หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 934 คุณชายฉังเฟิงถูกจับ (2)

ตอนที่ 934 คุณชายฉังเฟิงถูกจับ (2)

ทหารพยักหน้ารับ “ที่จริงแล้วจวนว่าการถูกทหารปิดล้อมไว้หมดแล้ว แม้แต่การเข้าออกของเจ้าหน้าที่จวนว่าการเองก็ต้องได้รับการตรวจสอบเช่นกัน”

“คนในจวนว่าการเป็นใครกัน” หนานกงมั่วถาม

ทหารส่ายหน้า “คนผู้นี้ลึกลับมาก ไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าผู้ใดมาก่อน เมื่อมีคำสั่งอันใดก็จะมีรองแม่ทัพจัดแจงแทน คล้ายกับว่าเขาจงใจเร้นกายปิดบังตัวตนเอาไว้” หนานกงมั่วส่งเสียงหึ “จงใจเร้นกายปิดบังตัวตนหรือ เช่นนั้นคงเป็นคนรู้จักมักคุ้นกระมัง”

ทางด้านห้องอันเงียบสงัดอีกด้านหนึ่ง ด้วยเพราะแผนผังเมืองซื่อหยางเล็กมาก จนแม้แต่วังจื่อเซียวก็ไม่คิดจะส่งหน่วยสอดแนมไว้ ใครจะไปรู้ว่าที่ที่มีขนาดเล็กเช่นนี้จะจับพวกเขาไว้ได้เล่า ซิงเวยเอ่ยเสียงทุ้ม “รอข่าวจากจินหลินก่อนหรือไม่ขอรับ” พวกเขาที่อยู่ด้านนี้ยังไม่ได้ข่าว แต่ปกติแล้วทางจินหลิงนั้นจะมีข่าวสอดแนมส่งมาสม่ำเสมอมิใช่หรือ

หนานกงมั่วส่ายหน้า “หากจื่อเยียนมีข่าวอันใดมา ก็จะถูกส่งมาทันที ชัดเจนแล้วว่าครั้งนี้…เกรงว่าคนผู้นี้จะเป็นคนที่พวกเราคาดไม่ถึงและไม่เคยได้รับข่าวมาก่อนแน่นอน”

“งั้น…จวิ้นจู่ ตอนนี้พวกเราจะทำเช่นไรดีเล่า” เมื่อไม่ได้รับข่าวก็ไม่อาจพูดอันใดได้ คุณชายฉังเฟิงยังตกอยู่ในเงื้อมมือของข้าศึกอีก ดีไม่ดีอาจจะถูกสังหารไปแล้ว…”

หนานกงมั่วขมวดคิ้ว นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน ถึงแม้อีกฝ่ายจะจับตัวลิ่นฉังเฟิงได้แต่ก็คงไม่ได้ฆ่าเขา ยามนี้คงจะยังไม่เป็นอันใด แต่ว่า…คงยากจะหลีกเลี่ยงการทรมานไปได้”

ในเวลานี้ก็ยังไม่อาจคิดวิธีเข้าใกล้จวนว่าการได้ หนานกงมั่วและคนอื่นๆ ต่างไม่นิ่งเฉย ใช้เวลาเพียงวันสองวันก็สามารถเข้าใจผังเมืองซื่อหยางได้อย่างลึกซึ้ง ขณะเดียวกันหนานกงมั่วพลันรู้สึกหนักอึ้งในอกเล็กน้อย แม้ว่านางจะไม่เข้าใจเรื่องการทำสงคราม แต่จากมุมมองนักฆ่าแล้ว กลยุทธ์การป้องกันของเมืองซื่อหยางนับว่าดีเลิศอย่างยิ่ง อีกฝ่ายจะต้องเป็นผู้มากฝีมือแน่นอน

หลังจากสั่งให้คนวาดผังการป้องกันเมืองซื่อหยางขึ้นมาใหม่เสร็จ ก็ส่งกลับไปให้เว่ยจวินมั่ว หนานกงมั่วเงียบไปครู่หนึ่ง ใจมัวคิดจดจ่อว่าเขาจะลอบเข้าเมืองได้เช่นไร

ห้องครัวในจวนว่าการ มีเด็กสาวในชุดน้ำเงินอ่อนกำลังหยิบเลือกผักอย่างคล่องแคล่ว เด็กสาวคนนั้นรูปร่างเล็ก มีบุคลิกสดใสน่าเอ็นดูยิ่งนัก แต่ดวงตากลมโตที่แวววาวมีชีวิตชีวาคู่นั้นกลับถูกหน้าม้าปกคลุมจนไม่อาจสังเกตความพิเศษนั้น

ใกล้ได้เวลายกกับข้าวขึ้นโต๊ะในยามเที่ยงแล้ว ห้องครั้งจึงยุ่งวุ่นวายไม่น้อย

แม่ครัววางจานกลิ่นหอมน่าอร่อยที่พึ่งจะตักจากกระทะไว้ข้างๆ ก่อนจะหันไปเห็นเด็กสาวตัวเล็กนั่งจุ้มปุ๊กเลือกผักอยู่พลันรู้สึกโมโหขึ้นมา “เจ้าเด็กนั่นน่ะ มัวยึกยักอันใดอยู่ ยังไม่รีบมาช่วยยกอาหารอีก หากอาหารเย็นระวังจะโดนโบย!”

