หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 811 ไม่สนใจเป็นแม่ม่ายดำ (2)

ตอนที่ 811 ไม่สนใจเป็นแม่ม่ายดำ (2)

เจ้าของร้านแผงลอยรีบพยักหน้า “แม่นางสั่งสอนชี้แนะได้ถูกต้อง ต่อไปภายภาคหน้าข้าน้อยจะไม่ทำอย่างนี้อีกแล้วขอรับ”

หนานกงมั่วพยักหน้าเบาๆ จากนั้นจึงจูงมือเว่ยจวินมั่วเดินไปดูร้านแผงลอยถัดไปอย่างอารมณ์ดี

“ดีใจมากเลยหรือ” คุณชายเว่ยจ้องมองหนานกงมั่วที่เดินอยู่ด้านหน้า นัยน์ตาสีม่วงเข้มลุ่มลึกปรากฏแววสงสัยเล็กน้อย ทั้งที่ทั้งสองก็แต่งงานกันร่วมสองปีแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าเขาดูเหมือนไม่ค่อยเข้าใจอู๋สยานัก ทำเช่นนี้ไม่เห็นมีประโยชน์เลย เหตุใดอู๋สยาถึงได้มีความสุขกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ หากมองดูสร้อยข้อมือที่ผูกบนข้อมือของหนานกงมั่ว ก็เห็นว่าเป็นเพียงเชือกถักธรรมดาเส้นหนึ่ง ด้านบนมีเพียงลูกปัดสีรุ้งสองสามลูกร้อยอยู่เท่านั้น ไม่เห็นจะประณีตเลยแม้แต่น้อย แต่กลับดูเรียบง่ายและแปลกตาเป็นอย่างมาก

หนานกงมั่วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจนใจ “ท่านไม่เคยเที่ยวงานโคมไฟเลยหรือ”

คุณชายเว่ยส่ายหน้าเบาๆ เขาไม่เคยเที่ยวงานโคมไฟเลยแม้แต่ครั้งเดียว ก่อนรู้จักกับอู๋สยา แน่นอนว่าเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะต้องมาเดินเที่ยวเป็นเพื่อนใคร หลังจากรู้จักกับอู๋สยาก็ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ค่อยมีเวลาว่างเลย หนานกงมั่วหันกลับไปหาเขาพลางเอื้อมมือไปดึงแก้มทั้งสองของเว่ยจวินมั่วให้ยิ้มกว้าง จากนั้นจึงเอ่ย “ออกมาเที่ยวก็ช่วยทำหน้าตาให้เหมือนกับออกมาเที่ยวบ้าง มิเช่นนั้นผู้อื่นต่างพากันเที่ยวอย่างสนุกสนาน ส่วนเราเอาแต่เดินเอื่อยเฉื่อยกันสองคน ดูแล้วออกจะซื่อบื้อ”

เว่ยจวินมั่วนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พยักหน้าเบาๆ พลางเอ่ย “เจ้าเอ่ยถูกต้องแล้ว”

“สิ่งที่ข้าเอ่ยมาย่อมถูกต้องอยู่แล้ว เช่นนั้นหลังจากนี้…”

ครั้งนี้คุณชายเว่ยเป็นฝ่ายจูงมือหนานกงมั่วเอง พานางเดินไปยังร้านแผงลอยที่ให้แขกมาเล่นทายคำใบ้โคมไฟปริศนา “ในเมื่อมาเที่ยวแล้ว ก็เล่นให้เต็มที่”

