หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 935 คุณชายฉังเฟิงถูกจับ (3)

ตอนที่ 935 คุณชายฉังเฟิงถูกจับ (3)

“เจ้าเดินมาเองหรือ”

หงเซียงพยักหน้า ก่อนจะแอบมือเล็กๆ ของนางที่ขึ้นสีแดงก่ำไว้ด้านหลัง “ห้องครัวไกลน้ก ข้าเดินมานานมากทีเดียว” ทหารทั้งสี่สีหน้าไม่แปลกใจ อย่างไรการรวมหัวแกล้งคนมาใหม่ไม่ว่าที่ใดก็มีทั้งนั้น ทหารนายหนึ่งเดินไปหยิบปิ่นโตเปิดออกแล้วหยิบกับข้าวบางส่วนออกมาแล้วเหลือบางส่วนไว้ข้างในเช่นเดิม ก่อนจะส่งคืนให้หงเซียง “เจ้าเอาอาหารพวกนี้เข้าไปส่งคนในห้องด้วย”

“อา?” หงเซียงงุนงง “แต่ว่า… ท่านน้าแม่ครัวบอกให้ข้าส่งแค่หน้าประตูก็พอแล้ว”

“บอกให้ไปก็ไปสิ!” ทหารนายหนึ่งตวาดอย่างไม่พอใจ “ไม่ต้องกลัว ด้านในก็แค่คนผู้หนึ่ง เข้าไปวางไว้หน้าประตูแล้วก็ออกมา เขาหยิบไปกินเองได้”

”เช่น…เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ” หงเซียงมองไปยังทหารทั้งสามที่กำลังกินข้าว จากนั้นจึงหันไปมองคนที่ดุนางอย่างกลัวๆ ก่อนจะพยักหน้าลงอย่างจำยอม

เมื่อเข้าไปในเรือนก็พบว่าด้านในนี้เป็นคุกจริงๆ ด้วย เพียงเข้าไปก็คือเข้าคุก ยิ่งเดินเข้าไปเท่าใดก็ยิ่งมืดลงเท่านั้น แต่ว่าคุกของจวนว่าการนั้นมิได้ใหญ่โตมากนัก บางทีอาจจะคุมขังคนรับใช้ที่ทำอันใดผิด ด้านในเงียบสงัดราวกับมิมีผู้ใดอยู่แม้แต่คนเดียว หงเซียงเดินเข้าไปอีกสักพักก่อนจะพบคนผู้หนึ่งที่โดนขังไว้ในห้องขังกรงเหล็ก เขาไม่เพียงถูกขังเฉยๆ เท่านั้น ยังมีโซ่ล่ามรอบข้อมือและข้อเท้าอีกด้วย ทำให้เคลื่อนไหวได้เพียงไม่กี่ตารางชุ่นเท่านั้น

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า คนนั้นก็หันกลับมามอง เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ยามนี้มอมแมมไปด้วยฝุ่นและเลือด ดูท่าจะถูกทรมานไม่น้อย หากมิใช่ลิ่นฉังเฟิงแล้วจะเป็นผู้ใดได้

ลิ่นฉังเฟิงเอียงศีรษะพลันมองเด็กสาวในชุดน้ำเงินอ่อนตรงหน้า ส่งเสียงผิวปากยิ้มแย้ม เอ่ยหยอกล้อ

“วิ้ว วันนี้เปลี่ยนมาเป็นแม่นางคนสวยหรือ ข้ามองพวกบุรุษหยาบช้านั่นมามากพอแล้ว แม่นางผู้เลอโฉม เจ้ามีนามว่าอันใด” หงเซียงเดินไปหยุดหน้ากรงขัง เปิดปิ่นโตแล้วหยิบกับข้าวออกมาวางไว้ด้านในกรงขัง

คุณชายฉังเฟิงแกว่งโซ่ที่ล่ามตัวเขาไว้ให้ขยับไปมา ก่อนจะเริ่มหยอกล้อแม่นางเพื่อแก้เบื่อยามว่าง “แม่นางคนสวย ไยเจ้ามิพูดเล่า หรือเป็นเพราะหน้าตาข้าดูไม่ได้หรือ ที่จริงแล้ว…หน้าตาข้าก็นับว่าไม่เลวเลยนะ หรือว่าเจ้าจะพูดไม่ได้ อ่า…มองข้าหน่อยสิ”

หงเซียงเงยหน้าขึ้น ทันใดนั้นรอยยิ้มก็พลันปรากฏขึ้นคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ดูท่าแล้ว…ไม่ว่าคุณชายฉังเฟิงจะอยู่ที่ใดก็ล้วนมีสุขได้ด้วยตัวเองสินะ?”

