หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 873 ถ่ายโอนอำนาจทางการทหาร (2)

ตอนที่ 873 ถ่ายโอนอำนาจทางการทหาร (2)

ซังหรงนวดหว่างคิ้วของตนเอง นิ่งคิดอยู่นานก่อนจะเอ่ย “เจ้าพาเนี่ยนเอ๋อร์ออกไปจากที่นี่เถอะ”

“ท่านพ่อ” ซังเนี่ยนเอ๋อร์ตกใจมากจนอดเอ่ยเรียกท่านพ่อออกไม่ได้ ใบหน้าเด็ดเดี่ยวของซังหรงมองดูบุตรสาวของเขาด้วยความรักและเมตตา เอ่ยเบาๆ “เนี่ยนเอ๋อร์ออกเรือนแล้วก็ต้องติดตามสามี ในเมื่อเจ้าแต่งกับฮุยเอ๋อร์แล้วก็ถือเป็นคนตระกูลหนานกงแล้ว ต่อไปเขาไปอยู่ที่ใดเจ้าก็อยู่ที่นั่นเถิด สองปีมานี้พ่อก็เห็นแล้วว่าฮุยเอ๋อร์เป็นเด็กดีคนหนึ่ง เจ้าอยู่กับเขาจะต้องไม่ลำบากแน่”

ซังเนี่ยนเอ๋อร์ส่ายศีรษะไม่หยุด “ไม่เจ้าค่ะ ท่านพ่อ หากพวกเราไปแล้ว ท่านจะทำเช่นไรเล่า”

ซังหรงเอ่ยอย่างสงบ “บุตรสาวที่แต่งงานแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกไปแล้ว อีกอย่างฝ่าบาทก็ยังต้องการให้ข้ารักษาเอ้อโจวไว้ ย่อมไม่เอาเรื่องบุตรสาวกับบุตรเขยมาลงที่ข้าแน่ๆ”

ซังเนี่ยนเอ๋อร์ไม่ใช่คนที่จะหลอกให้เชื่อได้ง่ายๆ เพียงนั้น “ต่อให้ฝ่าบาทจะไม่ทำอันใดท่านพ่อชั่วคราว แต่พอเรื่องนี้ผ่านพ้นไปแล้ว ข้าเกรงว่าท่านพ่อ…” ซังหรงยิ้ม “หากครั้งนี้พ่อตายในสนามรบ ฝ่าบาทจะคิดเช่นไรก็เป็นเรื่องของเขา แต่หากยังโชคดีรอดชีวิตมาได้ พ่อก็ควรจะถอดเสื้อเกราะกลับนาได้แล้ว ฝ่าบาทคงเห็นแก่ผลงานที่ผ่านมา ไม่ฆ่าข้าราชบริพารที่มีคุณูปการกระมัง”

“ท่านพ่อ!” ซังเนี่ยนเอ๋อร์เอ่ยด้วยกังวลความร้อนใจ

ซังหรงกลับไม่ยอมให้พวกเขาเอ่ยต่อ เขาโบกมือตัดบทอย่างเด็ดขาด “เอาล่ะ เอาเช่นนี้เถิด พวกเจ้าสองคนไปกันคืนนี้เลย”

“ไม่…” ซังเนี่ยนเอ๋อร์เอ่ยด้วยน้ำตาคลอเบ้า แต่กลับถูกหนานกงฮุยดึงห้ามไว้ก่อน หนานกงฮุยคารวะซังหรงด้วยความเคารพ “ท่านพ่อตา เป็นข้าที่อกตัญญูทำให้ท่านพลอยเดือดร้อนไปด้วย” ซังหรงเอ่ยอย่างสงบ “ต่อไปให้เจ้าดูแลเนี่ยนเอ๋อร์ให้ดีถือเป็นการตอบแทนข้าที่ดีที่สุดแล้ว รีบไปเตรียมตัวเถิด ต่อให้ไม่มีเจ้า ข้าก็ไม่อาจวางใจส่งเนี่ยนเอ๋อร์กลับไปยังจินหลิงได้ หากมีปัญหาอันใดเกิดขึ้นในการสู้รบ…คนในครอบครัวแม่ทัพต้องพลอยถูกลงโทษไปด้วยก็มีไม่น้อย ข้ามีลูกสาวแค่คนเดียวคือเนี่ยนเอ๋อร์…”

