หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 938 บทบาทเชลย (3)

ตอนที่ 938 บทบาทเชลย (3)

“ท่านแม่ทัพโปรดระงับโทสะ!”

“ระงับโทสะ?!” เสียงอีกฝ่ายเอ่ยอย่างแหบแห้งราวกับไม่ได้เอื้อนเอ่ยมานาน แต่ครั้งนี้กลับเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ “พวกเจ้าจะให้ข้าระงับโทสะได้เยี่ยงไร ต่อหน้าคนตั้งมากมาย ยังปล่อยให้ถังเจิงตายด้วยน้ำมือลิ่นฉังเฟิงได้! ร่างกายลิ่นฉังเฟิงมิใช่อ่อนปวกเปียกหรือ ไหนจะ…มีดสั้นนั่นเขาเอามาจากที่ใด!”

ในเมื่อลิ่นฉังเฟิงถูกจับ แน่นอนว่าไม่อาจปล่อยให้เขาสบโอกาสหนีไปได้ ดังนั้นเดิมทีลิ่นฉังเฟิงจึงถูกตรวจค้นร่างกายอย่างละเอียดถี่ถ้วน หากมิใช่เขาซ่อนไว้ในร่างกายได้เช่นนั้นเขาก็คงมีร่างกายที่ปรับเปลี่ยนได้แล้ว มีดสั้นเล่มใหญ่เพียงนั้นจะมาจากที่ใดได้

ขุนพลนายหนึ่งยื่นมีดสั้นให้พลางเอ่ย “ท่านแม่ทัพลองดู นี่…ไม่ใช่มีดสั้นที่ใช้ทั่วไปในกองทัพของพวกเรา”

คนผู้นั้นพลันเย็นเยียบขึ้น “ดียิ่ง…ทหารเฝ้าตรวจตราเข้มงวดก็ยังจะส่งคนลักลอบเข้ามาถอนพิษและให้มีดสั้นแก่ลิ่นฉังเฟิงได้อีก ข้าจะมีพวกเจ้าไว้ทำอันใดกัน!”

“ท่านแม่ทัพโปรดระงับโทสะ”

บนคานห้อง หนานกงมั่วมั่วขมวดคิ้ว เสียงนั่นช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก แต่ว่า…ก็ฟังคุ้นหูอยู่ไม่น้อย

หนานกงมั่วขบคิดแล้วก็เบี่ยงหน้าไปมองคนที่นั่งเป็นประมุขอยู่ตรงกลาง อดตกใจกับภาพตรงหน้ามิได้

ที่แท้ก็เป็นเช่นที่หงหลิ่วพูดทุกประการ อีกฝ่ายดูเหมือนอายุอานามสักห้าสิบหกสิบปี ใบหน้านั้นดูแล้วอายุเพียงห้าสิบ แต่ด้วยผมหงอกขาวโพลนเต็มศีรษะทำให้เขาดูเหมือนวัยหกสิบปีแล้ว สัดส่วนใบหน้าที่น่าจะดูดีหล่อเหลากลับผอมแห้ง เบ้าตาจมลึก โหนกแก้มเด่นชัด ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความดุดันและคมกริบยิ่ง อาจทำให้จิตใจคนรู้สึกเย็นเยียบหวาดผวา มองเพียงเผินๆ เหมือนคนรับใช้จริงๆ

และยิ่งไปกว่านั้น…คนผู้นี้นางรู้จักดียิ่ง นั่นมัน…หนานกงไหว!

หนานกงมั่วอดที่จะยิ้มขมขื่นออกมามิได้ มิน่าทางจินหลิงถึงไม่มีข่าวคราวส่งมาเลย หนานกงไหวและเซียวเชียนเยี่ยคงตกลงร่วมมือกันแล้ว เช่นนั้นคงจัดการไม่ง่ายอย่างแน่นอน ทั้งยังมิได้เปิดเผยตัวลงมาเล่นในกระดานหมากเสียด้วย รวมถึงเดิมทีหนานกงไหวถูกตัดสินโทษประหารไปแล้ว ถึงแม้ไม่รู้ว่าเพราะอันใดเซียวเชียนเยี่ยถึงไม่ได้ฆ่าเขา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าหลายปีมานี้จะปล่อยเขาไปเช่นกัน คนของวังจื่อเซียวย่อมไม่ได้ตรวจตราเข้มงวดกับนักโทษแดนประหารอยู่แล้ว หากเซียวเชียนเยี่ยแอบลอบเข้าไปปล่อยเขาจากคุกแล้วส่งเข้าสู่สนามรบจะมีสักกี่คนที่รู้เชียว

