หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 920 เมืองเหยี่ยนแตกพ่าย ขุนพลวางแผน

ตอนที่ 920 เมืองเหยี่ยนแตกพ่าย ขุนพลวางแผน

หนานกงมั่วครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยพลางยิ้ม “หาสักที่รอดูความวุ่นวายกันเถิด”

ทั้งสองได้สถานที่ดีๆ รอดูความวุ่นวาย เป็นโรงน้ำชาที่ห่างจากประตูทางทิศใต้ของเมืองไม่มากนัก ยามนี้อย่าว่าแต่ในร้านไม่มีลูกค้าเลย แม้แต่เถ้าแก่ก็ไม่มีเช่นกัน ทั้งคู่เจอหน้าต่างบานหนึ่งจึงแงะเปิดเข้าไปนั่งอยู่บนชั้นสามของโรงน้ำชา จึงสามารถมองเห็นสถานการณ์โดยรอบของเมืองผ่านหน้าต่างบานนี้

ณ ประตูเมือง ลิ่นฉังเฟิงและเว่ยจวินมั่วยืนอยู่หลังกองทัพใหญ่ มองเหล่าทหารที่รุกเข้าโจมตีอย่างนิ่งเฉย หาได้ยื่นมือเข้าไปยุ่มย่ามแต่อย่างใด

แม้ว่าทหารม้าเหล่านี้ต่างได้รับการฝึกฝนมาอย่างเข้มงวด ตลอดสองปีมานี้ยังได้ปราบกองโจรมากมาย ทว่าการทำสงครามครั้งนี้กลับเป็นสนามแรก ซึ่งก็เป็นสาเหตุว่าทำไมเว่ยจวินมั่วถึงตัดสินใจเลือกเมืองเหยี่ยนเล็กๆ แห่งนี้ หากต้องรับมือกับกองทัพนับแสนของถังเจิง พวกทหารใหม่ที่ไร้ซึ่งประสบการณ์ในสนามรบคงโดนรัศมีความฮึกเหิมของศัตรูข่มเหงจนหมดสิ้นแน่แท้ ถือคติสนามรบยังไม่เริ่มก็พ่ายสิ้น[1] ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม การศึกสนามแรกมีเพียงชัยชนะไม่อาจพ่ายได้

“ประตูเมืองเหยี่ยนไม่สูงและไม่ได้แข็งแรงนัก เวลาสองชั่วยามน่าจะเพียงพอ” ลิ่นฉังเฟิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

เว่ยจวินมั่วพยักหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “แจ้งเซวียปินกับเฉินซิว ให้พวกเขาบุกโจมตีได้”

ลิ่นฉังเฟิงเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “เจ้าคิดจะใช้ทหารที่ประจำการเมืองเหยี่ยนมาฝึกหรือ”

เว่ยจวินมั่วไม่เอ่ยสิ่งใดอีก ลิ่นฉังเฟิงพยักหน้ารับรู้แล้วจึงหันหลังจากไปออกคำสั่งตามนั้น

ท่ามกลางเสียงการต่อสู้ แสงแรกของดวงอาทิตย์ค่อยๆ โผล่พ้นขอบฟ้า ทหารประจำการเริ่มเหนื่อยล้าขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดเสียงโครมก็ดังขึ้น ประตูเมืองที่ไม่ได้แข็งแรงพลันพังทลายลง เหล่ากองทัพทหารม้าต่างหลั่งไหลเข้ามาดุจกระแสน้ำเชี่ยวกราด

แววตาลิ่นฉังเฟิงเป็นประกาย รีบควบม้าตามเหล่าทหารเข้าไป

ฝั่งโรงน้ำชาในเมือง หนานกงมั่วที่เห็นสถานการณ์นั้นถอนหายใจเบาๆ แล้วยืนขึ้นพลางเอ่ย “เรียบร้อยแล้ว พวกเราก็ไปกันเถิด ไปบอกจวินมั่วไม่ให้พวกเขาฆ่าใครเด็ดขาด”

หลิ่วหันอดยิ้มออกมากไม่ได้ “คิดไม่ถึงเลยว่าสุดท้ายจะราบรื่นถึงเพียงนี้”

