หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 844 ปราบปรามและปกครอง (1)

ตอนที่ 844 ปราบปรามและปกครอง (1)

หนานกงมั่วเข้าใจถึงหลักการนี้อย่างแน่นอน แต่ไม่มีความรู้สึกเห็นใจ ไม่ว่าคนพวกนี้จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องการทุจริตของผู้ว่าการเมืองเย่ว์โจวหรือไม่ ทว่าในยามนี้ไม่มีใครสามารถเห็นอกเห็นใจความโกรธของคนเหล่านี้ได้ หากนางมีเวลามาเห็นอกเห็นใจคนเหล่านี้มิสู้ไปเห็นใจชาวเมืองที่เกือบจะอดตายดีกว่า

‘ฟิ้ว!’

เสียงลมทะยานเข้ามา หนานกงมั่วเบี่ยงตัวไปด้านข้างด้วยท่าทีนิ่งสงบเพื่อหลีกเลี่ยงกับสิ่งที่พุ่งมาทางตน ก้มหน้าลงไปมอง เป็นก้อนหินขนาดเท่าไข่ไก่ก้อนหนึ่ง ซิงเวยก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ไม่นานก็หิ้วเด็กน้อยคนหนึ่งออกมาจากพุ่มไม้

“ปล่อยข้านะ ปล่อยข้า ระวังไว้ข้าจะให้บิดาข้าสังหารเจ้า” เด็กคนนั้นเหมือนอายุเพียงแค่เจ็ดแปดขวบ แต่ว่ามีรูปลักษณ์ขาวเนียน อ้วนท้วน หากเห็นเด็กน้อยเช่นนี้ที่อื่นล่ะก็ คงทำให้คนรู้สึกว่าเด็กคนนี้น่ารักเป็นอย่างยิ่ง แต่เด็กน้อยที่ถูกซิงเวยหิ้วอยู่ในตอนนี้ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความดื้อรั้น ใช้ทั้งมือและเท้าทุบตีซิงเวย น่าเสียดายที่แรงหมัดและเท้าของเขายังไม่เท่าแรงเกาของซิงเวยเลย

“นี่คืออันใดหรือ”

“บุตรชายคนเล็กของผู้ว่าการเย่ว์โจวขอรับ” ซิงเวยเอ่ยตอบ สายตามองไปยังมุมตะวันตกเฉียงเหนืออยู่ครู่หนึ่งและเอ่ยขึ้น “น่าจะออกมาจากช่องประตูสุนัข ทหารยามไม่ทันมองเห็น”

องครักษ์ที่เฝ้าอยู่ทางนั้นแน่นอนว่าไม่ใช่ทหารองครักษ์ของวังจื่อเซียว เป็นเพียงทหารยามทั่วไปเท่านั้น เรือนหลังนั้นล้วนเป็นเด็กสตรีและคนแก่ชราที่ไร้เรี่ยวแรง ไม่ทันระวังปล่อยให้เด็กคนนี้ที่ไม่รู้ออกมาจากที่ใดมาเพ่นพ่าน

“ในเมื่อรู้แล้ว ยังไม่ปล่อยข้าไปอีก!” เด็กน้อยเอ่ยขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง ทั้งดิ้นทั้งร้องตะโกนพร้อมชี้นิ้วไปยังหนานกงมั่ว “สตรีชั่ว เป็นเจ้านี่เองที่กักขังพวกข้าเอาไว้ ซ้ำยังไม่ให้ข้าวพวกเรากิน ข้าจะให้ท่านพ่อข้าฆ่าเจ้าแน่”

หนานกงมั่วเลิกคิ้วขึ้น “ไม่ให้ข้าวเจ้ากินอย่างนั้นหรือ” มีแรงตะโกนด่าคนอื่นถึงเพียงนี้ ดูไม่เหมือนคนที่ไม่ได้กินข้าวเลยสักนิด

