หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 820 การแตกหักระหว่างพี่น้องที่คาดเดาได้ (1)

ตอนที่ 820 การแตกหักระหว่างพี่น้องที่คาดเดาได้ (1)

“นำข่าวคราวสถานการณ์ของสีโจวและจวนหนิงอ๋องในระยะนี้ส่งมา” เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเรียบ

ผู้ดูแลพยักหน้า เอ่ย “ขอรับ ข้าน้อยรวบรวมไว้เรียบร้อยแล้ว จะส่งให้เดี๋ยวนี้ขอรับ คุณชายและจวิ้นจู่พักผ่อนก่อนสักหน่อย ข้าน้อยจะให้คนนำอาหารและน้ำชาเข้ามาให้ขอรับ”

“ลำบากท่านแล้ว” หนานกงมั่วยิ้มบาง

“มิกล้า เป็นหน้าที่ของข้าน้อยขอรับ”

หลังจากผู้ดูแลถอยออกไปแล้ว หนานกงมั่วจึงเอ่ยถาม “คิดว่าอย่างไร”

“น้ำนิ่งไหลลึก” เว่ยจวินมั่วเอ่ย “เขาสามารถควบคุมผู้ใต้บัญชาได้ง่ายเพียงนั้น เห็นชัดว่ามีอำนาจที่ซ่อนอยู่”

หนานกงมั่วถอนหายใจ “ข้าเองก็รู้สึกเช่นนั้น ดูเหมือนว่าผู้ดูแลเองก็ไม่ได้รู้จักหนิงอ๋องมากนัก จะว่าไป…ท่านเองก็อยู่จินหลิงกับเขามาสิบกว่าปี ไม่รู้จักเลยหรือ”

เว่ยจวินมั่วเอ่ย “มารดาของหนิงอ๋องจากไปเร็ว มิได้โดดเด่นในวังมากนัก น้อยครั้งที่จะปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน ข้าเองก็น้อยครั้งที่จะออกจากบ้าน อีกทั้งหลังจากอายุสิบสามข้าก็ไม่ได้อยู่จินหลิงเท่าใดนัก เมื่อครั้งที่เขาแยกตัวไปปกครองเมืองข้าเองก็ไม่ได้อยู่ในจินหลิง ครั้งสุดท้ายที่ข้าได้เจอเขาก็สิบสามปีก่อน ในตอนนั้น เขานิ่งเงียบไม่เหมือนอย่างตอนนี้”

หนานกงมั่วถอนหายใจ “แต่งตั้งเด็กอายุสิบหกมาอยู่ที่สีโจว อดีตฮ่องเต้มีความแค้นต่อหนิงอ๋องหรือไว้วางใจความสามารถของหนิงอ๋องมากเกินไป” เยี่ยนอ๋องเองก็แยกตัวออกไปปกครองเมืองในอายุราวๆ นั้น แต่ว่าเยี่ยนอ๋องนั้นเคยผ่านสนามรบมาแล้ว ในบรรดาผู้ปกครองเมืองเขตชายแดน หนิงอ๋องคือผู้ปกครองเมืองที่อายุน้อยที่สุด

“เดิมทีสีโจวมีแม่ทัพที่เก่งกาจประจำการอยู่สองคน แต่ว่า…หลังจากหนิงอ๋องมาปกครองเมืองได้ห้าปี แม่ทัพทั้งสอง คนหนึ่งป่วยตาย อีกคนตายเพราะเกิดเหตุระหว่างออกรบ”

หนานกงมั่วเลิกคิ้ว รู้สึกว่าเว่ยจวินมั่วกำลังเอ่ยเป็นนัยบางอย่าง

“ท่านวางแผนรับมือหนิงอ๋องอย่างไร” หนานกงมั่วเอ่ยถามอย่างแปลกใจ รับมือกับคนที่ไม่รู้จักอีกทั้งยังน้ำนิ่งไหลลึก เรียกได้ว่ายุ่งยากอยู่บ้าง

คิ้วคมของคุณชายเว่ยขมวดมุ่น “รับมือหรือ พวกเราไม่ต้องรับมือเขา เพียงแต่ หากยุ่งยากเกินไป…”

“หนิงอ๋องก็นับว่าเป็นเสด็จลุงของท่านนะ” หนานกงมั่วเอ่ยเตือน

คุณชายเว่ยยกมือขึ้นสัมผัสแก้มนางเบาๆ “อู๋สยาคิดมากเกินไปแล้ว ตอนนี้พวกเราอยู่ในถิ่นของเขา ไม่แน่ว่าคนที่โชคร้ายอาจจะเป็นเราก็ได้”

“…” ท่านมั่นใจว่าข้าคิดมากหรือ

“ข้าไม่ใช่คนที่ชอบใช้กำลังแก้ปัญหา” คุณชายเว่ยเอ่ย

“ก็ได้ ตามใจท่านเถิด”

