หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 884 การเป็นขุนนาง จบที่ความภักดี (1)

ตอนที่ 884 การเป็นขุนนาง จบที่ความภักดี (1)

เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเรียบ “ง่ายมาก เพราะคนที่ให้คำปรึกษาเขาคือหนึ่งในคนที่เขาไว้ใจที่สุด อีกทั้ง…เป็นคนที่ติดตามเขามานานหลายปี แน่นอนว่าเขาไม่คิดสงสัย นอกจากนี้…ข่าวที่หนานกงฮุยอยู่เฉินโจวเว่ยหงเฟยก็รู้แล้ว เขาไม่อาจเชื่อใจซังหรงได้อีกแล้ว เช่นนั้น…ให้เขาเชื่อว่าการป้องกันเดิมของซังหรงมีปัญหาจะยากเพียงใดกัน เขาดูไม่ออกบ่งบอกได้ว่าเขาสู้ซังหรงไม่ได้ ไม่อาจบอกได้ว่าซังหรงมีเจตนาเห็นแก่ตัวจริง การป้องกันของซังหรงไม่มีช่องโหว่”

หนานกงชวี่พยักหน้า มองคุณชายเว่ยที่ใบหน้าเรียบนิ่งนั่งอยู่ด้านหลังของโต๊ะ “ซังหรงได้มาเจอเจ้า…ราวกับโชคร้ายมาแล้วแปดชาติอย่างไรอย่างนั้น” แน่นอนยังมีพ่อลูกจวนจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องเหล่านั้นอีกด้วย

เว่ยจวินมั่วยิ้มหยัน “ทางที่ดีเจ้ารีบให้ซังหรงยอมสวามิภักดิ์โดยเร็ว มิเช่นนั้นข้าจะทำให้เขาโชคร้ายยิ่งกว่านี้”

“…” หนานกงชวี่พยักหน้าน้อยๆ “ไม่ต้องกังวล ต่อให้ซังหรงไม่ยอมช่วยเจ้า ทำให้เขาไม่ช่วยฝั่งใดเลยก็ยังเป็นเรื่องง่ายอยู่”

“ตั้งตารอ”

ซังหรงได้ฟังเว่ยหงเฟยเอ่ยถึงการป้องกันหุบผาอี๋เซี่ยนแล้ว หาได้ยากที่เขาจะไม่เอ่ยสิ่งใด เขาไม่เอ่ยปาก แต่ว่านายทหารชั้นสูงในกองทัพไม่เอ่ยไม่ได้ การตัดสินใจของเว่ยหงเฟยครั้งนี้น่าขันเป็นอย่างยิ่ง เพราะไม่อาจเชื่อซังหรงได้ ดังนั้นการป้องกันที่เขาไม่รู้จึงไม่น่าเชื่อถืออย่างนั้นหรือ นั่นเพราะซังหรงพยายามอย่างถึงที่สุดเพื่อไม่ให้ทหารกบฏสามารถผ่านเข้าหุบผาอี๋เซี่ยนมาได้ เพื่อแสดงออกว่าพวกเขาเดินคนละเส้นทางกับซังหรงจึงต้องเปิดทางให้ทหารกบฏบุกเข้ามาได้โดยไร้คนหยุดยั้งอย่างนั้นหรือ”

แม้ว่าเว่ยหงเฟยจะยกเหตุผลมากมายมาให้พวกเขา แต่เหตุผลเหล่านี้ ผู้ที่บัญชาการเช่นนี้ย่อมมีความจริงเพียงอย่างเดียวเท่านั้น นั่นก็คือ…เพราะนี่คือแผนของซังหรง ดังนั้นจึงไม่ได้ ทว่ายิ่งเหล่าทหารต่อต้านเท่าใด เว่ยหงเฟยกลับยิ่งเข้าสู่โลกของการหลงมัวเมาอยู่คนเดียว ยิ่งไม่ยอมรับฟังคำตักเตือนของคนอื่น

ในกระโจมใหญ่ ซังหรงนอนหมอบพักฟื้นอยู่บนเตียง ข้างเตียงของเขามีนายทหารชั้นสูงสี่ห้าคนยืนอยู่ สีหน้าไม่ดีนัก

นายทหารชั้นสูงท่าทางมุทะลุคนหนึ่งเอ่ยอย่างฉุนเฉียว “แม่ทัพซัง ท่านไม่ลองบอกว่าตอนนี้พวกเราควรทำเยี่ยงไรเล่า”

ซังหรงหันหน้ามองไปยังผู้ใต้บังคับบัญชา ถอนหายใจด้วยท่าทีเบื่อหน่อย “เหล่าจิน เจ้าคิดว่าตอนนี้ข้าจะมีวิธีการอันใดได้ เขาเป็นแม่ทัพข้าเป็นรองแม่ทัพ ยิ่งไปกว่านั้น…” ใช้มือค้ำยกตัวขึ้น เพียงไม่นานก็นอนลงไป สามสิบไม้ไม่ถึงชีวิตแต่ก็ไม่อาจกระโดดโลดเต้นได้ในเวลาเพียงสองสามวัน

