หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 905 การแก้แค้นของคุณชายเว่ย (2)

ตอนที่ 905 การแก้แค้นของคุณชายเว่ย (2)

ในเรือนเตี๋ยแห่งนี้ คิดไม่ถึงว่าจะมีคนแอบวางยาทั้งที่อยู่ภายใต้สายตาของพวกนาง ทำให้พวกนางรู้สึกเป็นกังวล

สาวใช้ยกข้าวต้มมาให้กงเสี่ยวเตี๋ย “คุณหนูทานบ้างเถิดเจ้าค่ะ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายพยายามขู่เรา คุณหนูต้องอย่าหลงกลนะเจ้าคะ ลูกในท้องสําคัญที่สุดเจ้าค่ะ”

“ข้าไม่กิน!” กงเสี่ยวเตี๋ยคว่ำชามข้าวต้มตรงหน้าทิ้ง เรื่องสองสามวันนี้ทำให้นางสติแตก แม้แต่น้ำ นางยังกล้าดื่มเพียงน้ำเปล่าที่ผ่านการตรวจสอบแล้วเท่านั้น “ข้าทนไม่ไหวแล้ว ข้าจะไปหาท่านอ๋อง ข้าจะไปหาพี่ใหญ่ พระชายา พระชายาอยากทําร้ายลูกของข้าแน่ๆ” กงเสี่ยวเตี๋ยจับมือสาวใช้แน่น

สาวใช้ถอนหายใจ “คุณหนูเจ้าคะ ช่วงนี้คนของเราเฝ้าดูพระชายาอยู่ตลอด เรือนของพระชายาไม่มีความเคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อย แล้วอีกอย่างเรื่องเช่นนี้… พระชายาคงไม่ทำเจ้าค่ะ” หากพระชายาเยี่ยนอ๋องแอบวางยาอย่างลับๆ ยังพอเป็นไปได้ แต่ทำให้กงเสี่ยวเตี๋ยหวาดกลัวอย่างเปิดเผยเช่นนี้ พระชายาเยี่ยนอ๋องไม่มีทางทำเด็ดขาด เพราะไม่ว่าจะมีหลักฐานหรือไม่ เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นคนแรกที่ต้องตกเป็นผู้ต้องสงสัยก็คือพระชายาเยี่ยนอ๋อง

“เช่นนั้น…จะเป็นใครไปได้”

สาวใช้ลังเลอยู่ชั่วครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยตอบเบาๆ “คุณชายเว่ยเจ้าค่ะ”

กงเสี่ยวเตี๋ยสีหน้าซีดเซียว “ไยเขาต้องทำร้ายข้า ข้าไม่ได้ทําอันใดทั้งนั้น ไม่ได้ ข้าจะไปหาท่านอ๋อง ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”

คุณชายเว่ยไม่ได้ต้องการทำร้ายเจ้า เขาต้องการโจมตีเจ้าสำนักต่างหาก

“คุณหนู ท่านอ๋องไปเข้าร่วมกับกองทัพแล้ว ยามนี้ท่านเดินทางไม่ไหวหรอกเจ้าค่ะ” สาวใช้ปลอบใจนาง “อย่ากังวลไปเลยเจ้าค่ะ ท่านจะไม่เป็นอันใด เว่ยจวินมั่วก็เพียงอยากทําให้ท่านกลัว ท่านตั้งครรภ์บุตรของเยี่ยนอ๋อง คุณชายเว่ยไม่มีทางไม่สนใจต่อเยี่ยนอ๋องได้”

กงเสี่ยวเตี๋ยไม่ฟัง “พวกเจ้า…คิดจะทำอันใดกันแน่” กงเสี่ยวเตี๋ยไม่เชื่อ ผ่านไปตั้งหลายเดือนจู่ๆ เว่ยจวินมั่วก็มาข่มขู่นางโดยที่ไม่มีเหตุผล

สาวใช้ส่ายหน้าแล้วไม่เอ่ยอันใด จะเล่าเรื่องที่เจ้าสำนักกระทำต่อเว่ยจวินมั่วให้กงเสี่ยวเตี๋ยฟังไม่ได้

“ออกไป! ออกไปให้หมด!” กงเสี่ยวเตี๋ยตะโกนเสียงดัง “พวกเจ้าจะทําร้ายข้า ไยกงอวี้เฉินต้องทําร้ายข้า เขายังทำร้ายข้าไม่พออีกหรือ ไสหัวออกไป!”