บางครั้งความขี้เล่นของคุณชายเว่ยก็พลอยทำให้หนานกงมั่วรู้สึกแปลกใจไม่น้อย แต่ร้านแผงลอยบนถนนสายนี้ก็คงจะซวยเป็นอย่างมาก ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่การเล่น แต่คุณชายเว่ยเป็นคนที่ฉลาดหลักแหลม ขอเพียงแค่เขาหยุดอยู่ร้านไหน เกรงว่าเจ้าของร้านคงจะน้ำตาตกในเป็นแน่แท้ ดังนั้นผู้คนบนถนนสายนี้ต่างก็ได้เห็นคุณชายหนุ่มรูปงามไร้ที่ติและหญิงสาวอาภรณ์สีฟ้าสวยสดงดงามเล่นทายคำใบ้โคมไฟปริศนาด้วยสีหน้าที่ไร้ซึ่งความรู้สึก เล่นยิงธนู เล่นโยนกระสอบทรายและอื่นๆ อีกมากมาย ของรางวัลที่ได้มาแทบจะฝังพวกเขาทั้งสองจนมิดเสียด้วยซ้ำ ยังมีร้านแผงลอยที่น่าเล่นอีกมากมาย ผู้คนเหล่านั้นกลับเลือกที่จะไม่เล่นต่อ แต่ตามมาดูทั้งสองเล่นอย่างตั้งอกตั้งใจแทน เพราะอยากรู้ว่าทั้งสองจะสามารถเอาชนะร้านแผงลอยของถนนทั้งสายได้หรือไม่

โชคยังดีที่หนานกงมั่วพอจะยับยั้งชั่งใจอยู่บ้าง ทุกครั้งที่ได้ของรางวัลกองโตก็มักจะเลือกแค่อย่างเดียว ส่วนของรางวัลที่เหลือก็คืนให้กับเถ้าแก่ไป ดังนั้น ถึงแม้ว่าเจ้าของร้านเหล่านี้จะไม่ได้กำไร แต่พวกเขาก็ไม่ได้ขาดทุนย่อยยับจนถึงขั้นคิดอยากจะกระโดดลงทะเลสาบ มิเช่นนั้นหากเถ้าแก่ร้านถัดไปได้ยินว่าพวกเขาสองคนจะมาเกรงว่าคงจะรีบพากันเก็บร้านหนีตั้งนานแล้ว ทั้งสองก็พลอยจะไม่ได้เล่นไปด้วย

หนานกงมั่วยืนหอบของรางวัลอยู่ตรงหัวมุมพลางสังเกตกลุ่มผู้คนที่ไปมาขวักไขว่ ไม่ไกลมากนัก ร้านแห่งหนึ่งมีผู้คนจำนวนหนึ่งยืนต่อแถวซื้อของอยู่หน้าร้าน หนานกงมั่วจ้องมองคุณชายเว่ยที่กำลังต่อแถวซื้อของด้วยสีหน้าเรียบเฉย อดไม่ได้หัวเราะออกมาเบาๆ ร้านนี้เป็นร้านที่ขึ้นชื่อว่าเป็นร้านขายของทานเล่นที่อร่อยที่สุดในเมืองอานเซี่ย ปกติแล้วของกินร้านนี้ราคาค่อนข้างแพง แต่สองวันนี้ที่ร้านขายด้วยราคาที่ถูกเป็นอย่างมาก ผู้คนที่มาเที่ยวชมงานโคมไฟย่อมต้องแวะไปซื้อมาทานเล่นสักชิ้นสองชิ้นเป็นธรรมดา ถึงแม้ว่าหนานกงมั่วจะไม่ใช่คนทานจุกจิก แต่กลับใช้ให้เว่ยจวินมั่วไปต่อแถวซื้อโดยไม่เกรงใจเขาเลยแม้แต่น้อย

ขณะที่กำลังหัวเราะคิกคักอยู่นั้น หนานกงมั่วก็สัมผัสได้ว่ามีสายตากำลังจ้องมองมาที่นางอยู่ ถนนเส้นนี้มีผู้คนไปมาค่อนข้างเยอะ แต่หนานกงมั่วกลับสามารถแยกสายตาที่แตกต่างได้อย่างชัดเจน ถึงแม้จะไม่ได้จ้องมองเขม็ง แต่ก็ไม่ใช่สายตาที่ชื่นชมรูปโฉมธรรมดาทั่วไปอย่างแน่นอน

