หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 911 กองทัพถูกล้อมที่อิ่งชวน (1)

ตอนที่ 911 กองทัพถูกล้อมที่อิ่งชวน (1)

เจี่ยนชิวหยางเลิกคิ้ว คุณชายฉังเฟิงเอ่ย “เจ้าคิดว่า…หากรองแม่ทัพรวมถึงแม่ทัพอยากจะเปลี่ยนงาน หนิงอ๋องยังจะมีอารมณ์สนใจพวกเราหรือไม่”

“รองแม่ทัพและแม่ทัพหรือ” เจี่ยนชิวหยางชะงัก ช่วงนี้เขาเอาแต่ดูแลคุ้มกันสถานที่ต่างๆ ไม่ได้อยู่ในค่าย คิดไม่ถึงว่าคุณชายฉังเฟิงจะเอ่ยวาจาโน้มน้าวคนเช่นนี้ได้ “แล้วไยเจ้ายังอยู่ที่นี่ ไปไม่ทันพวกเขาอาจถูกหนิงอ๋องฆ่าหมดก็ได้” หากหนิงอ๋องโมโหขึ้นมา เขายอมฆ่าคนเหล่านั้นดีกว่าทิ้งไว้ให้พวกเขา

คุณชายฉังเฟิงเดินไปข้างหน้าด้วยท่าทีนิ่งสงบ “ฮ่าๆ เอ่ยเพียงสองสามประโยค แม่ทัพเหล่านั้นก็ใจอ่อนแล้ว เจ้าเชื่อหรือไม่”

“สายลับหรือ” เจี่ยนชิวหยางเข้าใจในทันที

คุณชายฉังเฟิงถอนหายใจ “อดีตฮ่องเต้ช่างไม่ธรรมดา ดังนั้น…แม่ทัพเหล่านั้นน่ารำคาญ ใครจะรู้ว่าพวกเขาเป็นคนของใครกันแน่”

เมื่อพวกเขาทั้งสามมาถึงกระโจม ข้างในกำลังโกลาหลวุ่นวาย แม่ทัพของกองกำลังไท่หนิงยืนเรียงแถวกันสองด้าน หนิงอ๋องยืนมองพวกเขาทั้งสามที่เดินเข้ามาช้าๆ ด้วยสายตาเย็นชา “คุณชายลิ่นมาเร็วจริงๆ” จากประตูค่ายมาถึงกระโจมระยะทางไม่ถึงสองลี้ แต่พวกเขาทั้งสามกลับใช้เวลาเดินตั้งธูปหนึ่งดอก

ลิ่นฉังเฟิงมองแม่ทัพทั้งสองที่คุกเข่าอยู่กลางกระโจมด้วยสีหน้าตกใจ เอ่ย “เอ๊ะ เกิดเรื่องอันใดขึ้น รองแม่ทัพหลิวและแม่ทัพจั่วทําผิดอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ”

หนิงอ๋องยิ้มอย่างเย็นชา “เจ้าไม่รู้หรือ”

คุณชายฉังเฟิงยักไหล่ บอกว่าตัวเองไม่รู้จริงๆ

หนิงอ๋องเอ่ย “พวกเขาทั้งสองเอ่ยว่าอยากอยู่ที่เฉินโจว” แม่ทัพที่ยืนอยู่ข้างๆ มีสีหน้าโมโห เห็นได้ชัดว่าพวกเขาโมโหและดูถูกคนทรยศสองคนนี้

ลิ่นฉังเฟิงเอ่ยด้วยความดีใจ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เฉินโจวของข้าต้องการคนที่มีความสามารถพอดี หากแม่ทัพทั้งสองอยากอยู่ที่นี่ย่อมเป็นเรื่องดี ข้าคิดว่าคุณชายและจวิ้นจู่ต้องต้อนรับพวกเขาแน่นอน แต่ว่าท่านอ๋อง…”

หนิงอ๋องก้มหน้าลงมองไปยังแม่ทัพทั้งสองคน เอ่ยอย่างเย็นชา “ข้าจำได้ว่าข้าไม่ได้เอาเปรียบอันใดพวกเจ้า พวกเจ้าอยากอยู่ที่เฉินโจวจริงๆ เช่นนั้นหรือ”