“หา?” ลิ่นฉังเฟิงจ้องมองแม่นางตรงหน้าชัดๆ ก่อนจะเบิกตากว้าง หากมิได้สังเกตก็ไม่เป็นอันใด แต่หากมองอย่างตั้งใจแล้วใบหน้าตรงหน้านี้กลับคุ้นเคยมากทีเดียว

“มั่ว…มั่ว…”

หงเซียวกดเสียงให้เบาลง ฉีกยิ้มออกมา “มั่วอันใดเล่า คุณชายฉังเฟิงสร้างเรื่องดีเสียจริง สามารถนำพาตนเองมาถึงจุดนี้ได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้”

ลิ่นฉังเฟิงพลันอับอายเล็กน้อย ยิ้มแห้ง “แม่นางมั่วเก่งกาจยิ่งนัก สถานที่เช่นนี้ก็ยังเข้ามาได้ ท่านมาช่วยหรือ ข้าซาบซึ้งใจแล้ว”

หนานกงมั่วไหวไหล่พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจนใจปนสงสาร “เสียใจด้วย ด้านในห้องขังนี้แม้จะไม่มีผู้ใดเลย แต่ว่าตอนที่ข้าเข้ามา…นอกจากทหารเฝ้ายามหน้าประตูแล้ว แถวห้องขังนี้ยังมีคนอีกอย่างน้อยหนึ่งร้อยคน พร้อมกับดักธนูอีกหลายสิบ ยังมี…” พลันชี้ไปที่โซ่บนร่างของลิ่นฉังเฟิงและกรงขังของเขา “ดูท่าศัตรูจะให้ความสำคัญแก่เจ้ามากทีเดียว” โซ่เหล็กเส้นหนาเพียงนั้นยังมิพอ ยังมีกรงขังเหล็กขนาดใหญ่อีก และหนานกงมั่วก็พบว่าตนเองนั้นหาประตูและกลอนของกรงขังนี้ไม่เจอ

ลิ่นฉังเฟิงยิ้มขื่น กรงขังนี้ไม่มีกลอน วิธีเดียวก็คือต้องขนมันไปด้วย หรือไม่…ก็ตัดมันออกมา หากให้ขนย้ายไปด้วยนั้น ไม่ว่าจะเป็นหนานกงมั่วหรือลิ่นฉังเฟิงก็ไม่มีพละกำลังพอจะทำได้ หากตัดมันออกมา ดูจากความหนาของกรงเหล็กแล้วเหลือบมามองมีดสั้นที่พกติดตัวมา หนานกงมั่วคิดว่าจะตัดเหล็กออกนั้นคงไม่ง่ายดายเช่นเฉือนโคลนอยางแน่นอน หากนางเอากระบี่ชิงหมิงหรือดาบหงหมิงมาด้วยก็อาจจะตัดให้ขาดได้

นางพลันเอามีดสั้นที่มียัดใส่ในมือเขา “คุณชายลิ่น พยายามด้วยตัวท่านเองเถิด”

ลิ่นฉังเฟิงยิ้มแห้ง

“ผู้ที่ออกคำสั่งทหารในเมืองซื่อหยางเป็นผู้ใด สืบรู้หรือไม่” หนานกงมั่วถาม

ลิ่นฉังเฟิงแบมือ “หน้ายังไม่ทันได้เห็นก็ถูกคนจับตัวแล้ว เห็นได้ชัดว่าศัตรูรู้จักพวกเรา รอคอยพวกเรามาติดกับ แต่ว่า…พวกเขาต้องคิดไม่ถึงแน่ว่าแม่นางมั่วจะมีฝีมือแปลงโฉมยอดเยี่ยมเช่นนี้” ไม่เพียงมีฝีมือแปลงโฉมยอดเยี่ยมเท่านั้น แต่ฝีมือการแสดงก็ไม่ด้อยไปกว่ากัน หากเมื่อครู่หนานกงมั่วไม่บอกออกมาเอง เกรงว่าเขาก็คงไม่รู้เช่นกันว่าสาวใช้น่ารักสดใสเมื่อครู่นี้แท้จริงแล้วเป็นถึงซิงเฉิงจวิ้นจู่ผู้มีชื่อเสียงเกรียงไกรคนนั้น

