หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 943 สงครามตัดสิน (2)

ตอนที่ 943 สงครามตัดสิน (2)

เมื่อได้ยินดังนั้น เซียวเชียนชื่อก็ขมวดคิ้วขึ้น เอ่ย “คุณชายหนานกง ขุดเปิดทางน้ำทะเลสาบฝูหลิงนั้นจะทำให้น้ำท่วม ไม่เพียงแต่เฉพาะเมืองซื่อหยางเท่านั้นด้วย! ไหนจะประชาชนผู้บริสุทธิ์นอกเมืองซื่อหยางอีกจะทำอย่างไร” เซียวเชียนชื่อรู้สึกว่าแผนการของหนานกงชวี่นั้นบ้าดีเดือดเกินไป แม้ตอนนี้จะไม่ใช่ช่วงที่ทะเลสาบฝูหลิงมีน้ำมากที่สุด แต่เมืองซื่อหยางตั้งอยู่ปลายน้ำทะเลสาบฝูหลิงพอดี หากขุดเปิดทางน้ำเพียงเล็กน้อย น้ำจากทะเลสาบก็จะเข้าท่วมทะลักทันที แม้แต่เส้นทางแม่น้ำก็จะแปรเปลี่ยนไป สิ่งที่ตามมานับว่าเป็นหายนะอย่างแน่นอน นอกจากนี้การปล่อยน้ำจากทะเลสาบฝูหลิงย่อมส่งผลกระทบต่อการเพาะปลูกและการดำเนินชีวิตของผู้คนที่อาศัยริมฝั่งนับครึ่งปีเลยทีเดียว

หนานกงชวี่เหลือบมองเซียวเชียนชื่ออย่างประหลาดใจ “ซื่อจื่อช่างมีเมตตา”

เซียวเชียนชื่อพลันรู้สึกอิหลักอิเหลื่อ แต่เซียวเชียนจย่งก็ไม่อาจฝืนทนต่อไปได้ “พี่ใหญ่ อย่าลืมว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดของพวกเราในตอนนี้คือช่วยเสด็จพ่อ!” หากเสด็จพ่อเป็นอันใดไป จวนเยี่ยนอ๋องและกองทัพโยวโจวจบเห่แน่แล้ว

หนานกงชวี่หยิบม้วนกระดาษออกมา “นี่ไม่ใช่ความเห็นของข้า หากคิดเห็นอย่างไรก็ไปหาเว่ยจวินมั่วเสีย”

ลิ่นฉังเฟิงเลิกคิ้ว คว้าม้วนกระดาษนั่นมาดูอย่างถี่ถ้วน นี่เป็นแผนที่ภูมิประเทศ ระบบชลประทาน รวมถึงแม่น้ำสายต่างๆ ที่อยู่ใกล้กับทะเลสาบฝูหลิง มีแม่น้ำหลายสายที่ถูกหมึกสีแดงขีดทับไว้ ลิ่นฉังเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “จวินมั่วคิดจะเปิดเส้นทางพวกนี้หรือ เช่นนี้นั้น…”

หนานกงชวี่เอ่ย “น้ำจากทะเลสาบฝูหลิงจะไหลลงลำธารมี่ แม่น้ำมู่เย่ว์ และแม่น้ำหรู่และสุดท้ายไหลไปสู่เมืองซื่อหยาง ก่อนจะไปบรรจบรวมที่ถานซี ซึ่งถานซีก็ไม่อาจรองรับน้ำได้มากถึงเพียงนั้น ริมตลิ่งจะเอ่อล้นแผ่ขยายสองถึงสามเท่าตัว จนกระทั่งไหลไปยังปลายน้ำอย่างทะเลสาบชิงเยี่ยทางทิศตะวันออก หากใช้เวลาไม่นานก็จะส่งผลกระทบไม่มากนักหรอก”

“เกินไปแล้ว” คุณชายฉังเฟิงส่งม้วนกระดาษในมือให้กับสองพี่น้องที่ยืนชะโงกดูอยู่ข้างๆ อดที่จะเอ่ยชมเชยออกมามิได้ “ความคิดบัดซบเช่นนี้คงจะเป็นความคิดของเว่ยจวินมั่วจริงๆ แต่ว่า…เขาคิดแผนบัดซบเช่นนี้ในระยะสั้นๆ เพียงเท่านี้ได้เยี่ยงไรกัน ข้าไม่เห็นจำได้ว่าเขาเชี่ยวชาญด้านชลประทานมาก่อน?”