เด็กสาวรีบผุดลุกขึ้น “ป้าเจิ้ง ข้า…ข้าต้องยกอาหารหรือเจ้าคะ แต่ว่าข้า…ข้าไม่เคย…”

แม่ครัวพลันรู้สึกนางดูแปลกตาไป “เจ้าเด็กนี่…ทำไมดูแปลกๆ”

เด็กสาวรีบฉีกยิ้มออกมา “ข้าคือน้องสาวหงหลิ่ว ข้าชื่อหงเซียง เดิมทีเป็นเด็กกวาดลานบ้านท่านน้าสาม พี่สาวป่วย ข้าเลยมาแทนนาง ท่านป้า…ท่านอย่า อย่าบอกท่านนายอำเภอได้ไหมเจ้าคะ พี่สาวข้า…พี่สาวข้ากินของไม่ดีเลยปวดท้อง พรุ่งนี้ก็หายดีแล้วเจ้าค่ะ”

แม่ครัวเห็นว่าเป็นเด็กสาวอายุสิบห้าสิบหก แถมยังยิ้มหวานน่ารักสดใสจึงพยักหน้า เอ่ย “เป็นเช่นนี้เอง ข้าก็ว่าไยวันนี้ไม่เห็นแม่หนูหงหลิ่วเลย อย่างนั้นแล้วเจ้าก็ไปยกอาหารเถิด อย่ากังวลไป เพียงเดินตามคนข้างหน้าก็พอแล้ว”

เด็กสาวจึงรีบยกจานอาหารที่วางอยู่ขึ้น โค้งคำนับพลางเอ่ย “ขอบคุณท่านป้าเจิ้ง ท่านป้าเจิ้งช่างใจดี”

“เจ้าเด็กนี่ รีบไปได้แล้ว” แม่ครัวไม่ได้ดุด่าเกรี้ยวกราดใส่อีก

สาวใช้กลุ่มหนึ่งเดินเรียงเป็นขบวนยกอาหารไป จนในที่สุดก็ถึงโถงหลัก ภายในห้องโถงใหญ่ ท่านนายอำเภอซื่อหยางนั่งพูดคุยอยู่กับเหล่าขุนพลทหาร เห็นสุรากับแกล้มยกมาแล้ว พลันเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม “ท่านขุนพลทั้งหลาย หลายวันมานี้ลำบากพวกท่านแล้ว ข้าเตรียมสุราล้ำเลิศไว้รับรอง หวังว่าท่านขุนพลจะชมชอบ”

หัวหน้าหนุ่มวัยกลางคนจึงไม่เกรงใจ ยิ้มพลางเอ่ย “เช่นนั้นต้องขอบคุณท่านมาก แต่ว่า…สุราคงไม่รับดีกว่า”

นายอำเภอยิ้ม ”ท่านขุนพลผ่อนคลายเสียหน่อยเถิด เจ้าทรยศเยี่ยนนั่นก็ถูกปิดล้อมอยู่ในหุบเขาฟู่อวิ๋น เป็นดั่งศรพุ่งทะยานย่อมสิ้น[1] ดื่มเพียงไม่กี่จอกคงจะไม่เป็นอันใดกระมัง”

หนุ่มวัยกลางคนห้ามสาวใช้ที่จะรินสุราให้แก่เขา เอ่ยเสียงเย็น “ท่านแม่ทัพมีคำสั่ง อยู่ในกองทัพมิอาจดื่มสุรา ผู้ใดฝ่าฝืนต้องโทษประหาร”

รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าท่านนายอำเภอพลันชะงักไปชั่วครู่ แต่กลับตั้งสติได้รวดเร็ว ยิ้มพลางเอ่ย “ท่านแม่ทัพช่างเคร่งครัดมีระเบียบวินัย ข้าชื่มชมยิ่งนัก จะว่าไปแล้ว…หากจะเชิญท่านแม่ทัพมาร่วม…”

ชายหนุ่มวันกลางคนส่ายหน้า “ท่านแม่ทัพไม่ชอบพบคนนอก เช่นนั้นแล้วอย่าดีกว่า”

“เช่นนั้น…พวกเรารับประทานอาหารเลยเถิด ท่านขุนพล เชิญ”

คนที่นั่งอยู่ก็มิได้เกรงใจ ค่อยๆ เริ่มขยับตะเกียบ พวกสาวใช้ที่ยกอาหารมาต่างถอยออกไปอย่างเงียบๆ

“เดี๋ยว! เจ้าเด็กคนนั้นหยุดก่อน หันมานี่”

