หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 979 ตนเองไม่มีก็เล่นของคนอื่นไปก่อน (2)

ตอนที่ 979 ตนเองไม่มีก็เล่นของคนอื่นไปก่อน (2)

“หลานชายของพี่สาม ก็มิใช่หลานชายของน้องสิบเจ็ดหรือ” เยี่ยนอ๋องเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

หนิงอ๋องเหลือบตามองเว่ยจวินมั่วด้วยอารมณ์ที่ไม่ดีนัก คุณชายเว่ยหลุบตาลงมองปลายจมูก ราวกับไม่ได้ยินคำของเยี่ยนอ๋อง หนานกงมั่วยืนอยู่ด้านข้างเขา ยิ้มร่ามองหนิงอ๋องที่แสดงท่าทีย่นจมูกอย่างไม่พอใจ นิสัยของเว่ยจวินมั่วนางรู้ดี เวลาจำเป็นที่ต้องใช้งานสามารถฝืนเรียกท่านว่าเสด็จลุงได้ แต่เมื่อใดที่ไม่อาจใช้ประโยชน์จากท่านได้ ท่านก็เป็นดังอากาศที่ไม่มีตัวตน

เห็นได้ว่าหนิงอ๋องเองก็ชินแล้ว หันกลับมากลอกตาให้เยี่ยนอ๋อง “นี่เป็นท่าทีของหลานชายที่มีต่อเสด็จลุงหรือ”

เยี่ยนอ๋องหัวเราะเสียงดังขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ มองน้องชายของตนพร้อมเอ่ย “พวกเจ้าอายุไล่เลี่ยกัน เด็กหนุ่มก็อย่าได้เป็นไม้โบราณอย่างพวกข้าคนมีอายุเลย” หนิงอ๋องเงยหน้ากลอกตาอีกครั้ง ข้าไม่มีอันใดจะเอ่ยกับพวกคนถือหางอย่างไร้หลักการพวกนี้

เยี่ยนอ๋องวางใจต่อการจัดการธุระของเว่ยจวินมั่ว แม้แต่เรื่องใหญ่เช่นการร่วมมือกับหนิงอ๋องก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเว่ยจวินมั่วไปจัดการ ตนเองนั้นนอนรักษาตัวอย่างสบายใจ ได้ยินการตัดสินใจของเยี่ยนอ๋อง หนิงอ๋องได้แต่เลิกคิ้วประหลาดใจทว่าไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เพียงคล้ายจะยิ้มทว่าไม่ยิ้มกวาดตามองคุณชายเซียวทั้งสามที่ยืนอยู่อีกฝั่ง เดินตามออกมาจากกระโจมใหญ่ของเยี่ยนอ๋อง

“เสด็จอาสิบเจ็ด” เพิ่งเดินออกมา ก็มองเห็นหย่งเฉิงจวิ้นจู่และจูชูอวี้กำลังเดินเร็วๆ มาทางนี้ เขตปกครองของเยี่ยนอ๋องและหนิงอ๋องอยู่ใกล้กัน หนิงอ๋องชอบวิ่งวุ่นไปทั่ว หลายปีก่อนเมื่อมีเวลา หนิงอ๋องชอบไปเที่ยวเล่นที่โยวโจวอยู่หลายครั้ง เพราะเหตุนี้จึงนับว่าสนิทสนมกับหย่งเฉิงจวิ้นจู่อยู่บ้าง

หนิงอ๋องเลิกคิ้ว ไม่นานจึงรู้ตัวตนของหย่งเฉิงจวิ้นจู่ รอยยิ้มเบิกบานขึ้นมา เอ่ย “โอ้ เป็นหย่งเฉิงเองหรือ ไม่ได้เจอกันหลายปีโตเพียงนี้แล้วหรือ เสด็จอาสิบเจ็ดเกือบจำไม่ได้แล้ว” ครั้งก่อนที่เจอกับหย่งเฉิงจวิ้นจู่ก็เมื่อหกเจ็ดปีที่แล้ว

หย่งเฉิงจวิ้นจู่เม้มริมฝีปาก ยิ้มพลางเอ่ย “เสด็จอาสิบเจ็ดยังคงหล่อเหลาเยาว์วัย ดูสง่างามเหมือนหกปีที่แล้วอยู่เลยเพคะ”

“ปากเล็กๆ นี่ช่างหวานเสียจริง” หนิงอ๋องเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ยื่นมือไปหยิบหยกเม็ดกระดุมฝังอัญมณีส่งให้นาง เอ่ย “เสด็จอาสิบเจ็ดไม่ได้เตรียมของขวัญ อัญมณีเหล่านี้ก็ไม่เลว เจ้าเอาไปเล่นเถิด” หยกเม็ดกระดุมไม่ได้ใหญ่นักทว่างดงาม ด้านบนฝังอัญมณีสีแดงสีฟ้าอยู่หกชิ้น ล้วนเป็นของชั้นดีทั้งนั้น หากหย่งเฉิงจวิ้นจู่ไม่ได้ใช้หยกเม็ดกระดุม แกะอัญมณีออกมาก็เพียงพอให้ทำเครื่องประดับงดงามหลายชิ้นแล้ว