เด็กคนนั้นพ่นคำสบถ เอ่ย “ของพวกนั้นที่แม้แต่หมูก็ไม่กินยังเรียกมันว่าข้าวอีกหรือ ข้าอยากกินเนื้อ อยากกินขนม เจ้ารีบสั่งคนไปทำมาให้ข้า ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่ไว้ชีวิตเจ้าแน่”

รอยยิ้มของหนานกงมั่วเย็นยะเยือกขึ้นมาเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้ซิงเวยปล่อยเด็กลงมา ถึงแม้จะเป็นเด็กแต่ซิงเวยกลับไม่รู้สึกว่าตัวเองควรทะนุถนอมเป็นพิเศษ โยนเด็กน้อยลงไปบนพื้นทันที เด็กคนนั้นกลิ้งไปบนพื้นพร้อมร้องโอดโอย ”เจ็บชะมัด เจ้ากล้าโยนคุณชายอย่างข้า ข้าจะตีเจ้าให้ตาย”

“เด็กน้อย” หนานกงมั่วโน้มตัวลง จ้องมองเด็กน้อยที่เอะอะโวยวายอยู่บนพื้นจากมุมด้านบน “ที่แท้มารดาของเจ้ายังไม่ได้บอกเจ้าหรอกหรือ ว่าการเป็นนักโทษต้องเชื่อฟังไม่ควรกำเริบเสิบสานเช่นนี้”

“สตรีชั่ว ท่านแม่บอกข้าว่าเจ้าคือสตรีชั่ว ข้าจะตีเจ้าให้ตาย” เห็นได้ชัดว่าเด็กคนนั้นไม่รู้และไม่เกรงกลัว ถึงยังกล้าตะโกนร้องเอะอะโวยวาย

หนานกงมั่วไม่โกรธทว่ายกยิ้ม “ข้าเป็นสตรีชั่วจริงๆ ดังนั้น…เริ่มตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปแม้แต่โจ๊กและหมั่นโถวก็ไม่มีให้เจ้ากินแล้ว”

“คุณชายอย่างข้าไม่อยากกินหมั่นโถว กินยากจะตาย ข้าจะกินน่องไก่”

หนานกงมั่วคร้านจะถือสาเด็กน้อยอีก เอ่ยกับซิงเวย “ส่งเขากลับไป นับแต่นี้เป็นต้นไปชาวเมืองข้างนอกกินอันใดพวกเขาก็ต้องกินอย่างนั้น ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน”

“ขอรับ จวิ้นจู่” เดิมทีซิงเวยตอบรับคำสั่งอย่างเคร่งครัด ไม่เอ่ยถามให้มากความ ขอเพียงหนานกงมั่วออกคำสั่งเขาก็พร้อมจะปฏิบัติตามทันที หิ้วเด็กคนนั้นขึ้นมา ยกขึ้นลงไม่กี่ครั้งซิงเวยก็หายเข้าไปในเรือนหลังนั้นแล้ว หนานกงมั่วมองไปยังมุมทิศตะวันตกเฉียงเหนือครู่หนึ่ง ยิ้มหยันและหมุนตัวเดินตรงไปยังเรือนด้านหน้า

หาเด็กน้อยมาลองใจนางอย่างนั้นหรือ เป็นนักโทษแล้วยังไม่รู้จักสงบเสงี่ยม แต่ไม่เป็นไร รอจนจัดการผู้ว่าการเย่ว์โจวเสร็จแล้ว คนพวกนี้ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ในจวนแล้ว รอจนกว่าวันที่พวกเขาได้ออกไปเรียนรู้การใช้ชีวิตเยี่ยงชาวบ้านธรรมดา พวกเขาอาจสำนึกได้ถึงชีวิตก่อนหน้านี้ของพวกเขา

