หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 964 ใช้คนให้เต็มความสามารถที่เขามี (2)

ตอนที่ 964 ใช้คนให้เต็มความสามารถที่เขามี (2)

“เสด็จลุงมีสิ่งใดอยากเอ่ยหรือไม่เพคะ” บางทีสายตาของเยี่ยนอ๋องนั้นคงแหลมคมจนเกินไป หนานกงมั่วจึงจำต้องวางหนังสือลงพร้อมเอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อม เยี่ยนอ๋องส่งเสียงหยันในลำคอ เอ่ย “เล่าเรื่องหลังจากที่ข้าบาดเจ็บมาให้ละเอียด” แม้ตอนนี้ไม่อาจทำอันใดได้ แต่การเป็นผู้รับชมก็จำเป็นต้องดูสถานการณ์ภาพรวมทั้งหมด และในนี้น่าจะเป็นหนานกงมั่วที่ยืนอยู่ห่างออกมาและมองสถานการณ์ได้อย่างเป็นกลางที่สุด แน่นอนว่าหากเป็นเรื่องเกี่ยวกับเว่ยจวินมั่วอาจไม่เป็นเช่นนั้น

หนานกงมั่วลังเลอยู่ชั่วครู่ “พระองค์มั่นใจหรือเพคะ” หม่อมฉันกลัวว่าเล่าละเอียดเกินไปพระองค์จะโกรธ เห็นอยู่ว่าพระองค์พอเดาได้แล้ว ไยต้องหาเรื่องให้ตนเองด้วยเล่า หนานกงมั่วลอบเอือมระอาอยู่ในใจ

เยี่ยนอ๋องจ้องนางเขม็ง “มั่นใจ”

“ก็ได้เพคะ” หนานกงมั่วยักไหล่ นั่งหลังตรงเล่ารายละเอียดเรื่องน้อยใหญ่ในหลายวันนี้ให้เยี่ยนอ๋องฟังหนึ่งรอบ ทว่าไม่เป็นอย่างที่คิด เยี่ยนอ๋องไม่มีท่าทีโกรธเกรี้ยวแต่อย่างใด แม้แต่หัวคิ้วก็ยังไม่ขยับแม้เพียงนิด เพียงเอ่ยเสียงเรียบ “ข้ารู้แล้ว”

ยกมือซ้ายขึ้นมากุมหน้าอกตามความเคยชิน สีหน้าเยี่ยนอ๋องพลันเปลี่ยน เอ่ยเสียงเข้ม “ของของข้าเล่า”

หนานกงมั่วชะงัก ไม่เข้าใจว่าเยี่ยนอ๋องกำลังเอ่ยสิ่งใด

เยี่ยนอ๋องเอ่ยเสียงเข้ม “หยก”

หนานกงมั่วเข้าใจในทันที นึกขึ้นได้ว่าวันนั้นนางถอดของที่คล้ายว่าจะเป็นจี้หยกออกมาจากคอของเยี่ยนอ๋อง ขณะนั้นยังแปลกใจที่เยี่ยนอ๋องบุรุษผู้องอาจกลับพกจี้หยกของแบบนั้น ดูเหมือนจะเป็นของสำคัญจริงๆ ตอนนั้นเหมือนนางจะเอายัดไว้ใต้เบาะนอน ต่อมากลัวว่ายามที่แพทย์ทหารหรือผู้ติดตามเปลี่ยนเอาไปซักแล้วจะทำหาย หนานกงมั่วจึงเอาใส่ลิ้นชักในช่องลิ้นชักที่เอาไว้เก็บของ

โชคดีที่เยี่ยนอ๋องไม่อาจเคลื่อนไหวได้ พวกเขาจึงได้ยกมาทั้งเตียง หนานกงมั่วหยิบจี้หยกออกมาจากลิ้นชักในมุมหนึ่งของเตียง