เป็นขุนพลหนุ่มวัยกลางคนหรี่ตามองแวบหนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็เอ่ยปากขึ้น

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะชะงักไป แม้แต่เด็กสาวนามว่าหงหลิ่วก็ชะงักไปเช่นกัน แต่กลับมิได้หันตัวไป

“คนที่สองจากด้านหลัง หันมานี่”

เป็นหญิงสาวสวยสะพรั่งมากล้นไปด้วยเสน่ห์นางหนึ่งหันกลับมา นางมองทุกคนพลางเอ่ยเสียงหวาน

“บ่าวมีนามว่าลี่ว์เหอ ขอคำนับท่านใต้เท้า คำนับท่านขุนพลทุกท่านเจ้าค่ะ” ชายหนุ่มกลางคนประคองนางขึ้นมาพลางเลิกคิ้ว “ไม่คิดว่าในจวนว่าการของท่านใต้เท้าจะมีหญิงงามเช่นนี้อยู่ด้วย”

ท่านนายอำเภอเข้าใจความหมายทันที ยิ้มอย่างรู้ทัน เอ่ย “ได้รับคำชมจากท่านขุนพลเช่นนี้ ย่อมเป็นวาสนาของนางแล้ว ทั้งหมดออกไปก่อนเถิด”

“เจ้าค่ะ ใต้เท้า”

ขุนพลหนุ่มวัยกลางคนพอใจยิ่งนัก ขบคิดจินตนาการไว้ว่าเมื่อยามที่เขากลับไปถึงห้อง เจ้าเด็กสาวคนนั้นคงรออยู่ในห้องของเขาแล้วอย่างแน่นอน

เมื่อกลับมาถึงห้องครัว เหล่าคนรับใช้ในห้องครัวก็กินข้าวกันแล้ว หงเซียงยังไม่ทันได้นั่งลงก็ได้ยินเสียงแม่ครัวถือถาดอาหารมาพลางเอ่ยเสียงดังว่า “เด็กน้อย เจ้านำอาหารนี่ไปส่งที่เรือนตะวันตกก่อน”

หงเซียงชะงัก “อา? เรือนตะวันตก…แต่ว่าข้า…”

“อย่ามาแต่ ส่งเสร็จแล้วค่อยกลับมากิน” เอ่ยจบ แม่ครัวก็ยัดถาดอาหารใส่มือนาง “จำไว้ ส่งให้ทหารเฝ้ายามหน้าประตูก็พอแล้ว”

เหล่าคนรับใช้ที่นั่งกินข้างอยู่ใกล้ๆ นางล้วนมองมายังนางด้วยความเห็นใจ แต่ไม่มีผู้ใดเอ่ยออกตัวแทนแม้แต่ประโยคเดียว ดูท่าแล้วคล้ายกับเป็นการกลั่นแกล้งนางที่มาใหม่ แม้ว่าตอนนี้จะเป็นเดือนสี่ แต่หากให้วิ่งไปกลับจากห้องครัวจนถึงเรือนตะวันตกก็ยังนับว่าหนาวเย็นเกินไปอยู่ดี

หงเซียงเม้มริมฝีปาก ถือปิ่นโตอาหารออกไปอย่างเงียบๆ ก่อนจะมุ่งหน้าไปทางเรือนตะวันตก หลังจากเดินไปยังด้านทิศตะวันตกของจวนว่าการได้ครู่หนึ่ง ก็หาเรือนตะวันตกเจอในที่สุด ซึ่งมีเพียงสองตัวอักษร ‘เรือนตะวันตก’ เท่านั้น

“ใคร!” หน้าประตู มีทหารเฝ้ายามอยู่สี่คนพร้อมอาวุธ เห็นเด็กสาวถือของบางอย่างมุ่งมาทางเรือนตะวันตกก็ตะโกนถามขึ้นมาเสียงดังทันที

รอยยิ้มหวานปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหงเซียง “ท่านพี่ทั้งหลาย…ท่านน้าแม่ครัวให้ข้ามาส่งกับข้าวเจ้าค่ะ” ปิ่นโตนั้นนับว่าไม่เล็กเลย แม้ว่าหงเซียงจะสูงกว่าเด็กสาววัยเดียวกันอยู่หลายส่วน แต่ถือมาเช่นนี้นับว่าหนักหนาไม่น้อยเลย ทันใดนั้นทหารคนหนึ่งกลับขมวดคิ้ว “ที่ส่งอาหารเมื่อวันก่อนมิใช่เจ้านี่”

หงเซียงพลันน้อยใจ “ท่านน้าแม่ครัวบอกให้ข้าต้องมาส่ง ข้า…ข้าเองก็ยังมิได้กินข้าวเลย แต่ว่าก็ไม่มีใครยอมมาเป็นเพื่อนข้าเลย”

[1] ศรพุ่งทยานย่อมสิ้น เป็นสำนวนจีน ที่หมายถึง กองกำลังหรือพละกำลังอันแข็งแกร่งเกรียงไกรนั้นได้เสื่อมสภาพลง