หากไม่มีหนานกงฮุย เซียวเชียนเยี่ยก็คงไม่สงสัยในความภักดีของซังหรงเลย และก็คงไม่คิดให้ซังเนี่ยนเอ๋อร์กลับไปจินหลิงด้วย เพราะถึงอย่างไรซังเนี่ยนเอ๋อร์ก็เป็นบุตรสาวไม่ใช้บุตรชาย คงจะมีไม่กี่คนหรอกที่คิดว่าจะใช้บุตรสาวควบคุมแม่ทัพที่มีใจเป็นอื่นได้ ยามนี้ความคิดจะควบคุมพี่น้องหนานกงมั่วและหนานกงชวี่คงจะสำคัญกว่าการควบคุมบุตรเขยของซังหรงกระมัง

แต่ถึงอย่างไรคิดจะจากไปก็มิใช่เรื่องง่ายเลย ไม่นานนักพวกเขาก็ถูกพบตัวแล้ว อย่าว่าแต่จะออกจากค่ายทหาร เพียงพวกเขาก้าวออกจากกระโจมก้าวเดียวก็มีคนติดตามแล้ว สำหรับเรื่องนี้ซังหรงยอมรับว่าเขาโกรธมาก แต่น่าเสียดายที่ทูตผู้มาถ่ายทอดราชโองการเพียงเอ่ยประชดประชันเสียดสีไม่กี่คำก็ทำให้พวกเขาต้องถอยหลังยอมแพ้แล้ว

“ในเมื่อท่านแม่ทัพมีใจอุทิศตนเพื่อราชสำนัก บุตรสาวและบุตรเขยของท่านก็เท่ากับย้ายที่อยู่ชั่วคราวเท่านั้น จะมีอันตรายอันใดได้ ท่านแม่ทัพถ่วงเวลาไม่ให้ทั้งสองออกเดินทางเช่นนี้ หรือว่าท่านแอบมีใจเป็นอื่น”

ซังหรงรู้สึกโกรธมากแต่ก็ทำอันใดไม่ได้ เป็นความจริงที่ว่าเขาสามารถสังหารองครักษ์สิบกว่าคนและแม้แต่ผู้ส่งสารได้อย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง แต่เขาในฐานะขุนนางข้าราชบริพารจะทำเช่นนั้นได้จริงหรือ

“หนานกงฮุยเป็นนายพลในกองทัพ และตอนนี้เป็นเวลาที่ต้องใช้คน ข้าจะเขียนจดหมายถึงฝ่าบาทเป็นการส่วนตัวเพื่อขอความเห็นชอบ”

ผู้ส่งสารมองซังหรงด้วยรอยยิ้มที่แสดงออกแต่เพียงภายนอกเท่านั้น เอ่ย “ท่านแม่ทัพไม่ต้องทำให้เป็นเรื่องยุ่งยากหรอก พอทัพใหญ่ของจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องมาถึงและรับมอบอำนาจทหาร พวกเราจะต้องพาทั้งสองท่านกลับไปเมืองหลวงแน่”

ซังหรงกัดฟันตอบ “ใต้เท้าไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนั้น”