ก่อนหน้านี้ไม่ทันได้ดูให้ชัดเจน ตอนนี้เห็นชัดแล้วว่ามันเป็นหยกหนึ่งชิ้น เพียงแต่เป็นชิ้นหยกที่งดงามเป็นอย่างมาก รูปร่างก็แปลกประหลาด หยกชั้นดีถูกแกะสลักลายมังกรและดอกไม้อย่างประณีต เห็นได้ว่าเป็นชิ้นงานแกะสลักที่งดงาม หนานกงมั่วส่งหยกคืนใส่ในมือเยี่ยนอ๋อง เลิกคิ้วขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้พลันเข้าใจว่าชิ้นหยกนี้ที่แท้มีเพียงครึ่งเดียว มิน่าเล่ารูปร่างถึงแปลกประหลาด

หนานกงมั่วนึกออกแล้วว่าไยนางจึงรู้สึกว่าหยกชิ้นนี้คุ้นตา ในวันเกิดครบขวบปีของเยาเยาและอานอาน องค์หญิงฉังผิงได้เตรียมสิ่งของจับเสี่ยงทาย[1] หนึ่งในนั้นมีชิ้นหยกประณีตที่มีลักษณะคล้ายหยกชิ้นนี้อยู่หนึ่งชิ้น รูปร่างดูสวยกว่าชิ้นนี้สักหน่อย กระทั่งยังเล็กลงมาเล็กน้อย อีกทั้งด้านบนยังแกะสลักรูปหงส์ แม้ว่ารูปร่างและขนาดจะไม่เท่ากัน แต่การแกะสลักนั้นเหมือนกัน เห็นได้ว่าเป็นผลงานจากช่างคนเดียวกัน ตอนนั้นหนานกงมั่วเองไม่ได้ใส่ใจนัก เพียงรู้สึกว่าเป็นชิ้นหยกที่งดงามไม่เลวเท่านั้น สุดท้ายของชิ้นนั้นพลันถูกเยาเยาคว้าไป ดังนั้นจึงกลายเป็นของเยาเยา เด็กสาวตัวน้อยทว่าช่างมือดี คว้าชิ้นหยกเอาไว้ในมือไม่ยอมปล่อยสุดท้ายจึงต้องตกเป็นของนาง

เพียงแต่เยาเยายังเด็กยังใช้ไม่ได้ องค์หญิงฉังผิงกังวลว่าเยาเยาจะทำหาย เกลี้ยกล่อมอยู่หลายวันจึงเอาออกมาจากมือของเยาเยาได้ เอาใส่ไว้ในถุงปักลายสวยวางไว้ในสิ่งของของเยาเยา บอกเพียงว่ารอให้นางโตแล้วค่อยใช้

หนานกงมั่วเลิกคิ้ว เยี่ยนอ๋องมีหนึ่งชิ้น องค์หญิงฉังผิงก็มีหนึ่งชิ้น หรือนี่เป็นชิ้นหยกที่พี่น้องของพวกเขาต่างก็มีกันอย่างนั้นหรือ เช่นนั้นชิ้นที่อยู่กับฉีอ๋องจะเป็นอันใดเล่า กิเลนหรือ หรือว่าเป็นมังกรเช่นกัน

เวลาเพียงชั่วครู่ไม่อาจนึกได้ หนานกงมั่วยักไหล่ไม่สนใจอีก

เยี่ยนอ๋องกำชิ้นหยกเอาไว้ในมือ สีหน้าพลันอ่อนโยนขึ้นมาก เพียงแต่ไม่รู้ว่ากำลังนึกถึงสิ่งใด ท่าทางเหม่อลอย ไม่เอ่ยวาจา หยกชิ้นนี้ติดตัวมาหลายสิบปี ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเขาไม่อาจแยกจากกันได้ หลายวันมานี้ยังไม่มีสติสะลึมสะลือ ไม่รู้ตัวว่าหยกไม่ได้อยู่กับตัว ยามนี้ได้ของที่ทำหายกลับคืนมา เมื่อผ่อนคลายลงแล้วความรู้สึกอ่อนเพลียจึงเข้ามาแทนที่