หนานกงถอนหายใจ “ดูท่าคงจะมาเสียเที่ยวแล้ว เจ้ารอก่อน ไว้ข้าจะมาหาเจ้าใหม่”

ลิ่นฉังเฟิงพยักหน้า “ระวังตัวด้วย”

หนานกงมั่วพยักหน้ารับ “ข้ามิได้โง่เช่นเจ้า”

เมื่อออกมาจากห้องขัง หนานกงมั่วรีบกลับไปยังห้องครัว กินอาหารที่เย็นชืดลงแล้วอย่างเร่งรีบ คนรับใช้ในห้องครัวไม่ได้ต้องทำงานหนักอันใด นอกจากยุ่งวุ่นวายกับข้าวสามมื้อในแต่ละวันแล้ว เวลาที่เหลือพวกเขาก็ไม่ต้องทำสิ่งใดอีก แน่นอนว่าสาวใช้กลุ่มหนึ่งเมื่อว่างขึ้นมาก็ย่อมไม่อาจสงบปากไว้ได้ หนานกงมั่วนั่งอยู่ใต้ชายคาพลางค่อยๆ กินซาลาเปาเย็นชืด ขณะที่กลุ่มสาวใช้ก็จับกลุ่มพูดคุยนินทาอย่างออกรส

“นี่ พวกเจ้าเคยได้ยินหรือไม่ ลี่ว์เหอถูกขุนพลที่มาใหม่สะดุดตาเข้าให้แล้ว”

“จะไม่ได้ยินได้เช่นไร ลี่ว์เหอโชคดีจริงเชียว นั่นคือท่านขุนพลเชียวนะ แม้แต่ใต้เท้ายังต้องประจบประแจงเลย” สาวใช้หน้าตาธรรมดาคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“ก็ใช่น่ะสิ จากนี้ก็คงโบยบินไปบนกิ่งไม้ดุจนกเฟิ่งหวงแล้ว มิใช่คนเฉกเช่นพวกเราแล้ว” เหล่าสาวใช้ต่างอิจฉายิ่ง อยากจะเกิดมามีชีวิตเช่นอีกฝ่ายบ้าง มิใช่เพียงแค่เก็บเงินได้มากพอก็ไถ่ตัวออกไปแต่งงานกับคนธรรมดา หรือเมื่ออายุถึงจุดหนึ่งเจ้านายก็จะจับคู่ให้กับคนใต้ปกครอง ทางเดียวที่จะพลิกผันดวงชะตาได้มีเพียงถูกตาต้องใจเจ้านายและยกขึ้นเป็นภรรยาเอกเท่านั้น น่าเสียดายที่โอกาสเช่นนั้นนอกจากจะเกิดกับคนที่มีความงดงามแล้ว ย่อมไม่มีทางเกิดขึ้นกับสาวใช้ในห้องครัวเช่นพวกนาง

“นี่ หน้าตาหงเซียงก็ไม่เลวเลยนะ” สาวใช้นางหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม

หนานกงมั่วเงยหน้าขึ้นมามองนาง มิได้เอ่ยคำใด

สาวใช้ที่หน้าตาธรรมดาคนนั้นเอ่ยเสียงเบา “ไม่เลวอันใด หน้าตาอย่างกับหงหลิ่วสมัยตัวน้อยๆ ก่อนหน้านี้เหมือนหงหลิ่วคิดจะไปยั่วยวนคนนั้นในเรือนตะวันออกอยู่เลย ได้ยินว่าตอนนั้นนางถูกคนไล่ออกไปเลย ไหนว่ากินของไม่ดีเลยปวดท้อง เกรงว่า…ตามเนื้อตามตัวคงจะได้แผลเลยมิกล้ามามากกว่ากระมัง”

เอ่ยจบแล้ว เหล่าสาวใช้ก็พากันหันมามอง ก่อนจะยิ้มแปลกๆ ให้กับหนานกงมั่ว

หนานกงมั่วหลุบตาลง มือยังคงเอาซาลาเปาเข้าปากด้วยท่าทางใจลอย

เรือนตะวันออก…