เมื่อเป็นเช่นนี้ก็ไม่น่าแปลกใจอันใด…ที่เยี่ยนอ๋องจะถูกจับได้โดยไม่ทันตั้งตัว หนานกงไหวนั้นมีจุดบกพร่องมากมายนัก อีกทั้งคุณสมบัติก็ไม่ได้โดดเด่น แต่หากเป็นเรื่องความสามารถอันโดดเด่นที่เหนือกว่าแม่ทัพคนอื่นๆ มาตั้งแต่สมัยฮ่องเต้พระองค์ก่อนนั้นถือเป็นเรื่องจริงแท้แน่นอน

“พอแล้ว ข้าไม่อยากฟังคำพูดไร้สาระของพวกเจ้า ภายในสามวัน ไม่ว่าเป็นหรือตายก็ต้องบุกเข้าไปในหุบเขาฟู่อวิ๋นให้ได้!”

ขุนพลที่อยู่ด้านข้างพลันตะลึงงัน ก่อนจะรีบเอ่ยโน้มน้าว “ท่านแม่ทัพโปรดทบทวนอีกครั้ง รับสั่งของฝ่าบาทก็คือจับเป็นเยี่ยนอ๋องจะดีที่สุด” หากเยี่ยนอ๋องตาย ถึงกองทัพโยวโจวจะวุ่นวายแต่กลับไม่อาจสูญสิ้นไปได้ ถึงอย่างไรจวนเยี่ยนอ๋องก็ยังมีคุณชายทั้งสามอยู่ ไหนจะทหารผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาที่จงรักภักดีมากมายอีก ยิ่งไปกว่านั้นคุณชายเว่ยก็ยังอยู่ แต่หากเยี่ยนอ๋องถูกจับทั้งเป็นละก็…

หนานกงไหวส่งเสียงหึเบาๆ พูดอย่างเย้ยหยัน “นับแต่เว่ยจวินมั่วมาถึง ด้วยวรยุทธ์ของเขา เจ้าคิดว่าเขาจะช่วยเยี่ยนอ๋องออกมาทั้งที่มีชีวิตอยู่ได้หรือไม่เล่า จับเยี่ยนอ๋องทั้งเป็น ต้องเปลืองเวลาเท่าใดพวกเราถึงจะทำได้ ในเมื่อจับทั้งเป็นไม่ได้ก็ทำให้เขาตายเสีย”

“แต่ทางฝ่าบาท…” รองแม่ทัพยังคงเอ่ยคัดค้าน

หนานกงไหว “หากฝ่าบาทมีปัญหา ข้าจะรับไว้แต่เพียงผู้เดียว”

“ขอรับ ท่านแม่ทัพ”

หนานกงไหวส่งเสียงเบาด้วยความพอใจ ยกมือคว้าถ้วยชายกดื่ม แต่เมื่อเขากำลังจะยกดื่มก็พลันชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยอย่างดุร้าย “ผู้ใด!”

หนานกงมั่วลอบถอนใจในอก พลันกระโดดลงไปจากคาน พร้อมกับซัดเข็มเงินในมือใส่ราวกับวายุคลั่ง

เหล่าขุนพลที่อยู่ด้านล่างต่างตกตะลึง ยังไม่ทันได้ตอบโต้พวกเขาต่างก็ค่อยๆ ร่วงลงกับพื้น

ร่างของหนานกงมั่วถึงพื้นแล้วก็พุ่งเข้าไปหาหนานกงไหวที่นั่งอยู่บนที่นั่งเหนือสุด

หนานกงไหวเอื้อมมือหยิบกระบี่ข้างกายออกมา แต่เขาจะเป็นคู่ต่อสู้กับหนานกงมั่วได้เยี่ยงไร มือหนึ่งหนานกงมั่วจับด้ามกระบี่ไว้ ส่วนอีกมือหนึ่งกำคอของหนานกงไหวไว้แล้ว หนานกงไหวเบิกตากว้างตกตะลึงเมื่อเห็นว่าเป็นหนานกงมั่ว หนานกงมั่วยิ้มมุมปากก่อนจะเอื้อมมือกระแทกกระบี่ของเขาออกแล้วจับมือของเขาไว้แทน “ท่านพ่อ ลงมือหนักกับบุตรสาวเช่นนี้ คงไม่ค่อยดีกระมัง”