ไหนเลยหนานกงมั่วจะรู้ว่าหยกชิ้นเล็กๆ จะสำคัญกับเยี่ยนอ๋องเพียงนี้ คิดว่าเขาคงเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางจึงเชิญให้เขาพักผ่อน ตนเองหมุนตัวเดินออกไป

ในเทือกเขาที่ห่างออกไปร้อยลี้ หมู่บ้านบนเนินเขาลูกที่สูงที่สุดมีบรรยากาศเงียบเชียบเคร่งขรึม ไม่มีเสียงโหวกเหวกโวยวายของกลุ่มโจรภูเขาเลยแม้เพียงนิด แน่นอนตอนนี้ที่นี่ไม่ใช่หมู่บ้านโจรภูเขาอีกต่อไปแล้ว กลุ่มโจรภูเขาไม่รู้ว่าถูกไล่หนีไปอยู่ที่ใดตั้งนานแล้ว ทุกพื้นที่ของหมู่บ้านบนภูเขาขนาดใหญ่เต็มไปด้วยทหารพร้อมอาวุธ

“ไต้ซือ คุณชายหนานกงอยู่ด้านใน เชิญขอรับ”

เนี่ยนหย่วนถูกเฉินซิวนำทางเข้ามา มุ่งหน้าไปยังส่วนในสุดของหมู่บ้าน เนี่ยนหย่วนเดินตามไปพร้อมกับมองสำรวจการวางกำลัง เอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่างอดไม่ได้ “ได้ยินมาว่าสองปีมานี้กองทัพเฉินโจวจัดการกับกองโจรไม่น้อย ไยตอนนี้ถึงได้มาเป็นโจรเองแล้วเล่า” เนี่ยนหย่วนเร่งเดินทางมาถึงอวิ๋นตูแล้วถึงได้รู้ หนานกงชวี่ไม่ได้เผชิญหน้ากับหนานกงไหว และไม่ได้ไปฝืนโจมตีเมืองอวิ๋นตู ทว่านำกำลังอ้อมไปหนึ่งรอบก่อนจะมาปักหลักอยู่ในป่า หลายปีมานี้เรียกได้ว่าแผ่นดินวุ่นวาย แน่นอนว่ามีคนจำนวนมากกลายเป็นโจรและอ้างว่าเอาอย่างอดีตฮ่องเต้เพื่อทำการใหญ่ เพียงแต่ส่วนใหญ่นั้นดูเป็นเรื่องน่าขัน อีกทั้งส่วนหนึ่งยังกลายเป็นเป้าระหว่างราชสำนักและกองทัพโยวโจว หมู่บ้านแห่งนี้เองก็ไม่ได้รับการยกเว้น เดิมทีอยู่ในจุดได้เปรียบทางภูมิศาสตร์ เป็นโจรที่มีอิสระเสรี ทว่าคิดว่าบนโลกใบนี้คงไม่มีกองทัพใดมีประสบการณ์การบุกรังโจรมากเท่ากองทัพเฉินโจวอีกแล้ว ถูกหนานกงชวี่จับตามองอยู่ไม่ถึงครึ่งวันหมู่บ้านแห่งนี้ก็ได้เปลี่ยนเจ้าของแล้ว

หนานกงชวี่บุกเข้ายึดหมู่บ้านบนเขาได้สำเร็จก็ไม่มีการเคลื่อนไหวอีก เพียงแต่ใช้ความได้เปรียบทางภูมิศาสตร์ก่อกวนหนานกงไหวบ้างเป็นบางครั้งบางคราว แต่หนานกงไหวกลับไม่อาจทำอันใดเขาได้ในระยะเวลาสั้นๆ

เฉินซิวมีรอยยิ้มอ่อนโยน ทว่าไม่เอ่ยอันใด เพียงเอ่ย “ไต้ซือเชิญขอรับ”