หนานกงชวี่พูดอย่างเย็นชา “พงศาวดารเมืองซื่อหยาง ราชวงศ์เป่ยหยวน รัชสมัยจักรพรรดิชุนปีที่เจ็ด ทะเลสาบฝูหลิงได้เอ่อล้นจนคันกั้นน้ำพังทลายหลายแห่ง ทว่าสุดท้ายแล้วในเมืองกลับมิได้รับความเสียใดๆ เลย”

“…” โชคดีเช่นนี้ควรคู่แก่การบันทึกลงพงศาวดารเสียจริง แต่ว่า…คนเช่นคุณชายเว่ยที่มาสู้รบและช่วยเหลือเยี่ยนอ๋องยังมีเวลามาอ่านพงศาวดารเช่นนี้ เขาเองก็นับเป็นคนที่แปลกประหลาดเช่นกัน

เมื่อเห็นดังนั้น เซียวเชียนชื่อก็อดถอนใจด้วยความโล่งอกไม่ได้ แต่ก็ยังคงกังวลอยู่ “นี่…แน่ใจแล้วหรือ” น้ำไฟไร้ความรู้สึก แผนการนับว่าไม่เลว ทว่ายากยิ่งนักที่จะเป็นไปตามแผนทุกประการ

หนานกงชวี่เอ่ย “รัชสมัยจักรพรรดิชุนปีที่เจ็ดนับจากตอนนี้ก็ไม่ได้นานมากอันใด หากมีปัญหาขึ้นมาก็คงไม่ใหญ่มากกระมัง นอกเสียจากหากเกิดปัญหาขึ้นมาก็โทษเว่ยจวินมั่วซะเลย”

เซียวเชียนชื่อรู้สึกละอายขึ้นมา “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”

ลิ่นฉังเฟิงตบไหล่เซียวเชียนชื่อพลางเอ่ย “อย่ากังวลไป พวกเขาทั้งคู่นั้นมักจะโดนอะไรเช่นนี้อยู่แล้ว ทุกคราที่ได้พูดจากับพวกเขา ข้านั้นให้อภัยในใจนับแปดร้อยครั้งก่อนถึงจะคุยได้ แต่ว่าตอนนี้พวกเราก็ไม่มีทางเลือกอื่น หากปล่อยให้หนานกงไหวหลุดออกไปได้ ไม่ว่าเขาคิดจะสู้กับพวกเรา หรือจะไปหุบเขาฟู่อวิ๋นก็ตาม เกรงว่าพวกเราคงไม่อาจรั้งเขาไว้ได้”

เซียวเชียนชื่อยิ้มพลางพยักหน้าเล็กน้อย “เป็นข้าที่โง่เขลาแล้ว ขอคุณชายหนานกงจัดการเถิด”

พวกเขามิได้รีบบุกโจมตีเข้าไป แต่รอฟังเสียงสู้รบจากเหล่าทหารทางหุบเขาฟู่อวิ๋นเสียก่อน แต่รอจนถึงตอนนี้ในยามเที่ยงวันก็ยังไร้วี่แววว่าหนานกงไหวจะออกจากประตูเมืองมาเลย

“เอ่ยตามตรงนะ ฉู่กั๋วกงในตอนนั้นก็นับว่าเป็นกุนซือกองทัพผู้หล่อเหลาคนหนึ่ง แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะ…” ลิ่นฉังเฟิงเอ่ยเสียงทุ้ม

ช่วงไม่กี่ปีมานี้หนานกงไหวมิได้มีชีวิตที่ดีมากนัก ทั้งเนื้อทั้งตัวเรียกได้ว่าเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับฉายแววดุดันแผ่ออกมาให้คนหวาดผวาสั่นไปถึงกระดูกทีเดียว

บนป้อมประตูเมือง หนานกงไหวมองออกไปยังนอกเมืองด้วยแววตาเย็นชา ทั้งหมดล้วนเป็นคนหนุ่มสาวทั้งนั้น เพียงแต่คนหนุ่มสาวเหล่านี้ทำให้หนานกงไหวรู้สึกโกรธแค้นอาฆาตยิ่ง หนึ่งในนั้นมีบุตรชายของเขา บุตรชายที่เป็นตัวบ่อนทำลายสิ่งที่เข้าสร้างมาทั้งชีวิต!

“ท่านแม่ทัพ ทำเช่นไรดีขอรับ ดูท่ากลุ่มทหารนั่นคิดจะขัดขวางไม่ให้พวกเราไปช่วยทางหุบเขาฟู่อวิ๋นได้” รองแม่ทัพที่อยู่ข้างกายเอ่ยเสียงแผ่ว

หนานกงไหวเค้นเสียงตอบ “หุบเขาฟู่อวิ๋นหรือ วันนี้มิจำเป็นต้องรีบร้อนอันใด ต่อให้เว่ยจวินมั่วจะความสามารถยิ่งใหญ่เทียมฟ้า เขาก็ไม่อาจช่วยเซียวโยวออกมาได้รวดเร็วถึงเพียงนั้น และไอ้พวกเด็กๆ นั่น ข้าจะไปเล่นเป็นเพื่อนกับพวกเขาเอง เปิดประตู!”