หย่งเฉิงจวิ้นจู่เองก็ไม่เกรงใจ ยื่นมือไปรับพร้อมเอ่ยขอบคุณเสียงดัง “ขอบพระทัยเสด็จอาสิบเจ็ดเพคะ”

หนิงอ๋องพยักหน้า สายตาเคลื่อนไปหยุดอยู่ที่จูชูอวี้ที่อยู่ด้านข้างเนิ่นนาน เอ่ย “เชียนเหว่ย เชียนจย่ง นี่คือภรรยาของใครกัน ดูเหมือนจะไม่ใช่พระชายารองที่โปรดปรานของพี่สามกระมัง”

สีหน้าของจูชูอวี้แดงระเรื่อขึ้นมา ย่อตัวลง เอ่ย “จูอวี้ถวายพระพรเสด็จอาสิบเจ็ดเพคะ”

เซียวเชียนเหว่ยเองก็เอ่ยขึ้น “เสด็จอาสิบเจ็ด ชูอวี้เป็นภรรยาของหลานพ่ะย่ะค่ะ”

หนิงอ๋องเข้าใจในทันใด “ที่แท้ก็เป็นซั่นจยาจวิ้นจู่เองหรอกหรือ” แม้หนิงอ๋องจะอยู่ไกลถึงสีโจว ทว่าข่าวคราวกับไม่ได้ตัดขาด เรื่องราวในจวนเยี่ยนอ๋อง รวมไปถึงตัวตนของจูชูอวี้เขารู้จักเป็นอย่างดี จูชูอวี้หลุบตาลง เอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง “มิกล้าเพคะ”

หนิงอ๋องไม่สนใจจูชูอวี้นัก เอ่ยถามรู้ว่าเป็นผู้ใดแล้วก็หันกลับมาหาเว่ยจวินมั่วและหนานกงมั่ว “ข้าว่า…จะให้ข้านอนที่ใดหรือ” หนานกงมั่วกะพริบตา เงยหน้ามองเว่ยจวินมั่ว นางเพิ่งกลับมาจะไปรู้เรื่องนี้ได้เยี่ยงไร

เว่ยจวินมั่วกลับไม่แปลกใจ เพียงหันไปมองเซียวเชียนชื่อ เซียวเชียนชื่อรีบเอ่ย “หลานได้จัดเตรียมเอาไว้ให้เสด็จลุงสิบเจ็ดแล้วพ่ะย่ะค่ะ ไม่รู้ว่าเสด็จลุงสิบเจ็ดจะไปพักตอนนี้เลยหรือไม่”

หนิงอ๋องโบกมือ เอ่ย “เช่นนั้นก็ไม่เป็นไร ให้คนของข้าไปดูก็พอ มาจัดการเรื่องสำคัญกันเถิด”

แน่นอนว่าเรื่องสำคัญเป็นเรื่องการร่วมมือกันของหนิงอ๋องและเยี่ยนอ๋อง ได้ยินเช่นนั้นสีหน้าของทุกคนจึงเคร่งขรึมขึ้นมาทันใด เว่ยจวินมั่วพยักหน้าเบาๆ เอ่ย “หนิงอ๋องเชิญ”

หนานกงมั่วไม่สนใจเรื่องการสนทนาของพวกเขา สองวันมานี้นางพูดคุยกับหนิงอ๋องมามากแล้ว การหารือก็หนีไม่พ้นการเอ่ยถึงประโยชน์ของตนเอง เทียบกับการนั่งฟังทั้งสองฝ่ายคุยเรื่องผลประโยชน์มิสู้กลับไปนอนเสียจะดีกว่า หย่งเฉิงจวิ้นจู่เองก็ไม่สนใจต่อเรื่องนี้ นางเป็นสตรี ช่วยเยี่ยนอ๋องจัดการเรื่องในเรือนยังดี เรื่องทหารนางไม่เคยยื่นมือเข้าไปยุ่ง จูชูอวี้กลับอยากตามเข้าไป แต่หนานกงมั่วไม่ไปนางก็ไม่อาจไปได้ หันกลับไปมองหนานกงมั่วที่โบกมือส่งสัญญาณให้เว่ยจวินมั่วบอกว่าตนเองไม่ไป จูชูอวี้ลอบถอนหายใจอยู่ในใจ

“ไยพี่สะใภ้จึงไม่ไปดูเล่า” รอจนกระทั่งเหล่าเว่ยจวินมั่วเดินออกไป จูชูอวี้จึงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

หนานกงมั่วหาวขึ้นมาเบาๆ เอ่ย “ไม่มีความหมายอันใด นี่เป็นเรื่องของพวกเขา ฟังไปก็ไม่มีประโยชน์มิสู้กลับไปนอนสักหน่อยจะดีกว่า” จูชูอวี้ไร้ซึ่งคำพูด ว่ากันว่าซิงเฉิงจวิ้นจู่ร้ายกาจอย่างนั้นร้ายกาจอย่างนี้ แต่คนเกียจคร้านไม่แสวงหาความก้าวหน้าเช่นนี้ หนานกงมั่วทำให้คนคิดว่านางร้ายกาจได้เยี่ยงไรกัน