เข้ามาในห้องใหญ่ของหมู่บ้าน เห็นหนานกงชวี่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องโถง ได้ยินเสียงเท้าจึงเงยหน้าขึ้นมา ลุกขึ้นพลางเอ่ยว่า “ไต้ซือเนี่ยนหย่วน”

เนี่ยนหย่วนยกมือขึ้นพนม ทั้งสองทักทายกันไม่กี่ประโยคจึงนั่งลงประจำที่

หนานกงชวี่และเนี่ยนหย่วนนั้นเรียกได้ว่าไม่สนิทแม้เพียงนิด ไม่ว่าจะอยู่จินหลิงหรือโยวโจวก็ไม่ได้คุยกันมากนัก ทว่าหนานกงชวี่นั้นเคยได้ยินชื่อเสียงของเนี่ยนหย่วน เป็นพระในพระพุทธศาสนา เยี่ยนหย่วนติดตามเยี่ยนอ๋องเคลื่อนทัพ ยังช่วยวางแผนแทนเยี่ยนอ๋อง บนโลกใบนี้เรียกได้ว่าโดดเด่นไม่เหมือนใคร อีกทั้งแผนการตลอดหลายปีมานี้ที่เนี่ยนหยวนคิดหนานกงชวี่ก็เคยเห็น ไม่บอกไม่ได้เลยว่าเนี่ยนหย่วนผู้นี้เกิดมาเพื่อเป็นกุนซือที่ปรึกษาจริงๆ ภาพลักษณ์ในชุดสีขาวดุจหิมะ ใจดี ความเป็นจริงฝีมือร้ายกาจ เพียงแต่หนานกงชวี่เองก็เป็นคนเช่นนี้จึงไม่ได้รู้สึกต่อต้านอันใดต่อเนี่ยนหย่วนนัก

เนี่ยนหย่วนเอ่ย “ท่านอ๋องส่งอาตมามาร่วมมือกับคุณชายหนานกง หากคุณชายหนานกงมีเรื่องอันใดก็สั่งการอาตมาได้ ไม่ต้องเกรงใจ”

“ไต้ซือเกรงใจแล้ว” หนานกงชวี่เอ่ยเสียงเรียบ เนี่ยนหย่วนเรียกได้ว่าเป็นกุนซืออันดับต้นๆ ข้างกายเยี่ยนอ๋อง การสั่งการนี้นับว่าเกรงใจแล้ว หนานกงชวี่ไม่รู้ว่าเยี่ยนอ๋องคิดอย่างไร ถึงได้ส่งเนี่ยนหย่วนที่เพิ่งพ่ายแพ้ในซื่อหยางมาอยู่กับตน ต้องการสร้างผลงานลบล้างความผิดหรือมีเหตุผลอื่นใด นี่ไม่มีผลกระทบต่อหนานกงชวี่มากนัก หนานกงชวี่ไม่ถนัดการบุกโจมตีศัตรู เขาทำสงครามโดยอาศัยสติปัญญาของตนเอง ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องมีที่ปรึกษา และเพราะเหตุนี้จึงไม่ได้พึ่งพาที่ปรึกษาคอยวางแผนนัก ดังนั้นไม่ว่าเยี่ยนอ๋องจะส่งเนี่ยนหย่วนมาเพื่อเหตุผลกลใด หนานกงชวี่ก็ยังคงสามารถทำเรื่องของตนเองได้ด้วยตัวของเขาเอง

[1]สิ่งของจับเสี่ยงทาย ในวันเกิดครบหนึ่งปีของเด็ก จะถือว่าเป็นพิธีเสี่ยงทายจับสิ่งของ โดยจะนำของมาวางตรงหน้าโดยทั่วไปจะเป็นสิ่งของที่แทนอาชีพหรือบุคลิก เพื่อให้เด็กเลือกจับถือเป็นการทำนายอนาคต