หนานกงมั่วเอ่ย “เพียงเมืองเล็กๆ หากเท่านี้ยังทำลายไม่ได้ ต่อไปก็คงลำบากกว่านี้แล้ว”

“อู๋สยา” ทั้งสองเพิ่งออกมาจากโรงน้ำชา ก็พบเข้ากับคุณชายเว่ยที่ยืนมองพวกนางอยู่บนถนนหน้าโรงน้ำชาพอดิบพอดี เวลานี้แม้ยังมีการต่อสู้กันอยู่ แต่บนถนนกลับว่างเปล่าร้างผู้คน หนางกงมั่วรีบเล่าเรื่องราวทั้งหมดกับเว่ยจวินมั่ว คุณชายเว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย สั่งให้องครักษ์ข้างกายไปแจ้งลิ่นฉังเฟิง

หนานกงมั่ว “คลังเสบียงด้านนั้นได้นำออกมาแล้ว เกรงว่าพวกเราต้องรีบนำออกไปให้เร็วที่สุด อีกไม่นานกองทัพของถังเจิงคงมาถึง”

เว่ยจวินมั่วพยักหน้า “เจ้ากับลิ่นฉังเฟิงนำทหารไปยังซังสุ่ยก่อน เหลือคนไว้ห้าหมื่นก็พอ”

หนานกงมั่วขมวดคิ้ว “ห้าหมื่นคนจะไปพอได้เยี่ยงไร”

เว่ยจวินมั่วยกมือขึ้นจับปอยผมที่โดนลมพัดจนปรกหน้าของนาง เอ่ยเสียงเบา “กองทัพถังเจินมีทหารและม้ามากสุดถึงแสนนาย พวกเจ้าไปจัดการเสบียงเถิด อย่างมากข้าใช้เวลาสองวันก็คงจะถอนทัพออกไปได้”

เมืองที่ศัตรูยันศึกไว้ได้ไม่ถึงสองยามดี คุณชายเว่ยกลับคิดที่จะยันเอาไว้เป็นเวลาสองวันหรือ ใครมอบความบ้าบิ่นเช่นนี้ให้เขากัน

เห็นท่าทางของเว่ยจวินมั่วที่สงบนิ่งราวกับตั้งใจแน่วแน่แล้ว หนานกงมั่วจึงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ เอาเถิด ตัวคุณชายเว่ยเองก็มีความกล้าหาญเช่นนี้อยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องมีใครมามอบให้เขา

“ระวังตัวด้วย”

เว่ยจวินมั่วพยักหน้า “ไม่ต้องเป็นห่วง”

หนานกงมั่วกระซิบเบาๆ พลางคว้าคอเสื้อของเขาแล้วดึงเข้าหาตนเอง “เว่ยจวินมั่ว หากท่านตายก็อย่าหวังว่าข้าจะยอมเป็นแม่หม้าย!”

คุณชายเว่ยเลิกคิ้ว ยกมือขึ้นประคองท้ายทอยนาง แล้วโน้มศีรษะประกบปิดริมฝีปากแดงก่ำของนาง “ข้าไม่ตายหรอก ต่อให้ตายก็จะไปอยู่กับเจ้า” หนานกงมั่วที่ถูกเขาจูบจนหายใจไม่ออกผลักเขาออกอย่างโกรธๆ เห็นท่าทางนิ่งเฉยของคนแถวนี้ก็อดกัดฟันไม่ได้ ต่อให้วรยุทธ์จะยอดเยี่ยมเพียงใด ก็ไม่อาจสู้การกลั้นหายใจของใครบางคนอยู่ดี

ขณะที่เมืองเหยี่ยนพ่ายแพ้ไปแล้วนั้น แม่ทัพใหญ่ถังเจิงก็ใกล้ยึดอิ่งชวนได้แล้ว เห็นอิ่งชวนย่อยยับอยู่ตรงหน้า เหล่าทหารต่างฮึกเหิม เต็มเปี่ยมไปด้วยขวัญกำลังใจสู้รบ ถังเจินนั่งบนหลังม้าพลางทอดมองไปยังการต่อสู้เบื้องหน้า พยักหน้าลงเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจ ต่อให้มีกองกำลังสนับสนุนมาแล้วอย่างไรกัน เพียงแต่ยึดครองอิ่งชวน จับตัวเซวียเจินได้สำเร็จ ชื่อถังเจินของเขาจะต้องดังก้องไปทั่วทั้งใต้หล้า ประกาศความสำเร็จไปชั่วนิรันดร์

“รายงานท่านแม่ทัพ เกิดเรื่องขึ้นแล้วขอรับ!”