เมื่อหันกลับไปมองก็เห็นชายหนุ่มอายุราวยี่สิบนั่งอยู่ชั้นสองของตึกที่ถนนฝั่งตรงข้ามกำลังจ้องมองมาผ่านบานหน้าต่างของอาคาร หน้าตาของเขาไม่ได้หล่อเหลาคมคายเช่นเว่ยจวินมั่ว คุณชายเสียนเกอ ลิ่นฉังเฟิง หรือแม้กระทั่งเนี่ยนหย่วน แต่นัยน์ตากลับดูเป็นประกายและลุ่มลึกเป็นอย่างมาก เป็นแววตาที่แฝงไปด้วยความเบื่อหน่ายในชีวิต เมื่อเห็นว่าหนานกงมั่วเงยหน้าขึ้นมามอง ชายหนุ่มก็ยกจอกสุราขึ้นเล็กน้อยให้กับหนานกงมั่ว

หนานกงมั่วขมวดคิ้วแน่นพร้อมกับรีบหลบสายตา เพราะว่าสังเกตเห็นว่าที่ด้านล่างของหน้าต่างหน้าตึกมีชายอีกคนกำลังจ้องมองนางอยู่ เพียงชั่วอึดใจ ชายผู้นั้นก็รีบแฝงตัวเข้าไปในฝูงชนและหายไปจากหัวมุมทันที

หนานกงมั่วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงตัดสินใจตามไปทันที

อีกฝ่ายไม่ได้เดินเร็วมากนัก หนานกงมั่วพึ่งจะเดินพ้นตรอกก็ตามคนผู้นั้นทันแล้ว คนผู้นั้นตั้งใจออกห่างจากสถานที่ที่มีคนมาก และเลือกเดินไปยังตรอกเล็กและแคบ ทั้งสองค่อยๆ เดินออกห่างจากกลุ่มผู้คนครึกครื้น เมื่อเดินจนใกล้ถึงกำแพงเมือง ชายผู้นั้นจึงหยุดฝีเท้าลง

“ซิงเฉิงจวิ้นจู่ ในเมื่อมาแล้ว เหตุใดถึงไม่แสดงตน หลบๆ ซ่อนๆ เช่นนี้ ดูไม่เหมือนท่านเลย”

หนานกงมั่วที่อยู่ด้านหลังนิ่งเงียบไม่เอ่ยวาจา ชายผู้นั้นจึงหันกลับมาดูด้วยสีหน้าแปลกใจ

“ซิงเฉิงจวิ้นจู่ไม่กล้าแสดงตัวหรือ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดถึงยังตามข้าน้อยมาเล่า” น้ำเสียงและวาจาแฝงไปด้วยความเย้ยหยันและยั่วยุ

“ท่านคาดหวัง…ให้ข้าตามมามิใช่หรือ” เสียงสดใสดังขึ้นด้านหลังของเขา ชายผู้นั้นสะดุ้งเล็กน้อย รีบหันกลับไปดูทันที เป็นอย่างที่คิด หนานกงมั่วยืนอยู่หน้าตรอกเล็กๆ ไม่ไกลจากเขานัก เขาที่ยืนพิงกำแพงหน้าเสียเล็กน้อย แต่เพียงชั่วอึดใจก็กลับมานิ่งสงบเช่นเดิม เพียงเลิกคิ้วขึ้นสูงพลางเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้มว่า “ชื่อเสียงเรียงนามของซิงเฉิงจวิ้นจู่มิใช่แค่ข่าวลือจริงๆ เสียด้วย”

หนานกงมั่วตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ “ที่ท่านเรียกข้ามา ไม่ได้แค่จะมาพูดจาไร้สาระกับข้าหรอกกระมัง”

ชายผู้นั้นสูดลมหายใจเข้าลึก พลางเอ่ย “ข้าน้อยหันอิงอาน รองเจ้ากรมฝ่ายการทหาร ขุนนางระดับสาม”

“อ๋อ” หนานกงมั่วพยักหน้าเบาๆ ไม่ได้แสดงสีหน้าออกมา

ชายที่ชื่อหันอิงอานแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาเล็กน้อย แต่ก็ข่มความโกรธเอาไว้ จากนั้นพลันเอ่ยว่า “ที่ข้าน้อยมาหาท่าน เพราะมีเรื่องอยากจะปรึกษาหารือกับจวิ้นจู่”

หนานกงมั่วแปลกใจเป็นอย่างมาก “ข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่าเซียวเชียนเยี่ยมีเรื่องจะปรึกษาหารือกับข้าด้วย”

หันอิงอานแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินที่หนานกงมั่วเรียกพระนามของฮ่องเต้อย่างไม่สุภาพและไม่เป็นทางการ จากนั้นจึงเอ่ย “เยี่ยนอ๋องทำการก่อกบฏ ผู้คนใต้หล้าย่อมไม่ยอมรับเป็นธรรมดา จวิ้นจู่เป็นคนฉลาด ย่อมต้องรู้อยู่แล้วว่าควรจะต้องตัดสินใจอย่างไรจึงจะถูก ตอนที่ฝ่าบาทส่งข้าน้อยมา ฝ่าบาทได้ตรัสว่า ‘ขอเพียงแค่จวิ้นจู่ละทิ้งความมืดมนแล้วหันเข้าหาแสงสว่าง…ไม่ว่าจะเงื่อนไขอันใด ก็สามารถรับปากจวิ้นจู่ได้หมดทุกประการ’”

“หืม ครั้งนี้เซียวเชียนเยี่ยใจกว้างไม่น้อยเลย” หนานกงมั่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแปลกใจ “แต่ทว่า ก่อนหน้านี้ไม่นาน มีคนบอกกับข้าว่าใต้หล้านี้สิ่งที่ไม่ควรเชื่อที่สุดก็คือคำสัญญาของจักรพรรดิ ใต้เท้าหัน ท่านเห็นควรอย่างไร” หันอิงอานนิ่งเงียบไม่เอ่ยคำใด สีหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้นมาชั่วขณะ “วาจาของฝ่าบาทสูงส่งดุจทองคำดุจหยก จะผิดคำสัญญาที่เคยให้ไว้ได้เยี่ยงไรกัน จวิ้นจู่เอ่ยมาเช่นนี้ถือเป็นการเอาใจของคนต่ำต้อยไปวัดท้องของวีรบุรุษโดยแท้”

หนานกงมั่วไม่ได้สนใจ “โบราณกล่าวไว้ว่า ‘มีเพียงสตรีและผู้น้อยเท่านั้นที่เลี้ยงดูยากยิ่ง’”

หันอิงอานอึ้งจนเอ่ยอันใดไม่ออกไปชั่วครู่ ผ่านไปเนิ่นนานจึงค่อยดึงสติกลับคืนมาได้ สูดลมหายใจเข้าลึกพลางเอ่ย “วาจาจวิ้นจู่คมคายยิ่งนัก ข้าน้อยขอคารวะ”

“ว่าไป” หนานกงมั่วยิ้มขึ้นบางๆ พลางเอ่ยต่อ “ใต้เท้าหันรีบเอ่ยจุดประสงค์การมาของท่านเถิด หากยังชักช้าเช่นนี้ต่อไป ไม่แน่ว่าท่านอาจจะไม่มีโอกาสเอ่ยแล้วก็เป็นได้”

หันอิงอานประสานมือคารวะ พลางเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง “สิ่งที่ข้าน้อยเอ่ยมาทั้งหมด ล้วนเป็นความจริงทุกประการ ขอเพียงจวิ้นจู่หันหลังให้กับความมืดมน แล้วหันหน้าเข้าหาแสงสว่าง อย่าว่าแต่ตำแหน่งจวิ้นจู่ แม้แต่ตำแหน่งองค์หญิง ฝ่าบาทก็สามารถประทานให้ท่านได้”

หนานกงมั่วแอบกลอกตามองบนด้วยความเอือมระอา “ใต้เท้าหันรีบเอ่ยมาดีกว่าว่าเซียวเชียนเยี่ยอยากให้ข้าทำสิ่งใด คงจะไม่ได้แค่เอ่ยว่าให้ข้าหันหลังให้กับความมืดมน แล้วหันหน้าเข้าหาแสงสว่างหรอกกระมัง” หันอิงอานนึกว่าหนานกงมั่วเริ่มหวั่นไหว อดไม่ได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ใบหน้าปรากฏสีหน้าเย้ยหยันขึ้นมาในทันที จากนั้นจึงยิ้มพลางเอ่ย “ง่ายดายมาก ขอเพียงจวิ้นจู่คิดหาวิธี…ฆ่าเว่ยจวินมั่วเสีย…”