แม่ทัพสองคนนั้นหันหน้ามามองกัน พวกเขาพยักหน้าลง “ท่านอ๋องมีพระคุณต่อกระหม่อม เพียงแต่…นกที่ดีต้องเลือกรังของตัวเอง คุณชายเว่ยชาญฉลาดและมีวรยุทธ์แข็งแกร่ง กระหม่อมเต็มใจจะติดตามเขา ท่านอ๋องโปรดให้อภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“นกที่ดีต้องเลือกรังของตัวเอง ลิ่นฉังเฟิง เจ้าคิดเห็นเช่นไร”

คุณชายฉังเฟิงเอ่ยอย่างจริงใจ “หากแม่ทัพทั้งสองอยากจะอยู่ที่นี่ ข้าจะไปรายงานคุณชายและจวิ้นจู่ แต่งตั้งตำแหน่งให้พวกเขา ไม่มีทางให้เพชรเม็ดงามต้องหม่นหมอง ท่านอ๋องไม่ต้องเป็นห่วงพ่ะย่ะค่ะ”

หนิงอ๋องยืนขึ้นแล้วเดินลงมาช้าๆ เดินมาอยู่หน้าพวกเขาสองคนแล้วกวาดมองด้วยสายตาเย็นชา “พวกเจ้าตัดสินใจแล้วจริงหรือ”

“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง ท่านอ๋องโปรดอนุญาตด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

หนิงอ๋องพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “ก็ได้ ในเมื่อพวกเจ้าตัดสินใจแล้ว ยื้อพวกเจ้าไว้คงไม่มีประโยชน์อันใด ในเมื่อเป็นเช่นนี้…”

แม่ทัพทั้งสองลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก พวกเขาเอ่ยพร้อมกันว่า “ขอบคุณท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

หนิงอ๋องหัวเราะหยัน ดึงดาบยาวที่เหน็บอยู่ด้านข้างออกมาแล้วแทงออกไป หนิงอ๋องเคยต่อสู้ในสนามรบมาตั้งแต่อายุยังน้อย ถึงแม้วรยุทธ์ของเขาอาจจะสู้เว่ยจวินมั่วและลิ่นฉังเฟิงไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าแม่ทัพทั่วไปในกองทัพ เขาก้มหน้ามองพร้อมทั้งลงมืออย่างรวดเร็ว คนที่คุกเข่าบนพื้นยังไม่ทันได้ตั้งตัว พลันได้ยินหนิงอ๋องเอ่ย “ในเมื่อพวกเจ้าจะทรยศข้า เช่นนั้นก็ไปตายเสียเถิด”

รองแม่ทัพหลิวเห็นเช่นนี้ก็ตกใจ รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปหาลิ่นฉังเฟิง “คุณชายฉังเฟิง ช่วยข้าด้วย”

ลิ่นฉังเฟิงและคนอื่นๆ ยืนอยู่ข้างหลัง ขุนพลในกระโจมแห่งนี้ย่อมไม่ปล่อยให้เขาวิ่งหนีออกไปได้ ขุนพลคนหนึ่งเตะเขากลับไปอยู่ที่เดิม รองแม่ทัพหลิวผู้นั้นไม่โต้ตอบ เอ่ยด้วยความตกใจว่า “คุณชายฉังเฟิง ช่วยข้าด้วย” คุณชายฉังเฟิงก้มหน้าลง ใบหน้าอันหล่อเหลามีรอยยิ้มเย็นชา เอ่ยด้วยความเสียดาย “กองกำลังไท่หนิงเป็นของหนิงอ๋อง ข้าจะเอ่ยแทรกได้เช่นไร”

“เจ้า…” เหงื่อหยดลงหลัง ดาบยาวเป็นประกายแวววาวแทงเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว

รองแม่ทัพหลิวมองปลายดาบที่จี้อยู่ตรงหน้าอกด้วยความตกใจ เงยหน้าขึ้นมองลิ่นฉังเฟิงด้วยความยากลําบาก “เจ้า…เจ้าไม่ได้บอกเช่นนี้…”

คุณชายฉังเฟิงสีหน้าเฉยเมย เพียงมองดูเลือดที่ไหลออกมาจากหน้าอกของรองแม่ทัพหลิว สุดท้ายรองแม่ทัพหลิวเบิกตากว้างแล้วหายใจเฮือกสุดท้ายอย่างไม่เต็มใจ