ใจของถังเจินพลันดิ่งวูบลง เหล่าขุนพลรอบกายก็มีท่าทีที่แปรเปลี่ยนไปเช่นกัน

“เกิดอันใดขึ้น”

ทหารพลันรายงาน “เมื่อครู่เพิ่งมีรายงานเข้ามาว่าคุณชายเว่ยนำทัพมากกว่าสองแสนนายบุกโจมตีเมืองเหยี่ยน! ตอนนี้…เกรงว่าเมืองเหยี่ยนคงโดนตีแตกไปแล้ว”

เมืองเหยี่ยนห่างจากอิ่งชวนไม่ถือว่าไกลนัก ทั้งยังห่างไม่ถึงร้อยลี้ และด้วยระยะห่างและลักษณะภูมิประเทศจึงไม่มีหอส่งสัญญาณควัน จากเมืองเหยี่ยนถึงอิ่งชวน แม้แต่ม้าเร็วยังใช้เวลาเดินทางกว่าสองชั่วยาม ยังไม่รวมกับความล่าช้าอื่นๆ คาดว่าเวลาคงผ่านไปแล้วถึงสามชั่วยาม

“เว่ยจวินมั่ว!” ถังเจินขบฟันแน่น ยกกองทัพมากกว่าสองแสนนายมาทำให้ทหารประจำเมืองเหยี่ยนเพียงสองหมื่นนายพ่ายแพ้ เว่ยจวินมั่วช่างเก่งกาจจริงๆ!

“ท่านแม่ทัพ เช่นนี้ทำอย่างไรเล่า” เหล่าขุนพลต่างกังวลเช่นเดียวกัน เมืองเหยี่ยนไม่ใช่เมืองสำคัญหน้าด่านอันตรายอันใด หากยึดคืนก็ไม่ใช่เรื่องยากอันใด แต่…เมืองเหยี่ยนนั้นเก็บเสบียงอาหารของกองทัพใหญ่ไว้ถึงหนึ่งเดือนต่างหาก!

ถังเจินมองไปยังสนามรบตรงหน้า ถึงเขาจะไม่พอใจอยู่ลึกๆ แต่ก็ไม่สามารถทำสิ่งใดได้ กัดฟันออกคำสั่ง “ถอนทัพ! ส่งทหารไปช่วยเมืองเหยี่ยนเดี๋ยวนี้ และไม่ว่าอย่างไรข้าต้องได้เมืองเหยี่ยนกลับมา!”

“รับทราบ ท่านแม่ทัพ”

ลั่นกลองถอนทัพ

บนป้อมปราการในเมืองอิ่งชวน ศึกสงครามที่แสนสาหัสดำเนินมานับครึ่งค่อนวันแล้ว จู่ๆ เหล่าทหารก็พบว่ากองกำลังฝั่งศัตรูล่าถอยออกไป ผ่านไปสักพักก็ไม่มีทีท่าว่าจะกลับมา แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ในที่สุดตอนนี้เขาก็ได้พักหายใจชั่วครู่หนึ่ง

เซียวเชียนชื่อและเซียวเชียนเหว่ยที่เนื้อตัวต่างคลุกไปด้วยฝุ่นและหยาดโลหิตโทรมกาย รีบรุดเข้าไปหาเซวียเจินที่อยู่ตรงหน้า”ท่านแม่ทัพเซวีย นี่มันเกิดอันใดขึ้นขอรับ”