เห็นเขาเป็นเช่นนั้น เหล่านายทหารชั้นสูงเองก็ไร้ซึ่งวาจาจะตอบโต้ คนที่ถูกเว่ยหงเฟยกดข่มเอาไว้ที่สุดคือซังหรงมีหรือพวกเขาจะไม่รู้ แต่ว่าตอนนี้หากแม้แต่ซังหรงก็ทำอันใดไม่ได้ พวกเขาที่เป็นทหารชั้นสูงธรรมดาจะจัดการกับเว่ยหงเฟย แม่ทัพที่มีตำแหน่งจวิ้นอ๋องได้เยี่ยงไร หรือว่าจะปล่อยให้เว่ยหงเฟยทำตัวมุทะลุเช่นนี้ไปเลยหรือ

ซังหรงเอ่ย “ทุกท่านกลับไปก่อนเถิด มีโอกาส ข้าจะเอ่ยกับจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องเอง”

“เช่นนั้นคงต้องรบกวนแม่ทัพซังแล้ว” คนอื่นๆ เองก็จนปัญญา ทำได้เพียงปล่อยให้ซังหรงนอนพักรักษาตัวต่อไป จำต้องเอ่ยลากลับออกไป

“เด็กๆ” ซังหรงที่นอนป่วยอยู่บนเตียงค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง เอ่ยเสียงเข้ม

องครักษ์คนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นกลางกระโจมใหญ่ เอ่ยด้วยท่าทีนอบน้อม “ท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพท่านบาดเจ็บหรือขอรับ” ซังหรงขมวดคิ้ว ส่ายศีรษะพลางเอ่ย “ไม่เป็นไร เกิดอันใดขึ้นกับฝั่งจิ้งเจียงจวิ้นอ๋อง” องครักษ์เอ่ย “ได้ยินมาว่าคล้ายเป็นเป็นความคิดของคุณชายใหญ่จวนจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องผู้นั้น บอกว่าคิดจะล่อลวงเข้ามาติดกับขอรับ”

ซังหรงหัวเราะหยัน “โง่เง่า ข้ากลัวว่าพวกเขาจะเปิดประตูให้โจรเข้าบ้านเสียมากกว่า เว่ยจวินปั๋วอายุน้อยไม่รู้ความ หรือว่าเว่ยหงเฟยเองก็ไม่รู้อย่างนั้นหรือ”

องครักษ์เอ่ย “เหล่านายทหารชั้นสูงคนอื่นๆ ต่างพากันกล่าวเตือนแล้วขอรับ แต่ว่า…จิ้งเจียงจวิ้นอ๋องยังคงดึงดัน หากท่านแม่ทัพไปตักเตือนอีก เกรงว่าจะได้ผลลัพธ์ตรงกันข้าม” คนที่จิ้งเจียงจวิ้นอ๋องโกรธเกลียดที่สุดคือซังหรง ยิ่งซังหรงบอกว่าไม่ได้เขาก็ยิ่งจะดื้อดึง

ซังหรงหลับตาลง ไม่นานจึงลืมตาขึ้นมา เอ่ยเสียงเข้ม “ไม่ว่าอย่างไร…ก็ไม่อาจมองเฉยโดยไม่ทำสิ่งใด…เอาหมึกและพู่กันมา ข้าจะเขียนรายงานถวายฝ่าบาท นอกจากนี้ให้พลทหารเตรียมพร้อมทุกเมื่อ หากหุบผาอี๋เซี่ยนมีการเปลี่ยนแปลงให้รีบไปหนุนทันที”

องครักษ์มองซังหรงด้วยความลังเลเล็กน้อย “ท่านแม่ทัพ ทำเช่นนี้คุ้มค่าหรือขอรับ เดิมเว่ยหงเฟยก็คิดหาเรื่องท่าน หากเขารู้ว่าท่านลอบวางแผนลับหลังเช่นนี้เกรงว่าคงไม่ยอมแน่ อีกทั้งคนที่จินหลิงผู้นั้น หากฝ่าบาทรับฟังความคิดเห็นของท่านแม่ทัพยังดี หากไม่ยอมรับ กลับเป็นตรงกันข้ามคงต้องเดือดร้อนไปด้วย”

“ไป” ซังหรงเอ่ยเสียงเข้ม “ข้าไม่ได้ป้องกันหุบผาอี๋เซี่ยนเพื่อเว่ยหงเฟย”

องครักษ์ถอนหายใจ เอ่ยเสียงเบา” ท่านแม่ทัพควรนึกถึงคุณหนูใหญ่นะขอรับ”