สองวันถัดมาเว่ยหงเฟยก็นำทหารหนึ่งแสนนายรุดมาถึงเอ้อโจว ยังมีผู้ติดตามเขามาด้วยคือคุณชายทั้งสามจากจวนจิ้งเจียงจวิ้นอ๋อง เห็นได้ชัดว่าเว่ยหงเฟยวางแผนฉวยโอกาสนี้สร้างผลงานทางทหารมากขึ้นเพื่อปูทางสำหรับลูกชายเขาในภายภาคหน้า ค่ายทหารที่หุบผาอี๋เซี่ยนไม่สามารถรองรับทหารหนึ่งแสนนายได้ ดังนั้นทัพใหญ่หนึ่งแสนนายจึงประจำการในค่ายทหารชั่วคราวนอกหุบผาอี๋เซี่ยนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเอ้อโจว ซังหรงที่ได้รับแจ้งให้ไปพบแม่ทัพใหญ่อดขมวดคิ้วมุ่นไม่ได้ หลังจากที่เขาเหลือบตามองค่ายทหารชั่วคราวเพียงแวบเดียว จุดประสงค์แท้จริงของการตั้งค่ายทหารในสถานที่ครึ่งๆ กลางๆ ไม่มีชัยภูมิอันตรายหรือคูเมืองเป็นปราการอย่างนี้คืออันใดกันแน่ หากกองกำลังไท่หนิงผ่านหุบผาอี๋เซี่ยนมาได้ ค่ายทหารชั่วคราวนี้คงถูกบดขยี้ในเวลาไม่ถึงหนึ่งวัน

ครั้งสุดท้ายที่เว่ยหงเฟยนำทัพออกรบเป็นช่วงก่อนที่เว่ยจวินมั่วจะเกิดเสียอีก ที่บอกว่าเขาในวัยยี่สิบต้นๆ เป็นคนนำทัพก็เพียงเพราะฮ่องเต้องค์ก่อนเห็นแก่หน้าบิดาของเขาและสายสัมพันธ์เครือญาติจึงให้โอกาสเขาสร้างผลงานทางทหารบ้างเท่านั้น เพียงรองแม่ทัพคนเดียวก็ทำให้แม่ทัพอาวุโสหลายคนของกองทหารเป่ยหยวนตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายได้แล้ว ในสถานการณ์เช่นนั้นจะไม่ชนะศึกได้หรือ กว่ายี่สิบปีมานี้เว่ยหงเฟยในฐานะจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องและราชบุตรเขยในองค์หญิงฉังผิงแม้แต่ขี่ม้าก็ยังแทบจะไม่ แต่เขากลับกำลังจะนำทัพออกศึก การตายของอี๋ชุนโหวนับเป็นเครื่องเตือนใจที่ดีแก่เขา ยิ่งไม่ต้องเอ่ยเลยว่าอี๋ชุนโหวนั้นเป็นผู้มีความสามารถอย่างแท้จริง

แต่เว่ยหงเฟยไม่ได้คิดว่าตนเองไม่ได้เรื่อง เพียงรู้สึกว่าตนเองมีความสามารถแต่ไม่ได้รับโอกาส ในที่สุดตอนนี้เขาก็มีโอกาสแล้ว จึงอดกลั้นโทสะและพยายามสร้างผลงานทางการทหารเพื่อเชิดหน้าชูตาและระบายความอัดอั้น เขาจะต้องบอกให้คนทั้งโลกรู้ให้ได้ว่าตำแหน่งจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องนี้ไม่ได้มาจากการเล่นพรรคเล่นพวก และไม่ได้พึ่งพาอาศัยองค์หญิงฉังผิงเพื่อมาถึงจุดที่เขาเป็นอยู่ในตอนนี้

“แม่ทัพซัง มอบอำนาจทหารด้วย” ทูตที่มาส่งสารเหลือบมองซังหรงและเอ่ยอย่างเฉียบขาด ในช่วงสองวันที่ผ่านมา ซังหรงก็พอจะเข้าใจอันใดบ้างแล้ว คนผู้นี้ไม่พอใจเขา นอกจากเหตุผลที่ว่าฮ่องเต้ไม่ชื่นชอบหนานกงฮุยแล้ว ยังมีอีกเหตุผลที่สำคัญก็คือตนเองไม่ได้ให้ของขวัญแก่คนผู้นี้ อย่างไรก็ตามซังหรงไม่มีเงินมากพอจะติดสินบนเหล่าผู้ส่งสารที่ฮ่องเต้ส่งมา เป็นไปไม่ได้เลยที่จะใช้เงินเดือนทหารจ่ายให้ คนพวกนี้ไม่ใช่พวกที่จะซื้อได้ด้วยเงินไม่กี่สิบตำลึง ในเมื่อเป็นเช่นนั้นก็ช่างมันเถิด