เซวียเจินส่ายหน้า เขาก็ไม่รู้เช่นกันว่ามันเกิดอันใดขึ้นกันแน่

“จู่ๆ ก็ถอยทัพไปกะทันหันเช่นนี้ หรือว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้น”

เซียวเชียนชื่อเอ่ย “อาจจะเป็นพวกพี่ชายหรือเปล่าขอรับ”

แม่ทัพหนุ่มที่อยู่ข้างกายมีท่าทีไม่เชื่ออยู่บ้าง “ผ่านมาถึงสามวันแล้ว ก็ยังไม่เห็นคุณชายเว่ยและกองกำลังเสริม ท่านแม่ทัพ คุณชายเว่ยจะมาได้จริงๆ หรือ”

เซวียเจินมีท่าอ่อนลง ยกมือขึ้นพลางเอ่ย “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะเอ่ยถึงเรื่องนี้ หากยังกล้าคิดจะสั่นคลอนขวัญกำลังใจของกองทัพอีก ข้าจะใช้กฎของกองทัพจัดการ” จากนั้นจึงหันไปหาเซียวเชียนชื่อ พลางลูบคางไปมาอย่างครุ่นคิดไปอยู่พักใหญ่ “การคาดการณ์ของซื่อจื่อ… มีความเป็นไปได้เช่นนั้นอยู่”

เซียวเชียนเหว่ยก็สงบอารมณ์พลุ่งพล่านได้แล้วเช่นกัน เอ่ยถามด้วยความเคารพ “ขอท่านแม่ทัพเซวียชี้แนะด้วย”

เซวียเจินกุมกระบี่เล่มยาวในมือ ด้านคมปักลงกับพื้น เอ่ย “มีกองทัพนับแสนนายอยู่ใกล้กับเมืองเหยี่ยน ถึงจะมีคุณชายเว่ยเป็นทัพหน้าก็ไม่ง่ายเลยที่จะจัดการฝ่าเข้ามา อีกอย่างเหล่าทหารที่อยู่ในมือของเขาก็ไม่ได้ยอดเยี่ยมเท่ากองกำลังของถังเจิน แต่ทว่าถังเจินกลับนำทหารทั้งหมดมายังอิ่งชวน แน่นอนว่าเมืองเหยี่ยนและซังสุ่ยจะต้องไร้ทหารประจำการ อีกทั้งเมืองเหยี่ยนยังเป็นแหล่งเสบียงอาหารของกองทัพ หากเมืองเหยี่ยนถูกยึดจริง ไม่ว่าอย่างไรถังเจินจะต้องนั่งไม่ติดอย่างแน่นอน”

ขุนพลที่ยืนอยู่ข้างแม่ทัพเซวียค่อยๆ พยักหน้ารับรู้ แต่ก็มีบางคนที่ยังคงกังวลใจอยู่ “เมืองเหยี่ยนโจมตีง่ายป้องกันยาก หากถังเจิงส่งกองกำลังสนับสนุนไป เกรงว่าคุณชายเว่ยจะไม่อาจป้องกันเมืองเหยี่ยนไว้ได้”

เซวียเจินส่ายหัวพลางยิ้มออกมา “ไยคุณชายเว่ยจะต้องป้องกันเมืองเหยี่ยนด้วยเล่า ขอแค่เขาขนย้ายเสบียงของเมืองเหยี่ยนออกไป แม้จะถูกเผาทำลาย การรบครั้งนี้ก็นับว่าเขาชนะแล้ว เมื่อถึงเวลาก็ย้ายไปยังซังสุ่ยได้ในเพียงวันเดียว ถังเจิงก็จะตามพวกเขาไม่ทันแล้ว เกรงว่าถังเจิงเองก็ไม่ได้มีกองกำลังมากมายไปไล่ตามพวกเขา หากเป็นเช่นนี้ก็ถือว่าช่วยลดความกดดันของพวกเราได้ไม่น้อย”

“แต่ว่า…ท่านแม่ทัพเซวีย พวกเราจะยื้อไว้ได้อีกนานเพียงใด” เซียวเชียนเหว่ยถาม

เซวียเจินนิ่งไป จำนวนทหารในเมืองมีมากมาย ทว่าเสบียงกลับไม่ได้มากมายเพียงนั้น ต่อให้พวกเขายืนหยัดเพียงใดก็คงยันไว้ได้ไม่นาน