ซิงเวยไปอย่างรวดเร็วและก็กลับมาอย่างรวดเร็วเช่นกัน หนานกงมั่วยังไม่ทันเดินเข้าไปในเรือนหน้า เขาก็กลับมาปรากฏตัวอยู่ข้างหลังของนางแล้ว หนานกงมั่วหันกลับไปมองเขา เลิกคิ้วพลางเอ่ย “มีเรื่องอันใดเอ่ยมาตามตรง”

ซิงเวยเอ่ยขึ้น “สตรีเหล่านั้นกำลังด่าทอจวิ้นจู่”

“แล้วเจ้าทำอันใด”

“ทำให้พวกนางหุบปากขอรับ” ซิงเวยเอ่ยตอบ

หนานกงมั่วพยักหน้า ”ทำได้ดี” แต่ไม่ได้ถามซิงเวยว่าใช้วิธีใดทำให้พวกนางหุบปาก เพียงเอ่ย “กลับไปแล้วเอ่ยบอกกับชวีเหลียนซิง รอจัดการกับขุนนางพวกนั้นแล้ว สมาชิกครอบครัวเหล่านี้ก็ควรจัดการไปด้วย ผู้ที่มีความผิดจับเข้าคุกให้หมด ส่วนผู้ที่ไม่มีความผิดให้คืนเงินของพวกเขาและส่งตัวกลับจวนไป หากไม่ใช่ของพวกนาง แม้เพียงหนึ่งสองตำลึงก็ไม่อาจเอาไปได้”

“ขอรับ จวิ้นจู่” ผู้ว่าการเย่ว์โจวผู้นี้เกิดมาในครอบครัวยากจน ฮูหยินก็ไม่ได้เกิดในตระกูลใหญ่อันใด เงินเดือนรวมแต่ละปีของผู้ว่าการก็ไม่ได้มากมายนัก คนตระกูลนี้ใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย เห็นได้ว่าเงินที่พวกเขาเอาไปนั้นมากเพียงใด เพียงแต่นี่ไม่ใช่ธุระกงการอันใดของเขา

“จวิ้นจู่ คุณชายฉินมีเรื่องสำคัญมารายงานขอรับ”

ในห้องหนังสือ หนานกงมั่ววางพู่กันลงพยักหน้า เอ่ย “เชิญเขาเข้ามา”

ไม่นานฉินจื่อซวี่ก็เดินเข้ามา มองเห็นหนานกงมั่วที่กำลังขลุกอยู่กับเอกสารราชการเล่มหนา เลิกคิ้วพร้อมกับเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้าน้อยรบกวนจวิ้นจู่แล้ว” หนานกงมั่วยิ้มเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “รบกวนอันใดกัน มีเรื่องอันใดหรือ” ฉินจื่อซวี่เอ่ย ”เมื่อครู่นี้มีรายงานจากข้างล่างขึ้นมา บอกว่ามีเชลยในกองทัพคนหนึ่งต้องการเข้าพบจวิ้นจู่ เห็นว่ารู้จักกับจวิ้นจู่”

หนานกงมั่วไม่ใส่ใจนัก ไม่ใช่เรื่องแปลกหากทหารในกองกำลังที่ตั้งประจำในเย่ว์โจวจะมีคนที่รู้จักนาง อย่างไรเสียทหารที่ติดตามหนานกงไหวเมื่อครั้งออกรบสยบกบฏจังติ้งฟังบางส่วนถูกแบ่งให้ประจำการอยู่ในหลายพื้นที่ ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ หนานกงมั่วจึงเอ่ยถาม “ตำแหน่งอันใด มีความผิดติดตัวหรือไม่”

ฉินจื่อซวี่ส่ายศีรษะพร้อมเอ่ย “ไม่มีขอรับ เป็นเพียงผู้บังคับการกองร้อยนายหนึ่ง นอกนั้น ยังมีแพทย์ทหารอีกไม่กี่คน ยามนี้เรากำลังต้องการคนมีความสามารถ จวิ้นจู่ดูว่าจะ…”