ซังหรงเองไม่รอช้า การส่งมอบอำนาจทหารไม่ใช่เรื่องซับซ้อนนัก นอกจากม้วนเอกสารต่างๆ ในค่ายทหารแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดก็มีแค่ตราทหารเท่านั้น ซึ่งซังหรงก็เตรียมการไว้พร้อมแล้วก่อนที่เว่ยหงเฟยจะมาถึง เขาเพียงโบกมือให้คนนำของเข้ามาอย่างง่ายๆ ทหารสองคนเข้ามา คนหนึ่งยกหีบเอกสาร ในขณะที่อีกคนยกกล่องเล็กๆ ที่ภายในกล่องบรรจุตราทหารและตราประทับที่สามารถบังคับบัญชากองทัพได้

ซังหรงเอ่ย “จวิ้นอ๋องได้โปรดรับไปตรวจสอบ”

เว่ยหงเฟยเองก็ไม่เกรงใจ ยื่นมือไปรับตราทหารและตราประทับมาดู ก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “รบกวนแม่ทัพซังแล้ว”

“มิกล้า”

จากนั้นเว่ยหงเฟยก็สั่งให้คนตรวจสอบเอกสารและบัญชีในกองทัพ เมื่อมีตราทหารอยู่ในมือแล้วเว่ยหงเฟยก็ค่อนข้างอิ่มเอมใจ สั่งให้พวกเว่ยจวินปั๋วพี่น้องสามคนไปดูแทนที่จะตรวจสอบสมุดบัญชีด้วยตนเอง ซังหรงเห็นเช่นนั้นก็เพียงแค่นิ่วหน้า ทว่าไม่ได้เอ่ยอันใดออกมา พี่น้องตระกูลเว่ยทั้งสามพาคนไปตรวจดูบัญชีด้านหนึ่ง ส่วนคนที่เหลือก็นั่งดื่มชาอยู่ในกระโจม

เว่ยหงเฟยนั่งอยู่ตรงตำแหน่งเหนือสุด ยกถ้วยชาให้ทุกคน “ข้าเพิ่งจะมาถึงเอ้อโจว ต่อไปคงจะมีเรื่องให้แม่ทัพซังช่วยเหลืออีกมาก”

ซังหรงเอ่ย “ท่านอ๋องกล่าวหนักไปแล้ว ย่อมเป็นหน้าที่ของข้า”

เว่ยหงเฟยยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ แล้วหันไปเอ่ยกับทูตส่งสาร “ใต้เท้าต้องเดินทางมาในครั้งนี้ต้องลำบากแล้ว พรุ่งนี้ใต้เท้าก็จะออกเดินทางกลับเมืองหลวง ให้ข้าจัดงานเลี้ยงส่งท่านสักหน่อยดีหรือไม่ ใต้เท้าได้โปรดให้เกียรติด้วย” ทูตส่งสารที่มาส่งมอบราชโองการย่อมมิใช่เจ้าหน้าที่ระดับสูงที่มีอำนาจอันใด เป็นเพียงขุนนางระดับห้าจากกรมพิธีการเท่านั้น ก่อนหน้านี้จวนจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องก็แอบส่งเงินทองของขวัญให้แก่เขามากมาย ตอนนี้ยังได้รับเกียรติจากเว่ยหงเฟยเช่นนี้อีกก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกยินดี หากเทียบกับความเฉยเมยและการปฏิบัติต่อเขาอย่างลวกๆ ของซังหรงแล้ว เขาย่อมยิ้มอย่างกระตือรือร้นให้เว่ยหงเฟยมากขึ้นในทันที