เปลือกตาของซังหรงสั่นไหว ในที่สุดจึงถอนหายใจออกมา เอ่ย “มีฮุยเอ๋อร์คอยดูแล เนี่ยนเอ๋อร์จะไม่เป็นไร อดีตฮ่องเต้มีบุญคุณกับข้า ไปเถิด”

“ขอรับ ท่านแม่ทัพ”

…

“ซังหรง เจ้าหมายความเช่นไร” หลายวันผ่านไป เว่ยหงเฟยบุกเข้ามาที่กระโจมใหญ่ของซังหรงด้วยความโมโหอีกครั้ง ยามนี้ซังหรงไม่ได้นอนป่วยแล้ว เพียงยังไม่อาจเคลื่อนไหวหนักได้ ยังคงรักษาตัวอยู่ในกระโจมของตนเอง ซังหรงปรายตามองเขาเพียงเล็กน้อย เอ่ยเสียงเรียบ “ข้าไม่เข้าใจว่าท่านอ๋องกำลังเอ่ยสิ่งใด”

เว่ยหงเฟยหัวเราะหยัน “ไม่เข้าใจหรือ ข้าให้เจ้าประจำการที่เอ้อโจว เจ้ากลับส่งคนไปสืบข่าวหุบผาอี๋เซี่ยนหรือ ยังให้พลทหารเตรียมพร้อมเคลื่อนกำลังเร่งด่วน ซังหรงเจ้าเองก็เป็นแม่ทัพมานาน ขัดต่อคำสั่งมีโทษเช่นใดเจ้าไม่รู้หรือ”

ซังหรงกลับไม่ร้อนรน เพียงเอ่ย “ท่านอ๋องคิดมากแล้ว เอ้อโจวอยู่ทางเหนือของหุบผาอี๋เซี่ยน หากหุบผาอี๋เซี่ยนไม่แตกเอ้อโจวก็จะมั่นคงดั่งเขาไท่ซาน ข้าให้ทหารเตรียมตัว เพียงเพราะหุบผาอี๋เซี่ยนต้องการพวกเขามากว่าเอ้อโจวก็เท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น ยามนี้เป็นเวลาสงคราม การระมัดระวังทุกย่างก้าวคือหน้าที่ของข้า ท่านอ๋องจะบอกว่าข้าขัดคำสั่งทหารได้เยี่ยงไร”

“ข้าไม่อยากฟังเจ้าแก้ตัว” เว่ยหงเฟยเอ่ยเสียงเย็น “เจ้าไม่เพียงขัดต่อคำสั่ง ยังสืบความลับของกองทัพ ซังหรง เจ้ามีเจตนาเยี่ยงไรกัน”

มองเห็นเว่ยหงเฟยอยากสวมหมวกให้เขานัก สีหน้าของซังหรงจริงจังขึ้นมา “โทษที่ท่านอ๋องเอ่ย ข้าไม่กล้ารับ เพียงแต่ในเมื่อท่านอ๋องถามแล้ว ข้าเองก็จะเอ่ยความคิดเห็นของข้า แผนการและการป้องกันของท่านอ๋อง ข้าไม่อาจเห็นด้วย กองทัพข้าอาศัยชัยภูมิจากหุบเขาอี๋เซี่ยน แม้ทหารกบฏจะยึดเสียนหนิง แต่ว่าเบื้องหลังยังมีสามเมืองแห้งแล้งกำลังทำให้เดือดร้อน ขอเพียงผ่านไปอีกไม่กี่วัน อีกฝ่ายทนไม่ไหวแน่นอนว่าต้องล่าถอย พวกเราเพียงต้องเฝ้าหุบผาอี๋เซี่ยนก็นับว่าชนะแล้ว ไยท่านอ๋องต้องเสี่ยงทำเกินกว่าความพอดีเล่า”

“เกินกว่าความพอดีอันใดกัน” เว่ยหงเฟยเอ่ยเสียงดัง “เสียนหนิงไม่ใช่แผ่นดินของต้าเซี่ยหรือ เย่ว์โจวเฉินโจวไม่ใช่แผ่นดินของต้าเซี่ยหรือ จัดการกบฏเอาภูเขาแม่น้ำคืนจะเป็นการทำเกินความพอดีได้เยี่ยงไร แม่ทัพซังเอ่ยเช่นนี้ หมายความเช่นใดกันแน่”

“…” ปัญหาคือตอนนี้เจ้ามีความสามารถมากพอที่จะกำจัดกบฏและเอาภูเขาแม่น้ำคืนหรือ ซังหรงลอบคิดในใจ ใบหน้ากลับเรียบนิ่ง “ท่านอ๋องควรเข้าใจว่ากำลังหลักและสิ่งสำคัญของเราในตอนนี้ล้วนอยู่ทางเหนือ”