หนานกงมั่วปรายตามองจูชูอวี้เล็กน้อย “หากทุกเรื่องต้องให้ข้าติดตามไป เช่นนั้นข้าจะมีสามีไว้ทำไมกัน เว่ยจวินมั่วเองมีความสามารถ ไม่จำเป็นต้องให้ข้าต้องคอยพูดกรอกหูว่าสิ่งใดควรทำสิ่งใดไม่ควรทำ ต้องคอยเป็นห่วง หากเป็นเช่นนี้จะทำให้บุรุษคิดว่าเจ้าไม่เชื่อใจในความสามารถของเขา” หากนางทำอันใดแล้วเว่ยจวินมั่วคอยติดตามนางอยู่ตลอด อีกทั้งยังต้องออกความคิดเห็นเช่นนั้นนางคงแตกหักไปนานแล้ว หนานกงมั่วไม่คิดจะไปตักเตือนจูชูอวี้แต่อย่างใด อย่างไรคู่สามีภรรยาของพวกเขาเองก็ดูจะเข้ากันได้ดี เพียงแต่นางไม่ต้องการให้จูชูอวี้เอาความคิดของตนเองมาใส่ในหัวของนาง สายตาของจูชูอวี้ที่มองมาที่นางราวกับกำลังเอ่ย ไยเจ้าจึงไม่เป็นห่วงเรื่องของสามีเจ้าสักนิด

จูชูอวี้ไม่อาจโต้เถียง มองไปยังหนานกงมั่วราวกับกำลังขบคิดอันใดอยู่

หย่งเฉิงจวิ้นจู่เล่นหยกเม็ดกระดุมอัญมณีในมือ มองจูชูอวี้ไม่เอ่ยวาจา ความจริงนางสัมผัสได้ตั้งนานแล้วว่าพี่สะใภ้รองผู้นี้ดูจะสนใจเรื่องธุระของบุรุษเสียจริง หรือจะเอ่ยได้ว่าอ่อนไหวต่ออำนาจยิ่งนัก นางมักพยายามเข้าไปยุ่งเรื่องใหญ่ๆ ในจวนเยี่ยนอ๋อง ทว่านางไม่รู้ว่ายิ่งนางทำเช่นนี้ยิ่งทำให้เสด็จพ่อและเสด็จแม่รู้สึกต่อต้านนางมากขึ้น นางทำเรื่องเหล่านี้ย่อมไม่ใช่เพราะจวนเยี่ยนอ๋อง กระทั่งไม่ใช่เพราะพี่รอง ส่วนใหญ่เพราะอยากให้ตนเองได้รับผลประโยชน์ สตรีที่ทะเยอทะยานในอำนาจเยี่ยงนี้ หย่งเฉิงจวิ้นจู่คิดว่าจูชูอวี้เป็นคนเดียวที่ตนเคยเห็น

“พี่สะใภ้เอ่ยถูกแล้ว พี่สะใภ้รอง พวกเราไม่ต้องไปยุ่งกับพี่รองพวกเขาหรอก ไปเล่นกับข้าเถิด เรามาดูว่าอัญมณีเหล่านี้ทำอันใดได้บ้าง ถึงตอนนั้นก็แบ่งกันคนละชิ้น พี่สะใภ้ ท่านชอบสีอันใดหรือเจ้าคะ” หย่งเฉิงจวิ้นจู่ถืออัญมณีเอาไว้ เอ่ยถามอย่างอารมณ์ดี

หนานกงมั่วอยากบอกว่าไม่จำเป็น แต่เมื่อมองไปยังสายตาจริงใจของหย่งเฉิงจวิ้นจู่ จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้าชอบสีฟ้า ถึงตอนนั้นทำปิ่นกลัดมวยผมให้ข้าสักอันก็พอแล้ว”

หย่งเฉิงจวิ้นจู่รีบพยักหน้าตอบรับ “พี่สะใภ้รอง ท่านเล่า”

จูชูอวี้มีท่าทีเหม่อลอย “ข้าชอบสีแดง”

หย่งเฉิงจวิ้นจู่พยักหน้า กำลังนับ “ทั้งหมดมีหกชิ้น พี่สะใภ้ พี่สะใภ้รองและข้าคนละหนึ่งชิ้น เหลืออยู่สามชิ้นมอบให้เสด็จแม่ พี่สะใภ้สามและอวี้หมิง” เอ่ยจบ ยังพยักหน้าพึงพอใจกับแผนการของตนเอง จูชูอวี้ได้สติกลับมาแล้ว ยิ้มพลางเอ่ย “เมืองเผิงกับโยวโจวอยู่ห่างไกล เสด็จแม่และน้องสะใภ้สามพวกเขาอยู่ที่จวนไหนเลยจะขาดอัญมณีเม็ดเดียวเล่า”