“รายงานท่านแม่ทัพ แม่ทัพถังเจิงได้ส่งทหารจำนวนหนึ่งไปยังเมืองเหยี่ยนแล้วขอรับ คาดว่ามีจำนวนหนึ่งแสนนาย” ทหารสอดแหนมรีบเข้ามารายงาน ทุกคนเงียบไปชั่วครู่ เห็นได้ชัดว่าสิ่งที่เซวียเจินคาดเดานั้นล้วนถูกต้อง เซวียเจินพยักหน้าเล็กน้อย โบกมือให้ทหารสอดแหนมออกไปได้ หันมองไปยังค่ายทหารที่อยู่ตรงหน้า เอ่ย “ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม คุณชายเว่ยก็ช่วยลดความกดดันไปได้มากทีเดียว หากถังเจิงไม่ถอยทัพกะทันหัน เกรงว่าเมืองอิ่งชวนคงจะแตกพ่ายในวันนี้ ในเมื่อกองกำลังสนับสนุนก็มาถึงแล้ว ขอให้ทุกท่านอดทน อย่าให้ท่านอ๋องผิดหวัง และอย่าให้กองทัพพวกเราถูกดูหมิ่นเป็นอันขาด”

“ขอรับท่านแม่ทัพ” ทุกคนขานรับ

ในเวลานี้ ค่ายที่ตั้งห่างจากอิ่งชวนไปทางตะวันตกไม่กี่สิบลี้ หนานกงชวี่ได้รับข่าวแล้วเช่นเดียวกัน หลังจากอ่านจดหมายจบก็ลุกขึ้นออกคำสั่ง “ถ่ายทอดคำสั่งออกไป เตรียมทัพทั้งหมดโจมตีเมืองเซียง”

“ขอรับ คุณชายหนานกง”

ขุนพลผู้หนึ่งรับคำสั่งก่อนจากไป

หนานกงชวี่คิดอยู่ชั่วครู่ แล้วจึงเรียกจูเหมิงที่อยู่ด้านข้าง

“คุณชายหนานกงมีอันใดหรือ”

หนานกงชวี่เอ่ย “เจ้าคุ้นเคยกับแม่ทัพเซวีย เจ้ารีบส่งม้าเร็วไปยังอิ่งฉวน แจ้งแก่แม่ทัพเซวียให้เตรียมบุกโจมตี”

“บุกโจมตีหรือขอรับ” จูเหมิงตกตะลึงไปชั่วครู่ “แต่ว่า…จะทำอย่างไรกับอิ่งชวนเล่า”

หนานกงชวี่ขมวดคิ้ว “พวกเขาป้องกันอิ่งชวนไว้ไม่อยู่แล้ว ให้เขาถอนทัพไปก่อน แล้วพวกเราจะไปพบกับเขาด้านนอก”

จูเหมิงเหลือบมองแผนที่ที่กางอยู่บนโต๊ะ “แล้วจะเป็นที่ใด”

หนานกงชวี่นิ่งไป ยกมือชี้ไปยังจุดหนึ่งบนแผนที่ เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “เซี่ยถิง เขายังคงมีทหารในมือไม่น้อย ให้ถอนทัพไปก่อน แล้วกองกำลังของมั่วเอ๋อร์มาสมทบ ถึงเวลานั้นค่อยเข้าล้อมถังเจิง”

[1] สนามรบยังไม่เริ่มก็พ่ายได้ เป็นสำนวนจีนที่หมายถึงว่าเหล่าแม่ทัพหรือกุนซือคิดกลยุทธ์ในกองทัพ ต้องไม่เพียงคิดแต่ด้านแผนของกองทัพที่แยบยลเท่านั้น แต่ต้องคำนึงถึงช่องโหว่ของกองทัพตนที่ศัตรูจะสามารถพลิกกลับคว้าชัยชนะไปได้ และวางแผนให้ครอบคลุมไร้ช่องโหว่ที่สุด