อารมณ์ของหญิงตั้งครรภ์ไม่ปกติอยู่แล้ว เห็นนางเป็นเช่นนี้ สาวใช้คนนั้นจึงถอนหายใจแล้วถอยออกไป ปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้ คงต้องรายงานเจ้าสำนัก

กงอวี้เฉินได้รับข่าวจากจวนเยี่ยนอ๋องพลันยิ้มหยันขึ้น “ครั้งนี้เว่ยจวินมั่วน่าสนใจจริงๆ กงอียังไม่กลับมาอีกหรือ”

ชายชุดดําที่ยืนอยู่ด้านหน้าก้มหน้าลงแล้วเอ่ยด้วยความเคารพ “รายงานเจ้าสำนัก ยังไม่มีข่าวของกงอีขอรับ คนที่เขาพาไปด้วย…ก็ไม่มีข่าวคราวขอรับ”

กงอวี้เฉินถอนหายใจ เอ่ยอย่างเอือมระอา “ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะไม่สําเร็จอีกแล้ว”

“เจ้าสำนัก…” ชายชุดดํามองไปยังกงอวี้เฉินแล้วเอ่ยด้วยความลังเล

กงอวี้เฉินเอ่ยเบาๆ “ข้าก็เพียงทดสอบ เว่ยจวินมั่วจะโชคดีเกินไปแล้ว” ตั้งแต่แต่งงานกับหนานกงมั่ว เว่ยจวินมั่วโชคดีขึ้นไม่น้อย ไม่เพียงแต่มีเสียนเกอคอยช่วยเหลือ แล้วยังมียอดฝีมือที่แข็งแกร่งเหล่านั้นอีก มียอดฝีมือเช่นนั้นอยู่ เขาต้องหลบซ่อนตัวให้ลึกลับมากขึ้น ทำเช่นนี้มีทั้งข้อดีและข้อเสีย ข้อดีคือ ไม่ว่าเช่นไรเว่ยจวินมั่วและหนานกงมั่วก็ไม่มีทางหาเขาเจอ แต่ข้อเสียก็คือ…เขาก็จะไปมาอย่างอิสระเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้อีกแล้ว เรื่องบางเรื่องก็ไม่สะดวก เพราะเรื่องบางเรื่องยังต้องให้เขาไปจัดการด้วยตัวเอง หากสั่งให้ลูกน้อยไปทํา หลายครั้งก็ได้ผลลัพธ์ไม่น่าพึงพอใจนัก

“เช่นนั้น เจ้าสำนัก ตอนนี้เราควรทำเช่นไรขอรับ” ชายชุดดําถาม “ทางฝั่งของคุณหนูกง…”

กงอวี้เฉินยิ้มเย็นชา เอ่ยว่า “เว่ยจวินมั่วคิดว่า…ข้าทำอันใดเขาไม่ได้เช่นนั้นหรือ ส่งคนนำเรื่องที่เว่ยจวินมั่ววางยากงเสี่ยวเตี๋ยไปบอกจูชูอวี้ นางรู้ว่าต้องทำเช่นไร”

ชายชุดดําตกใจ “เจ้าสำนักจะ…ให้จูชูอวี้เปิดเผยเรื่องนี้ให้เยี่ยนอ๋องหรือขอรับ หากจูชูอวี้…” จูชูอวี้ไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา เมื่อเทียบกันแล้ว เด็กที่อยู่ในท้องของกงเสี่ยวเตี๋ยเป็นภัยต่อคุณชายทั้งสามคนของตระกูลเซียวมากกว่า แต่กลับไม่เกี่ยวข้องอันใดกับเว่ยจวินมั่ว

กงอวี้เฉินเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “หากเว่ยจวินมั่วไม่ได้อยากจะวางยากงเสี่ยวเตี๋ยจริงๆ จูชูอวี้จะประสบความสําเร็จได้เช่นไร”

“ขอรับ เจ้าสำนัก” ชายชุดดําพยักหน้าแล้วตอบรับด้วยความนอบน้อม

…

“พี่ชายวางยาชายารองกงหรือ”

ในกระโจมกองทัพทหารที่โยวโจว เซียวเชียนเหว่ยวางถ้วยชาลง เขามองจูชูอวี้ที่อยู่ตรงหน้าตัวเองด้วยความตกใจ

จูชูอวี้มีสีหน้ากังวล นางพยักหน้า “เพิ่งได้รับข่าวจากที่จวน เป็นเช่นนี้จริงๆ เจ้าค่ะ”

