หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 912 กองทัพถูกล้อมที่อิ่งชวน (2)

ตอนที่ 912 กองทัพถูกล้อมที่อิ่งชวน (2)

ลิ่นฉังเฟิงยักไหล่ “หากไม่ไปก็ทำอันใดไม่ได้ เสียหน้าเพียงนี้ กลับไปแล้วหนิงอ๋องคงต้องการที่ระบาย คงไม่มีเวลามาหาเรื่องเจ้าเพราะคนหลายร้อยคนเหล่านั้น” ที่จริงแล้วตอนที่หนิงอ๋องฆ่าขุนพลคนแรก เขาย่อมรู้ตัวแล้ว แต่หนิงอ๋องไม่มีทางยอมรับว่าตัวเองถูกหลอก ดังนั้นจึงต้องทำให้ถึงที่สุด ฆ่าขุนพลที่เหลืออีกคนด้วย หลังจากกลับไปถึงสีโจว เขาจะต้องจัดการคนของอดีตฮ่องเต้ที่อยู่ในกองกำลังไท่หนิง อย่างน้อยในตอนนี้เซียวเชียนเยี่ยก็น่าเป็นห่วงมากกว่าพวกเขา จะว่าไปแล้ว…หนิงอ๋องต้องขอบคุณพวกเขาด้วยซ้ำ คุณชายฉังเฟิงคิดเช่นนี้อย่างสบายใจ

“ไอหยา เด็กน้อย” กําลังเหม่อลอยอยู่ จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บเพราะถูกดึงจึงก้มหน้าลงมอง เด็กน้อยที่เขาอุ้มอยู่ในอ้อมแขนกำลังดึงผมสีดําของเขาอย่างแรง คุณชายฉังเฟิงรีบดึงผมตัวเองกลับคืนมา เด็กน้อยไม่ยอมจึงเบะปากร้องไห้

คุณชายฉังเฟิงถอนหายใจ “เจ้าเด็กน้อย ข้าช่วยงานท่านพ่อกับท่านแม่ของเจ้าก็เหนื่อยมากพอแล้ว เจ้ายังรังแกข้าอีก”

“แอ้ๆ” เยาเยามองคนแปลกหน้าที่อยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าไร้เดียงสา นางจับผมเขาแล้วหัวเราะอย่างมีความสุข

หนานกงมั่ววางอานอานกลับเข้าไปในเปล ยิ้มพลางเอ่ย “ฉังเฟิง ให้ข้าอุ้มเถิด” นางยื่นมือออกไปหาเยาเยา เยาเยาทิ้งลิ่นฉังเฟิงในทันที จากนั้นก็หันหน้ามาพร้อมกับยื่นมือเล็กๆ ไปหาหนานกงมั่ว

“เจ้าเด็กน้อยใจร้าย” คุณชายฉังเฟิงพึมพํา

หนานกงมั่วอุ้มเยาเยาไว้ในอ้อมแขน จากนั้นจึงเอ่ยถาม “ทางฝั่งของหนิงอ๋องจะไม่มีปัญหาอันใดจริงหรือ” ไม่ใช่ว่าหนานกงมั่วสงสัยในความสามารถของลิ่นฉังเฟิง แต่สิ่งที่เรียกว่าแผนการของเขามัน…เรียบง่ายเกินไป หนิงอ๋องคงกลับไปด้วยอารมณ์โมโห

คุณชายฉังเฟิงเหลือบมองคนที่วางหมากอยู่ข้างๆ “ถามเขาสิ วิธีที่โหดร้ายเช่นนี้ไม่ใช่วิธีของข้า” บอกว่าเป็นวิธีที่โหดร้ายยังนับว่าน้อยเกินไป หากจะเอ่ยให้ถูกคือวิธีที่ไร้ยางอาย นี่ไม่ใช่การพังกําแพงบ้านคนอื่น แต่เป็นการเทข้าวในชามของคนอื่นลงในชามของตัวเองต่อหน้าเขาต่างหาก เจ้าคิดว่าเขาหันหลังเขาก็จะไม่เห็นเช่นนั้นหรือ เขาเพียงทำอันใดเจ้าไม่ได้ต่างหาก

สิ่งที่คุณชายเว่ยต้องการคือจุดจบเช่นนี้ เมื่อหนิงอ๋องอยากทำอันใดเขาก็ใช่ว่าจะกลายมาเป็นคู่ต่อสู้ของเขา

“ไม่ต้องห่วง ตอนนี้เรื่องที่หนิงอ๋องต้องกังวลคือเรื่องแม่ทัพระดับสูงในกองทัพของเขา” พวกเขาต้องการแค่แม่ทัพระดับกลาง แต่คนของอดีตฮ่องเต้ ส่วนใหญ่ต้องเป็นคนที่นั่งในตําแหน่งสําคัญ เว่ยจวินมั่วไม่สนใจคนเหล่านั้นอยู่แล้ว และไม่ได้วางแผนที่จะเอาแมลงวันในชามข้าวของหนิงอ๋องมาตอมตัวเอง ดังนั้นปล่อยให้หนิงอ๋องจัดการเองดีกว่า