หนานกงมั่วหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้ มองไปยังฉินจื่อซวี่ เอ่ย “คุณชายฉินคิดว่าข้าจะสังหารคนไปเรื่อยหรือ นายทหารธรรมดาพวกนั้นแน่นอนว่าข้าไม่อาจทำให้พวกเขาลำบากใจได้ เพียงแต่ว่าตอนนี้เย่ว์โจวยังไม่มั่นคง เกรงว่าจะเกิดความวุ่นวายเท่านั้น ส่วนแพทย์ในกองทัพ ยิ่งไม่อาจแตะต้องได้ อย่าให้คนอื่นดูแคลนพวกเขา”

ฉินจื่อซวี่พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม เอ่ย “จวิ้นจู่ช่างปราดเปรื่องนัก แต่ว่า คนมากมายถูกขังเป็นเวลานานเช่นนี้อาจจะเกิดปัญหาเอาได้”

หนานกงมั่วเอ่ยตอบ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านให้คนนำทหารกองร้อยผู้นั้นมาพบข้าเถิด เพียงทหารกองร้อยกล้าร้องขอเช่นนี้คิดว่าคงไม่ใช่คนธรรมดา อีกทั้งแพทย์ทหารไม่กี่คนที่ท่านว่า เกรงว่าอาจเป็นคนที่รู้จักข้าจริงๆ”

“ขอรับ จวิ้นจู่” ฉินจื่อซวี่ออกไปสั่งการ ไม่นานก็พาคนเข้ามา

หนานกงมั่วมองไปยังบุคคลที่ถูกองครักษ์พาเข้ามาพลันรู้สึกยินดีขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เป็นคนที่นางรู้จักจริงๆ ผู้บังคับการกองร้อยนั้นก็คือชายวัยกลางคนที่เกือบจะถูกนางบั่นหัวในกองทัพหนานกงไหวเมื่อสองปีก่อน แต่ว่านางไม่ได้สนิทสนมกับคนผู้นี้นัก หันมองไปยังเหล่าแพทย์ทหารอีกฝั่ง หนึ่งในนั้นเป็นหมอชราที่เคยสั่งสอนทฤษฎีทางการแพทย์ให้กับหนานกงมั่วในตอนนั้น หนานกงมั่วยิ้มบาง “ท่านหมอ ไม่เจอกันมานานสบายดีหรือไม่” ได้เจอกับคนผู้นี้ หนานกงมั่วมีความสุขมากจริงๆ ท่านผู้นี้เคยเป็นถึงผู้ช่วยในสำนักหมอหลวง แม้ว่าในแต่ละกองทัพจะมีแพทย์ทหารอยู่นับไม่ถ้วน ทว่าที่อยู่ในระดับนี้นั้นมีอยู่ไม่มาก

หมอชรามองเห็นหนานกงมั่ว ยกมือขึ้นประสาน เอ่ย “ข้าสบายดี แต่จวิ้นจู่ในตอนนี้ดูแปลกตาไปจากเดิม” ถึงแม้ว่าพวกเขาจะถูกควบคุมตัวในกองทัพไม่อาจไปไหนมาไหนได้ตามใจชอบ แต่ก็ได้ยินข่าวมาบ้างว่ากองทัพใหญ่ที่บุกโจมตีเย่ว์โจวได้เคลื่อนทัพออกจากเมืองเย่ว์โจวไปแล้ว เหลือไว้เพียงกองกำลังทหารรักษาการณ์บางส่วนเท่านั้น ยามนี้เมืองเย่ว์โจวกลับมีสตรีตรงหน้าเป็นผู้ดูแล แม้ว่าสองปีก่อนเขารู้สึกว่าแม่นางตระกูลหนานกงผู้นี้ไม่ใช่คนที่ไม่มีความทะเยอทะยาน แต่กลับนึกไม่ถึงว่าช่วงเวลาเพียงสองปีสตรีผู้นี้ก็สามารถควบคุมอำนาจเอาไว้ในมือได้แล้ว