หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 834 การเคลื่อนไหวของเงินทอง ทางเลือกอันขมขื่นของหนิงอ๋อง (2)

ตอนที่ 834 การเคลื่อนไหวของเงินทอง ทางเลือกอันขมขื่นของหนิงอ๋อง (2)

“อ๊าก…อึก…ไว้ชีวิตข้าด้วย…ข้าสารภาพ ข้าสารภาพทั้งหมด…” มือสังหารราวกับทนไม่ไหวแล้ว ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด

รออยู่ชั่วครู่ หนานกงมั่วจึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ยื่นมือออกไปยัดเม็ดยาเข้าปากเขา มือสังหารค่อยๆ สงบลง ถูกทรมานมาทั้งคืน อีกทั้งยังมาถูกหนานกงมั่วทรมานเช่นนี้อีกครั้ง ไม่มีแรงเลยแม้เพียงนิด ความรู้สึกได้ออกห่างจากความเจ็บปวดนั้นสบายราวกับขึ้นสวรรค์ มือสังหารผู้นั้นไม่อาจลืมตาขึ้นมาได้ นอนหมดเรี่ยวแรงราวกับหลับใหลอยู่บนพื้น

หนานกงมั่วจึงลุกขึ้นหันไปเอ่ยกับปี้เยียนที่นั่งอยู่ด้านข้างด้วยรอยยิ้ม “แม่นางปี้เยียน ต่อไปก็คงต้องพึ่งเจ้าแล้ว”

สายตาที่ปี้เยียนมองไปยังหนานกงมั่วเต็มไปด้วยความเกรงขาม กระทั่งให้ความเคารพมากยิ่งกว่าหนิงอ๋อง นางคิดมาตลอดว่าหนิงอ๋องที่ตัดคอ ตัดลิ้น กระทั่งสังหารผู้คนเรียกว่าน่ากลัวที่สุดในโลกแล้ว แต่ตอนนี้นางเพิ่งรู้ว่าที่จริงบนโลกใบนี้ยังมีคนที่น่ากลัวยิ่งกว่าหนิงอ๋อง นางมิใช่สตรีทั่วไป เคยติดตามหนิงอ๋องไปทรมานนักโทษ มีคนที่เป็นหน่วยกล้าตาย ไม่ว่าจะถูกทรมานจนไม่เหลือสภาพความเป็นคนก็ไม่ยอมเอ่ยปาก กระทั่งทิ้งคำโกหกไว้ให้คนเข้าใจผิด ทว่ายังไม่เคยเห็นใครเหมือนหนานกงมั่วที่สามารถทรมานหน่วยกล้าตายที่ถูกฝึกมาอย่างดีถึงขึ้นนี้ได้อย่างง่ายดาย จนนางสัมผัสได้ว่าทุกครั้งที่หนานกงมั่วเดินเข้าใกล้มือสังหารคนนั้น ร่างทั้งร่างของมือสังหารสั่นเทา นั่นเป็นความหวาดกลัวอย่างแท้จริง

เดิมทีก่อนหน้านี้หนานกงมั่วก็ไม่มีวิธีการเช่นนี้ หนึ่งคือเพราะนางเองก็นับว่าไม่ได้เข้าใจหน่วยกล้าตายนัก สองคือยาที่ทำให้คนทรมานโดยไร้พิษนางก็ไม่มี นี่เป็นของเล่นชิ้นใหม่ที่เพิ่งศึกษาขึ้นมาได้ สามคือนางไม่มีวิชาสุรเสียงดูดวิญญาณเหมือนปี้เยียน ยามนี้บังเอิญเจอกับปี้เยียนจะลองดูสักหน่อยก็ไม่เป็นไร วิธีการนี้ความจริงแล้วอาจใช้ไม่ได้กับเว่ยจวินมั่วหรือซิงเวย แต่หนานกงมั่วคิดว่าหน่วยกล้าตายที่เว่ยหงเฟยฝึกคงไม่ถึงขั้นนั้น

ปี้เยียนก้าวขึ้นมาด้านหน้าหนึ่งก้าวด้วยรอยยิ้มหวาน “ปี้เยียนน้อมรับคำสั่งเจ้าค่ะ”

ปี้เยียนยกมือขึ้นมา ข้อมือสวยประดับด้วยกำไลหยกขาว กำไลข้อมือมีกระดิ่งหยกสีขาวเล็กๆ แขวนอยู่หลายชิ้น มองปี้เยียนแกว่งข้อมือเบาๆ กระดิ่งหยกขาวส่งเสียงกังวานออกมา ทั่วทั้งห้องโถงเงียบลง มือสังหารอีกสองคนถูกสะกัดจุดไม่อาจเคลื่อนไหวได้