สองฝ่ายที่ต่างก็ไม่ถูกชะตาซึ่งกันและกันพักอยู่ในโรงเตี๊ยมเดียวกัน เงยหน้าไม่เห็นก้มหน้าเห็น มองเห็นกันง่ายเสียยิ่งกว่าเมื่อครั้งอยู่ในจินหลิงเสียอีก อย่างน้อยจวนจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องยังมีหลายประตู ยังสามารถเลือกได้ว่าจะออกประตูใดในเวลาใด หากไม่อยากเจอ สิบวันครึ่งเดือนก็ไม่แน่ว่าจะได้เจอ แต่ว่าโรงเตี๊ยมเล็กๆ ต่อให้พวกเขาเหมาทั้งเรือน อย่างไรประตูโรงเตี๊ยมก็มีประตูเดียวถูกหรือไม่ หากทานข้าวอยู่ที่ร้านอาหารของโรงเตี๊ยม นอกเสียจากว่าเจ้าจะยกขึ้นไปกินที่ห้อง มิเช่นนั้นในสามครั้งก็ต้องได้เจอสักครั้งหนึ่ง

ดังนั้น เมื่อครั้งหนานกงมั่วพาหลิ่วหันออกไปข้างนอกจึงบังเอิญเจอเข้า

มองเว่ยหงเฟยและเว่ยจวินเจ๋อที่ขวางอยู่ตรงหน้าตน หนานกงมั่วหรี่ตาสวยลง หรือว่า…นางดูเหมือนจะรังแกได้ง่ายกว่าเว่ยจวินมั่วหรือ

“จิ้งเจียงจวิ้นอ๋อง มีเรื่องอันใดหรือ” หนานกงมั่วเอ่ยถามเสียงเรียบ

เมื่อวานเพิ่งขายหน้าไป วันทั้งวันเว่ยหงเฟยจึงไม่ได้ออกไปที่ใด เพียงแต่อย่างไรเขาก็ไม่ได้มาเที่ยวเล่น แน่นอนว่าไม่อาจไม่ออกไปข้างนอกได้ตลอดไป ยามนี้พอดีบังเอิญเจอเข้ากับหนานกงมั่วที่พาคนติดตามออกไปข้างนอกคนเดียว เมื่อไม่มีเว่ยจวินมั่วอยู่ด้วยเว่ยหงเฟยจึงมีความกล้าพาคนเข้ามาขวางเอาไว้ เว่ยหงเฟยมองสำรวจหนานกงมั่วหนึ่งรอบ ก่อนจะเอ่ย “ได้ยินมาว่าเจ้าให้กำเนิดลูกแฝดหรือ”

หนานกงมั่วมองเว่ยหงเฟยด้วยความตกใจเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าเว่ยหงเฟยคิดจะทำอะไร คงไม่ได้คิดใส่ใจลูกของนางและเว่ยจวินมั่วขึ้นมากะทันหันหรอกใช่หรือไม่

เป็นเช่นนั้น เว่ยหงเฟยส่งเสียงหยัน “ตอนนี้องค์หญิงฉังผิงคงพอใจมากแล้วกระมัง”

ได้ยินเช่นนั้น หนานกงมั่วอดยิ้มหวานขึ้นมาไม่ได้ เอ่ย “แน่นอน เสด็จแม่อยู่โยวโจวใครบ้างจะกล้าไม่เคารพต่อนาง แต่ละวันนอกจากอยู่พูดคุยกับเสด็จป้าและเหล่าสตรีในเมืองก็มีความสุขอยู่กับหลานๆ จะไม่พอใจได้เยี่ยงไร เพียงแต่…บางทีอาจจะยังไม่พอใจก็ได้”

“เอ๋” ดวงตาของเว่ยหงเฟยวาวขึ้น

เพียงได้ยินหนานกงมั่วเอ่ยเชื่องช้า “จวินมั่วมักเดินทางอยู่ข้างนอก ไม่อาจอยู่ดูแลกตัญญูต่อมารดาได้ตลอดเวลา แน่นอนว่าอย่างไรเสด็จแม่ก็คงรู้สึกเสียดาย หากคุณชายทั้งสามออกนอกบ้านบ่อยๆ คิดว่าจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องเองก็คงทนไม่ได้ใช่หรือไม่”