หนิงอ๋องฆ่าขุนพลสองคน บนใบหน้างดงามของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและเย็นชา เงยหน้ามองลิ่นฉังเฟิงแล้วจึงเอ่ย “คุณชายฉังเฟิง ขอโทษด้วยที่แม่ทัพทั้งสองคงอยู่ที่เฉินโจวไม่ได้แล้ว แต่ว่าหากเว่ยจวินมั่วไม่รังเกียจ ข้าจะทิ้งศพไว้ให้พวกเจ้า” ของของข้า ใช่ว่าใครอยากได้ก็จะได้

ลิ่นฉังเฟิงราวกับไม่ได้ยินที่หนิงอ๋องเอ่ย ยิ้มพลางเอ่ยอย่างนอบน้อม “ท่านอ๋องล้อเล่นแล้ว ถึงแม้จะเสียดาย แต่พวกเขาสองคนเป็นคนของท่านอ๋อง ท่านอ๋องเอ่ยถูก แตงที่แข็งกระด้างไม่หวาน ถือว่าพวกกระหม่อมไร้วาสนาพ่ะย่ะค่ะ”

“เหอะ” หนิงอ๋องมองเขาด้วยสายตาดูถูก “ลิ่นฉังเฟิง เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าทำอันใดเช่นนั้นหรือ ในเมื่อไม่ใช่คนของข้า ตายไปก็ไร้ประโยชน์”

“ท่านอ๋องช่างมีความสามารถ” คุณชายฉังเฟิงยิ้ม

หนิงอ๋องเอ่ยอย่างเย็นชา “ไปบอกเว่ยจวินมั่ว ว่าเรื่องนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่”

ฮ่าๆ คนที่ก่อเรื่องตายไปแล้ว ไม่จบแล้วจะทำไมเล่า

“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไปรายงานคุณชายให้” คุณชายฉังเฟิงยิ้ม

หนิงอ๋องรีบมายังที่นี่ หากแต่ต้องกลับออกไปด้วยความโมโห รู้ว่าจวนอ๋องของตัวเองถูกเอาเปรียบ แล้วยังถูกคนหลอกในที่ที่เขาทำอันใดไม่ได้ บรรดาขุนพลของกองกำลังไท่หนิงจึงเดินออกไปกับท่านอ๋องเงียบๆ เรื่องนี้จึงทำให้เหล่าขุนพลของกองกำลังไท่หนิงกลับไปบรรยายถึงคุณชายเว่ยและคนอื่นๆ ว่าเป็นคนที่ยากจะคาดเดา ไม่เพียงเป็นคนหลอกลวงยังเป็นคนเลวเจ้าเล่ห์ ดังนั้นคนของกองกำลังไท่หนิงจึงรู้สึกแค้นต่อคุณชายเว่ย หนานกงมั่ว รวมไปถึงผู้ใต้บังคับบัญชาของพวกเขา หลังจากนั้นเมื่อคนของทั้งสองฝ่ายพบเจอกัน หากคนหนึ่งไม่ต่อยอีกคนหนึ่งก็ต้องหันหน้าหนีแล้วเดินไปคนละทิศทาง

แต่ว่ายามนี้ลิ่นฉังเฟิงและคนอื่นๆ ไม่รู้เรื่องพวกนี้ ดังนั้นคุณชายฉังเฟิงจึงสะบัดพัด ส่งหนิงอ๋องและกองทัพของเขาออกไปจากเมืองเฉินโจวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ยังส่งคนไปแอบดูพวกเขาออกจากเมืองอีกด้วย เขาลืมไปเสียสนิทว่าหนิงอ๋องคือคนในราชวงศ์ และความคิดของคนในราชวงศ์…ไม่ค่อยธรรมดาสักเท่าไร แต่ถึงแม้จะไม่ลืม พวกเขาก็จะยังคงทำเช่นนี้อยู่ดี คนที่มีความสามารถของพวกเขาน้อยเกินไป พวกเขาเองก็ไม่มีทางเลือก

กลับมาถึงจวนว่าการเฉินโจว ภายในห้องโถง เว่ยจวินมั่วและหนานกงชวี่กำลังผลัดกันวางหมาก ส่วนหนานกงมั่วนั่งหยอกล้อเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนพลางมองดูทั้งสองวางหมากไปด้วย คุณชายฉังเฟิงเดินเข้าไปอุ้มเด็กน้อยที่กําลังพยายามคลานขึ้นมาจากในเปล เอ่ยเบาๆ “พวกเจ้าช่างสบายใจเสียจริง”

เว่ยจวินมั่วเงยหน้าขึ้นมองเขา “หนิงอ๋องกลับไปแล้วหรือ”