ปรึกษาหรือขุนนางที่ติดตามก็คงไม่ได้ประทานรางวัล นี่เพื่อทำให้คนใต้หล้าได้เห็น แสดงให้เห็นว่าเขาเคลื่อนทัพไม่ใช่เพื่อชิงบัลลังก์ แน่นอนว่าจึงไม่มีอำนาจแต่งตั้งหรือประทานรางวัลแก่ผู้ติดตาม แต่ขณะเดียวกันเยี่ยนอ๋องก็ไม่จำเป็นต้องให้เงินเดือนมากมายแก่แม่ทัพเหล่าผู้ใต้บัญชาของเขา อีกทั้งครอบครัวของคนเหล่านั้นด้วย และเยี่ยนอ๋องเองก็ไม่ต้องกังวลว่าคนเหล่านี้จะทอดทิ้งเขาด้วยสาเหตุนี้ เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าความเจริญรุ่งเรืองจะมาในอนาคต