เซียวเชียนเหว่ยขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เห็นว่าผิดปกติ “แม้ว่าจะมีคนวางยาชายารอง แล้วแน่ใจได้เช่นไรว่าเป็นฝีมือของพี่ชาย คนที่นำข่าวมาบอกเจ้าผิดพลาดหรือไม่”

จูชูอวี้สายตาเป็นประกาย แต่กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว ยิ้มพลางเอ่ยว่า “ไม่มีผิดพลาดแน่นอนเจ้าค่ะ เขาคือคนสนิทที่ข้าไว้ใจ ยิ่งไปกว่านั้น…คนที่สามารถทําเรื่องเช่นนี้ได้ นอกจากคุณชายเว่ยแล้วยังจะมีใครอีกหรือ” เซียวเชียนเหว่ยก้มหน้าครุ่นคิด ก็จริง หากเสด็จแม่หรือชายารองคนไหนเป็นคนทำ พวกนางคงไม่ปรานี แล้วยังทำให้กงเสี่ยวเตี๋ยจับได้ สิ่งที่สำคัญก็คือเมื่อถูกจับได้แล้วยังวางยาต่อไม่ยอมหยุด ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้อยากทำให้กงเสี่ยวเตี๋ยแท้งจริงๆ แต่กำลังกลั่นแกล้งนาง แต่ว่า…หากพี่ชายเป็นคนทำจริงๆ ไยต้องทำเช่นนี้ ถึงแม้เมื่อก่อนพี่สะใภ้กับชายารองกงจะไม่ถูกกัน แต่นั่นมันเป็นเรื่องเมื่อนานมาแล้ว ไยพี่ชายถึงเพิ่งส่งคนมาข่มขู่กงเสี่ยวเตี๋ย

เซียวเชียนเหว่ยมองดูท่าทีเป็นกังวลของจูชูอวี้พลันอ่อนโยนขึ้นมา “ข้ากังวลเกินไป จึงเข้าใจเจ้าผิด เรื่องที่เจ้าเป็นคนจัดการ ข้าต้องวางใจอยู่แล้ว”

จูชูอวี้แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่สีหน้าของนางกลับมีความน้อยใจ “ข้าเพียงเป็นห่วงท่านพี่ จึงเอ่ยไม่ชัดเจน จะโทษท่านพี่ได้เช่นไรเจ้าคะ”

“เป็นห่วงข้าหรือ” เซียวเชียนเหว่ยเลิกคิ้ว ถึงแม้พี่ชายจะทำอันใดชายารองกง แล้วมันเกี่ยวอันใดกับเขา

จูชูอวี้ถอนหายใจ นิ่งมองเซียวเชียนเหว่ยท่าทีลังเล เซียวเชียนเหว่ยเอ่ย “ที่นี่มีเพียงเจ้ากับข้า เจ้ามีสิ่งใดก็เอ่ยมาเถิด”

“ในเมื่อท่านพี่เอ่ยเช่นนี้ ข้าก็จะเอ่ยตามตรง” จูชูอวี้เอ่ยเบาๆ “ท่านพี่ไม่รู้สึกว่าเสด็จพ่อตามใจคุณชายเว่ยมากเกินไปหรือ”

เซียวเชียนเหว่ยขมวดคิ้ว แต่กลับไม่เอ่ยอันใด จูชูอวี้เอ่ยต่อ “คุณชายเว่ยเป็นคนที่มีความสามารถจริงๆ ถึงได้ควบคุมกองทัพทหารตอนเหนือและตอนใต้ได้ในเวลาเพียงไม่กี่เดือน อีกอย่าง คุณชายเว่ยเป็นคนเด็ดขาด บางครั้งแม้แต่เสด็จพ่อก็ยังไม่รู้ก่อนล่วงหน้า แต่เสด็จพ่อก็ไม่ว่าอันใด หากเป็นท่านพี่ พี่ใหญ่หรือน้องสาม เกรงว่าคงจะถูกเสด็จพ่อโบยจนลุกไม่ขึ้นแล้วหรือไม่ ยามนี้คุณชายเว่ยคิดทำร้ายบุตรของเสด็จพ่อโดยไม่มีเหตุผล ใครจะกล้าเอ่ยว่าต่อไปเขาจะทำอันใดอีก ตอนนี้คุณชายเว่ยครอบครองเฉินโจว มีกองกำลังทหารคอยสนับสนุน ตอนนี้เสด็จพ่อยังอยู่เหนือเขา ทว่าหากในกาลข้างหน้า แม้แต่เสด็จพ่อก็ทำอันใดเขาไม่ได้เล่า…”