มืออีกข้างของหนานกงไหวกำมีดสั้นที่ขุนพลส่งให้ดูเมื่อครู่นี้ แทงออกไปใส่หนานกงมั่ว ฉับพลันหนานกงมั่วบิดข้อมือเขาอย่างแรงจนมีดสั้นหลุดร่วงออกจากมือ

“หนาน กง มั่ว!” หนานกงไหวคำรามจ้องเขม็งมายังหนานกงมั่วอย่างเดือดดาลขบฟันแน่น

หนานกงมั่วยิ้มอ่อนหวานขับเน้นเสน่ห์ความงามขึ้นอีก เครื่องสำอางที่แต่งแต้มเลือนหายไปจากการที่อยู่ในน้ำเป็นเวลานาน จนตอนนี้เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของนาง

เห็นว่าหนานกงมั่วอยู่ในชุดเครื่องแบบของสาวใช้ หนานกงไหวจะไม่เข้าใจได้อย่างไร

“เป็นเจ้าที่ถอนพิษและให้มีดสั้นกับลิ่นฉังเฟิง”

หนานกงมั่วพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม “ถูกต้องแล้ว” ไม่เห็นถึงความรู้สึกผิดหรือเสียใจที่พี่น้องของนางส่งบิดาเข้าคุกเลยแม้แต่น้อย

หนานกงมั่วยิ้ม “ท่านพ่อ สมกับเป็นแม่ทัพผู้เกรียงไกรของต้าเซี่ยเสียจริง เมื่อลงมือก็รวดเร็วไม่รีรอ แต่ว่า…เมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านพ่อคงจะไร้หนทางชนะอย่างราบรื่นแล้วกระมัง รบกวนบอกข้าหน่อยได้หรือไม่ ว่าผู้ใดเป็นคนบอกท่านว่าเยี่ยนอ๋องคิดจะบุกโจมตีซื่อหยาง” หากมิได้เตรียมการมาก่อน แม้แต่หนานกงไหวที่มากความสามารถก็ไม่อาจมาถึงที่นี่ก่อนแล้วลอบซุ่มโจมตีได้ แต่ไหนแต่ไรมาซื่อหยางก็มิใช่ยุทธศาสตร์ที่สำคัญในด้านการทหาร และนี่ก็มิใช่เส้นทางเดิมที่กองทัพโยวโจววางแผนไว้

หนานกงไหวยิ้มหยัน “เจ้าคิดว่าข้าจะยอมบอกเจ้าหรือ”

หนานกงมั่วถอนหายใจ เอ่ยอย่างไม่มีทางเลือก “เช่นนั้นก็คงต้องรบกวนท่านไปกับข้าแล้ว”

หนานกงไหวเอ่ย “เจ้าคิดจะใช้ข้าแลกกับเยี่ยนอ๋องหรือ เปิดหูเปิดตาแล้ว”

หนานกงมั่วยิ้ม “ท่านพ่อคิดมากไปแล้ว อย่าว่าแต่ท่านเลย…ต่อให้ข้าถูกจับอยู่ในเงื้อมมือของเอ้อกั๋วกง ก็คงไม่อาจแลกเปลี่ยนท่านตัวเสด็จลุงเยี่ยนอ๋องได้ ดังนั้น ข้ามีเพียงแต่ต้องเชิญท่านออกไปกับข้าแล้ว”

“ฝันเฟื่อง” หนานกงไหวยิ้มเย็น “ในเมื่อมาแล้ว ก็รอดูดีหรือไม่ ดูว่าข้าจะจัดการแม่ทัพเซียวโยวและเว่ยจวินมั่วให้ตายไปทีละคน ทีละคน รวมถึงเจ้าเศษสวะหนานกงชวี่ด้วย!”

หนานกงมั่วถอนใจ “ข้าไม่ชอบเชลยที่อวดดีมากกว่าข้า”