ได้ยินเสียงกระดิ่งกังวานนุ่มนวล คิ้วของมือสังหารบนพื้นที่เดิมขมวดมุ่นค่อยๆ คลายออก ร่างกายที่กระตุกเบาๆ ก็สงบลง

“ท่านยังเจ็บหรือไม่” น้ำเสียงอ่อนโยนของปี้เยียนดังขึ้น ราวกับมีความกังวลและห่วงใยแฝงเอาไว้

มือสังหารหลับตาลง ลังเลอยู่ชั่วครู่จึงส่ายศีรษะเบาๆ

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว” ใบหน้าของปี้เยียนสงบนิ่งเป็นปกติ ทว่าน้ำเสียงกลับดูลิงโลดมีความสุข นิ้วมือเรียวกดนวดเบาๆ ลงบนหว่างคิ้วของเขา เอ่ยเสียงกระซิบ “โชคดีที่ท่านไม่เป็นไร ต่อไปอย่าโง่แบบนี้อีกเล่า มีเพียงชีวิตเดียว ตายไปแล้ว…ก็ไม่เหลืออันใดแล้ว…”

มีเพียงชีวิตเดียว ตายไปแล้ว…ก็ไม่เหลืออันใดแล้ว

“ง่วงแล้วหรือ”

ง่วงสิ ฟังเสียงกระดิ่งดังอยู่ข้างหู มือสังหารคิดอย่างง่วงงุน รอบข้างเงียบสงบ เขาไม่เคยรู้สึกสบายเพียงนี้มาก่อน อยากนอนไปพร้อมกับเสียงกระดิ่งตลอดไป เหมือนกับ…กระดิ่งของมารดาที่คอยแกว่งไกวอยู่ข้างเตียง อีกทั้งเสียงนั้นอ่อนโยนมาก งดงาม…นางเป็นใครกัน ข้า…เป็นใครกัน

“นอนเถิด ตื่นมาแล้วทุกอย่างจะดีขึ้น”

“ทุกอย่างจะดีขึ้น…หรือ” มือสังหารเอ่ยพึมพำ

“ใช่แล้ว ไม่เป็นไรแล้ว…นอนเถิด ทุกอย่างจะดีขึ้น ต่อไปข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า” น้ำเสียงอ่อนโยนราวกับสายน้ำ

มือสังหารยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ผู้ใดส่งท่านมา ไยเขาจึงไม่ช่วยท่าน”

คิ้วของมือสังหารขมวดขึ้นเบาๆ สีหน้ามีความสับสนขึ้นมา ข้อมือของปี้เยียนสั่นเบาๆ เสียงอ่อนโยนมากขึ้น “เด็กดี…ไม่ต้องกลัว บอกข้า ข้าจะปกป้องท่าน ต่อไปจะไม่เป็นเยี่ยงนี้แล้ว…บอกข้า เป็นใคร”

“เป็น…เป็นเว่ย…จวิน…”

‘เพล้ง!’ เสียงเครื่องกระเบื้องตกแตกกระจายดังขึ้นในห้องโถง ปี้เยียนลุกขึ้นช้าๆ หันไปมองตามต้นกำเนิดของเสียงอย่างไม่พอใจ ถ้วยชาที่อยู่ในมือเว่ยหงเฟยไม่รู้ทำไมจึงร่วงกระทบพื้นได้ เครื่องกระเบื้องแตกกระจายไปทั่วพื้น น้ำชาในถ้วยเปียกเลอะไปทั่ว

ถูกเสียงดังรบกวนกะทันหันเพียงนี้ มือสังหารเบิกตาขึ้นกะทันหัน กระอักเลือดออกมา หากมิใช่เพราะหลบหลีกได้อย่างรวดเร็ว เกรงว่าปี้เยียนคงเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด หลังจากกระอักเลือดแล้ว สีหน้าของมือสังหารจึงคล้ำขึ้นมา ไม่นานก็กระตุกและสิ้นลมหายใจไปทันใด