ดวงตาของเว่ยหงเฟยทะมึนลง สีหน้าตึงขึ้นมาทันใด

หนานกงมั่วถอนหายใจอยู่ในใจ เว่ยหงเฟยนั้นมีความรู้สึกลึกซึ้งต่อองค์หญิงฉังผิง แม้แต่ตอนนี้ไม่แน่คงไม่อาจลืมได้ เพียงแต่ความรู้สึกของเขามีผลประโยชน์และแผนการเข้ามาแฝงด้วยเยอะเกินไป ยิ่งไม่อาจมอบความเชื่อใจและให้เกียรติได้ทั้งหมด กระทั่ง ความจริงแล้วเขาแอบรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเรื่องความแตกต่างระหว่างสถานะขององค์หญิงฉังผิงและตัวเขาอยู่ในใจ เว่ยหงเฟยขาดความมั่นใจและความกล้าหาญที่จะยืนเคียงข้างภรรยาที่มีฐานะสูงกว่าตนเอง นี่เป็นเหตุให้เขานับวันยิ่งรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ เพียงองค์หญิงฉังผิงอาจทำเรื่องที่ผิดต่อเขา จึงไม่คิดไตร่ตรองถึงข้อเท็จจริงหรือขอคำอธิบายพูดคุยกับอีกฝ่าย เมื่อปีนั้นหลังจากที่เว่ยหงเฟยไม่คิดว่าลูกเป็นของตนเองแล้ว สิ่งแรกที่ทำไม่ใช่ขอความจริงจากองค์หญิงฉังผิง แต่เป็นการป่าวประกาศเพื่อให้ตนเองนั้นเป็นฝ่ายได้เปรียบ บางทีเขาอาจแอบสอบถามอย่างลับๆ แต่ว่าชาติกำเนิดเยี่ยงนั้นของเว่ยจวินมั่ว กระทั้งอาจเป็นชาติกำเนิดที่ลึกลับซับซ้อน หากองค์หญิงฉังผิงบอกเขาไปง่ายๆ เช่นนั้นการเป็นองค์หญิงมาหลายปีก็คงเสียเปล่าแล้ว

ความจริงหนานกงมั่วคิดว่าเว่ยหงเฟยที่เป็นเช่นนี้ ต่อให้ไม่มีเรื่องของเว่ยจวินมั่ว ก็ไม่แน่ว่าจะรักเดียวใจเดียวต่อองค์หญิงฉังผิง

เพียงแต่ เมื่อมีเรื่องของเว่ยจวินมั่วขึ้นมาเว่ยหงเฟยจึงรู้สึกว่าตนเองไม่ได้รับความเป็นธรรม

สีหน้าของเว่ยหงเฟยไม่น่ามองขึ้นมา เอ่ยถาม “พวกเจ้าคิดจะก่อกบฏกับเยี่ยนอ๋องจริงๆ หรือ”

หนานกงมั่วนิ่งเงียบไม่เอ่ยวาจา เว่ยหงเฟยขยับริมฝีปากทว่าไม่ได้เอ่ยสิ่งใด จ้องมองไปที่หนานกงมั่วที่มีท่าทีรำคาญเล็กน้อย

ทว่าเป็นเว่ยจวินเจ๋อที่อยู่ด้านข้างเอ่ยปาก “ซิงเฉิงจวิ้นจู่ ขอเพียงพี่ใหญ่พาองค์หญิงกลับมาที่จินหลิง จิ้งเจียงจวิ้นอ๋องยังคงต้อนรับพวกท่าน”

หนานกงมั่วมองชายหนุ่มที่ดูมาดร้ายด้วยความประหลาดใจ เว่ยจวินเจ๋อดูจะแตกต่างไปจากคนที่เคยโง่เง้า มุทะลุ ไม่เข้าใจอันใดเลย เพียงแต่… “ต้อนรับหรือ”

มีบุตรชายช่วยกล่าวในสิ่งที่เอ่ยออกมาได้ยากแทน สีหน้าของเว่ยหงเฟยจึงดีขึ้นมา พยักหน้าหนักๆ เอ่ย “เจ๋อเอ๋อร์เอ่ยไม่ผิด เจ้ากลับไปบอกฉังผิง ขอเพียงนางกลับมา เรื่องราวก่อนหน้านี้ข้าจะไม่ถือสาหาความ”

ความเงียบเข้าปกคลุม หนานกงมั่วปล่อยเสียงหัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

หลิ่มหันที่อยู่ด้านข้างนางเองก็กระตุกริมฝีปากอย่างอกไม่ได้ สีหน้าไร้ซึ่งคำพูดมองสองพี่ลูกตรงหน้า

“เจ้าหัวเราอันใด” เว่ยหงเฟยเอ่ยด้วยความโกรธ

หนานกงมั่วยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่หางตา เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ไม่ถือสาหาความหรือ เสด็จแม่ยังมีพวกเราเรื่องอะไรต้องการให้จิ้งเจียงจวิ้นอ๋องมาไม่ถือสาหาความ ท่านอ๋อง ตามที่ข้าเห็นหลงตนเองมากเกินไปนับเป็นโรค รีบรักษาเถิด”