ลิ่นฉังเฟิงนั่งลงในเก้าอี้ด้านข้าง เอ่ย “เมื่อครู่เซียวเชียวเยี่ยเพิ่งจะสั่งเคลื่อนทัพทหารหลายแสนนายไปทางตอนเหนือ ยามนี้เขาคงไม่มีเวลาสนใจพวกเรา พวกเจ้าจะทำเช่นไรต่อไป”

หนานกงชวี่ที่นั่งเงียบอยู่ตลอดเงยหน้าขึ้นมาแล้วจึงเอ่ย “ฝึกทหาร ทันทีที่กองกำลังไท่หนิงถอนทัพ ทหารที่เหลืออยู่ของเราล้วนแล้วแต่เป็นทหารใหม่ที่ไม่เคยสู้รบมาก่อน”

เว่ยจวินมั่วครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่หนึ่ง เอ่ย “กระจายคนที่ตกค้างจากกองกำลังไท่หนิงเข้าไปในค่ายทั้งหมด เหลือทหารครึ่งหนึ่งประจําการ ที่เหลือ…ให้ไปจับโจรเถิด”

“จับโจรหรือ” ลิ่นฉังเฟิงและหนานกงชวี่เอ่ยพร้อมกัน

เว่ยจวินมั่วเลิกคิ้ว “มีอันใดผิดปกติเช่นนั้นหรือ สองปีมานี้ในเฉินโจวเต็มไปด้วยความวุ่นวาย มีแต่พวกโจร ก่อนหน้านี้ไม่มีเวลาจัดการ ตอนนี้มีเวลาแล้วก็ควรใช้พวกเขามาฝึกทหาร เปลี่ยนทหารจับโจรและทหารประจําการทุกครึ่งปี”

ลิ่นฉังเฟิงจับหน้าผากตัวเอง “ถึงแม้จะทำเช่นนี้ แต่ก็คงไม่มีโจรมากมายเพียงนั้น”

คุณชายเว่ยจับตัวหมาก เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “หากเจ้าไม่มีอันใดทำ ก็ไปดูทางตะวันตกเฉียงใต้เสียบ้าง ทางตะวันตกเฉียงใต้มีโจรชุกชุมเลยทีเดียว”

ดังนั้นเจ้าจึงอยากจัดการโจรเช่นนั้นหรือ

“ตะวันตกเฉียงใต้เป็นดินแดนของคังอ๋อง” ลิ่นฉังเฟิงเตือนเขา ตอนอยู่ที่จินหลิงผู้สืบทอดคังอ๋องให้เกียรติพวกเขาเป็นอย่างมาก ตอนนี้ทำเช่นนี้คงไม่ค่อยเหมาะสมสักเท่าไร

เว่ยจวินมั่วเงยหน้าขึ้น “จิ่นโจวอยู่ห่างจากดินแดนของคังอ๋องตั้งหนึ่งพันเจ็ดร้อยลี้ เจ้าโจมตีได้หรือ หากคังอ๋องสงสัย เจ้าสามารถถามพวกเขาว่าจะเข้าร่วมด้วยกันหรือไม่”

“…” ตอนนี้คังอ๋องคงยังไม่อยากก่อกบฏกับเจ้า

แตกต่างจากลิ่นฉังเฟิง หนานกงชวี่กลับคิดว่านี่เป็นความคิดที่ดี โจมตีทางตะวันออกเฉียงใต้ไม่ได้ แต่เวลาที่เหลือพวกเขาก็ไม่ควรอยู่เฉยๆ เมื่อรวมดินแดนอันกว้างใหญ่ของพวกเขากับคังอ๋องเข้าด้วยกัน ย่อมกลายเป็นสนามฝึกทหารที่ยอดเยี่ยม แล้วยังไม่ต้องกังวลกองกำลังสนับสนุนของราชสำนักด้วย หากราชสํานักอยากอ้อมผ่านสถานที่ที่พวกเขายึดครองอยู่ ยิ่งต้องเพิ่มกําลังทหารให้กับสถานที่เหล่านั้น แต่กว่าทหารจะมาถึงคงใช้เวลาอีกหลายเดือน

“เป็นความคิดที่ดี หากคุณชายฉังเฟิงไม่อยากไป ไม่สู้ส่งข้าไปดีหรือไม่” หนานกงชวี่ยิ้ม