“จิ้งเจียงจวิ้นอ๋อง ท่านทำเยี่ยงนี้หมายความเช่นไร” ปี้เยียนมองเว่ยหงเฟยที่ใบหน้าเรียบนิ่งตรงหน้า เอ่ยถามอย่างไม่พอใจ คนที่ถูกทรมานมากจนใกล้จะแหลกสลายเป็นช่วงเวลาที่เปราะบางที่สุดไม่ผิด แต่เพราะเปราะบางจึงต้องระมัดระวัง มิใช่นางไม่มีวิธีที่ร้ายกาจกว่านี้แต่เพราะไม่อาจใช้ได้จึงต้องระมัดระวังเพียงนี้ ทว่าเกือบจะทำสำเร็จแล้วสุดท้ายต้องมาถูกเว่ยหงเฟยทำลายมันลงไป

โชคดีที่นางไม่ได้ใช้วิธีที่ร้ายกาจกว่านี้ ดังนั้นจึงมีเพียงมือสังหารที่ถูกโจมตี หากนางใช้วิธีที่ร้ายกาจที่สุด ถึงตอนนั้นเว่ยหงเฟยทำเช่นนี้คนที่ต้องกระอักเลือดคงเป็นนาง

เว่ยหงเฟยกลับไม่รู้สึกละอาย เอ่ยเสียงเรียบ “ขออภัยแม่นางปี้เยียน มือข้าลื่นไปชั่วขณะ”

ต่อให้เว่ยหงเฟยไม่เป็นที่ต้อนรับของหนิงอ๋องอย่างไรเขาก็ยังเป็นจวิ้นอ๋อง ปี้เยียนเป็นเพียงสตรีที่อาศัยอยู่ในจวนหนิงอ๋องไม่อาจทำอันใดเขาได้ ทำได้เพียงมองหนิงอ๋องด้วยความหวังว่าจะให้ความเป็นธรรมกับตนเองได้

หนิงอ๋องปรายสายตาราบเรียบ มองสำรวจเว่ยหงเฟย เอ่ย “จิ้งเจียงจวิ้นอ๋อง เจ้าทำเช่นนี้หมายความเยี่ยงไร”

วาจาเช่นเดียวกันกับปี้เยียน แต่เว่ยหงเฟยกลับไม่สามารถใช้วิธีเมื่อครู่เพื่อตอบกลับหนิงอ๋อง ดังนั้นเขาจึงหลุบตาลงเล็กน้อย เอ่ยอย่างซื่อสัตย์ “กระหม่อมไม่ทันระวัง ขอท่านอ๋องโปรดอภัย เพียงแต่ ดูเหมือนว่ามือสังหารจะไม่ได้กล่าวเท็จ แม้ว่าจะเอ่ยไม่ทันจบ…”

“จิ้งเจียงจวิ้นอ๋องคงไม่คิดจะเอ่ยว่า มือสังหารผู้นี้เมื่อครู่อยากบอกว่าเป็นเว่ยจวินมั่วกระมัง” หนานกงมั่วเอ่ยเสียงเย็น ไม่รอให้เว่ยหงเฟยได้เอ่ยก็เอ่ยขัดขึ้นมาทันที ใบหน้าของเว่ยหงเฟยไม่ดีนัก กล่าวตำหนิ “ซิงเฉิงจวิ้นจู่ เจ้ารู้จักมารยาทหรือไม่ เอาแต่เอ่ยขัดวาจาผู้อื่น…”

“อู๋สยามิใช่บุตรีของท่าน และมิใช่บุตรสะใภ้ของท่าน มารยาทของนางไม่จำเป็นต้องให้คนนอกมายุ่ง” เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเรียบ

เว่ยหงเฟยพูดไม่ออก เขาเกลียดเว่ยจวินมั่ว ไม่อยากยอมรับเว่ยจวินมั่วเป็นบุตรของตน แต่การที่เว่ยจวินมั่วขีดเส้นแบ่งกับเขาอย่างไม่เกรงใจเช่นนี้ทำให้เขาสุดจะทน

หนานกงมั่วเองก็ไม่ใส่ใจการตำหนิของเว่ยหงเฟย เอ่ยต่อ “ชื่อที่มีคำว่า เว่ย และ จวิน เกรงว่าคงไม่ได้มีเพียงเว่ยจวินมั่วคนเดียว ยิ่งไปกว่านั้น…จิ้งเจียงจวิ้นอ๋องลืมไปแล้วหรือ มือสังหารยังเหลืออีกสองคน ในเมื่อจวิ้นจู่เช่นข้าทำสำเร็จไปแล้วหนึ่งครั้ง ก็คงไม่ต้องกังวลว่าจะทำไม่ได้ในครั้งที่สอง”