“ขอรับ ท่านแม่ทัพ”

เมื่อเห็นประตูเมืองค่อยๆ เปิดออก เซียวเชียนจย่งพลันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา “พี่หนานกง พวกเขาออกมาแล้ว รีบ…”

หนานกงชวี่จับเขาเอาไว้ “รอก่อน รอหนานกงไหวออกมา”

ทหารไหลบ่าออกมาจากในเมือง ทั้งสองฝ่ายต่างตีกันอีรุงตุงนัง เป็นสนามรบที่ห่างออกมาจากประตูเมืองเรื่อยๆ

พลุสัญญาณสีแดงถูกยิงขึ้นไปบนท้องฟ้า หนานกงไหวที่พึ่งออกนอกประตูเมืองมาก็เงยหน้าขึ้นมอง เอ่ยเสียงทุ้ม “ระวังหน่อย อย่าให้มันได้เปรียบได้”

“ขอรับ ท่านแม่ทัพ เอ่อ ท่านแม่ทัพ…พวกเขาจะล่าถอยหรือ”

หนานกงไหวหยัน “เพิ่งบุกเข้ามาก็คิดถอยทัพหรือ ไม่…รีบไปเร็วเข้า!”

“อันใดขอรับ” รองแม่ทัพงุนงง ยังคงไม่เข้าใจ ได้ยินแต่เสียงอื้ออึงจากไกลๆ เท่านั้น เสียงนั้นมิได้ดังอันใดและก็ไม่ได้เด่นชัดจนคนจะสนใจ แต่หากตั้งใจฟังสักนิดก็จะได้ยินชัดเจน เขาขมวดคิ้วฉับ “นี่มัน…เสียงน้ำหรือ” ไม่ใช่เสียงน้ำที่ฉับพลันไหลหลากอันใดเช่นนั้น แต่ก็เป็นเสียงน้ำไหลจริงๆ

ในไม่ช้าทุกคนต่างได้เห็นน้ำสีโคลนและฟองสีขาวฟ่อดไหลมาตามแม่น้ำถานซีที่อยู่นอกเมืองซื่อหยาง ก่อนจะล้นริมตลิ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วอึดใจเดียว รอบๆ แม่น้ำถานซีก็ขยายพื้นที่โดยรอบมากขึ้นสามเท่าจากเดิม นี่ไม่อาจนับเป็นแม่น้ำเล็กๆ อีกต่อไป ในเมื่อตอนนี้แม่น้ำนั้นกว้างถึงเจ็ดแปดจั้งเลยทีเดียว

ใบหน้าหนานกงไหวพลันเปลี่ยนสีทันที “หนาน กง ชวี่!”

รองแม่ทัพก็เหมือนจะคิดขึ้นได้ “แม่ทัพ…พวกเขาขุดเปิดทางน้ำหรือ”

หนานกงไหวเอ่ยขึ้นอย่างถากถาง “เขาคิดว่าเรื่องเท่านี้จะหยุดข้าได้งั้นหรือ ทหาร สร้างสะพาน! จับตัวหนานกงชวี่มาให้ข้า!”

กองทัพจากทางใต้ย่อมเชี่ยวชาญสงครามทางน้ำกว่ากองทัพโยวโจวอยู่แล้ว หลังจากรอจนกระแสน้ำเริ่มนิ่งแล้ว การสร้างสะพานขึ้นมาก็ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น ด้านหลังสนามรบ เซียวเชียนจย่งที่เห็นทหารเตรียมรับมือในน้ำอยู่ไกลๆ ก็เอ่ยขึ้นอย่างเครียดๆ “จบเห่แล้ว พี่หนานกง วิธีของท่านไม่ได้ผลอันใดเลย!”

หนานกงชวี่พลันยกยิ้มเบาบางขึ้นมาจนไม่อาจสังเกตเห็น ก่อนจะเอื้อมมือคว้าคันธนูและลูกธนูจากทหารข้างกาย ลูกธนูที่ท่วมท้นไปด้วยไฟถูกยิงลงบนผิวน้ำด้วยฝีมือของหนานกงชวี่ที่อยู่ไม่ห่างจากตนเองมากนัก อีกทั้งเขามิได้เล็งแม้แต่น้อย ลูกธนูไฟตกตรงหน้าใครสักคนแล้วหายไป ก่อนที่เปลวเพลิงจะลุกโชติช่วงขึ้นในทันที ชั่วครู่ต่อมา ไฟก็ลุกโหมกระหน่ำราวกับฟื้นขึ้นจากหลับใหล

เมื่อปล่อยลูกธนูออกไปแล้ว หนานกงชวี่ก็มิคิดอยู่รอดูผลของมัน กลับเอ่ยสั่งขึ้นเบาๆ “พวกเราไปเถิด”

“หา? ไม่อยู่ต่อ แล้วคนพวกนั้นเล่าจะทำเยี่ยงไร”