ลิ่นฉังเฟิงรีบเอ่ย “ใครบอกว่าข้าไม่อยากไป ข้าไม่อยากอยู่อ่านสมุดบัญชีที่ไม่มีวันอ่านจบพวกนั้นกับพวกเจ้าที่เฉินโจวต่างหาก” คุณชายฉังเฟิงเก่งในเรื่องการบริหารเงินจริงๆ แต่ตอนนี้เขาสนใจเรื่องสู้รบมากกว่า เงินจะหาเมื่อใดก็ได้ อายุยังน้อยเขาควรใช้ชีวิตที่น่าตื่นเต้นไม่ใช่หรือ

คุณชายเว่ยตัดสินใจแล้ว พยักหน้าพลางเอ่ย “ดี พวกเจ้าสองคน แล้วยังมีเจี่ยนชิวหยาง พาเฉินซิวกับเซวียปินผลัดเวรออกมา ส่วนเรื่องจะผลัดเวรเช่นไร พวกเจ้าไปปรึกษากันเองเถิด”

ลิ่นฉังเฟิงและหนานกงชวี่หันมามองหน้ากันด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

“…” แน่นอนว่าพวกเขาอยากพาทหารออกไปเดินเล่น ใครจะอยากไปประจําการนับมดเล่นในเมือง

ต้าเซี่ย ปลายเดือนสิบสอง รัชศกเฉิงอานที่สอง เยี่ยนอ๋องนำทัพยึดครองเมืองเยี่ยซึ่งเป็นเมืองสําคัญของต้าเซี่ย ทหารกว่าสองแสนนายที่ประจําการอยู่ที่เมืองเยี่ยได้รับความพ่ายแพ้ ราชสำนักตื่นตระหนก ตอนนี้เยี่ยนอ๋องยึดครองพื้นที่ส่วนใหญ่ทางตอนเหนือ เว่ยจวินมั่วเองก็ตั้งทัพทหารใหม่หลายแสนนายอยู่ที่สองฝั่งของแม่น้ำหลีเจียง เมื่อรวมกับหนิงอ๋องแห่งสีโจวที่ท่าทียังไม่ชัดเจน และเหมียนโจวเขตปกครองในคังอ๋องที่ไม่สนใจอันใดทั้งนั้น ตอนนี้ดินแดนที่เซียนเชียวเยี่ยนปกครองอยู่ก็มีเพียงครึ่งหนึ่งของดินแดนต้าเซี่ยเดิมเท่านั้น ที่โชคดีคือดินแดนนั้นอุดมสมบูรณ์และเจริญรุ่งเรือง เป็นดินแดนสำคัญที่สามารถจัดเก็บภาษีได้ดีที่สุดจึงทำให้ราชสํานักยังอยู่ได้ แต่ว่าทุกคนล้วนเข้าใจว่าใต้หล้ากำลังวุ่นวาย เยี่ยนอ๋องไม่ใช่จังติ้งฟังหรือขุนนางทรยศที่ก่อกบฏอย่างน่าขบขัน ต่อไปในกาลข้างหน้านี้ใครชนะใครแพ้ก็ยังไม่รู้ได้

แต่ไม่ว่าใต้หล้าจะวุ่นวายเพียงไหน ชีวิตจะยากลำบากเท่าใด แต่ชีวิตของราษฎรยังต้องดำเนินต่อไปทุกวัน ถึงแม้ทุกที่จะเต็มไปด้วยไฟสงคราม แต่เพียงชั่วพริบตาวันเวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ต้นฤดูใบไม้ผลิสองปีต่อมา

ใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนหลังจวนว่าการเฉินโจว ซังเจี้ยวกําลังนั่งอ่านตำราสงครามอยู่ใต้ต้นไม้อย่างสบายใจ พริบตาเดียวก็ผ่านไปสองปี ซังเจี้ยวอายุสิบสามปีแล้ว หากเทียบกับเมื่อก่อน ในตอนที่เขาอายุแปดเก้าขวบ เขาย่อมเปลี่ยนแปลงไปมาก เติบโตกลายเป็นหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา

“พี่เจี้ยว! พี่เจี้ยว!” มีเสียงนุ่มนวลดังออกมาจากทางเดิน ซังเจี้ยวเงยหน้าขึ้นมา บนใบหน้าอันเคร่งขรึมพลันมีรอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏ ตุ๊กตาตัวน้อยสวมชุดสีชมพูที่ถูกอุ้มอยู่ในอ้อมแขนขององครักษ์ที่กำลังเดินมาทางนี้ เมื่อนางเห็นซังเจี้ยว ตุ๊กตาตัวน้อยก็เตะขาดิ้นอยากจะลงมา องครักษ์ไม่มีทางเลือกจึงยอมปล่อยตัวนางลง ตุ๊กตาตัวน้อยรีบวิ่งมาด้วยสองขาของตัวเองในทันที