หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 794 พวกนางตัดสินใจ (2)

ตอนที่ 794 พวกนางตัดสินใจ (2)
“ข้ารู้ว่าพวกเจ้าล้วนต้องการให้ข้าตาย” เฉินซื่อตะโกนร้องขึ้นมา “ใช่หรือไม่ พวกเจ้าแทบอยากให้ข้ารีบตายหรือไม่ โดยเฉพาะเจ้า…จูชูอวี้ เจ้าเกลียดข้ากับซื่อจื่อจนแทบอยากฆ่าให้ตาย เจ้าจะได้เป็นพระชายาซื่อจื่อจวนเยี่ยนอ๋องใช่หรือไม่ ข้าไม่มีทางให้เจ้าทำสำเร็จได้แน่”

จูชูอวี้เลิกคิ้ว “พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านกล่าวหนักเกินไปแล้ว พวกข้าและเสด็จแม่เกือบต้องตายเพราะท่าน”

“นังแพศยา เจ้า…”

“หุบปาก พวกเจ้าเข้ามาให้หมด” ด้านในห้อง เสียงพระชายาเยี่ยนอ๋องเอ่ยด้วยความกรุ่นโกรธ

ทั้งสามคนลุกขึ้น เดินเข้าไปในห้องนอนพระชายาเยี่ยนอ๋อง สาวใช้สองคนเองก็เดินเข้ามาพาตัวเฉินซื่อเข้าไป

“ถวายพระพรเสด็จแม่”

“เสด็จป้า”

พระชายาเยี่ยนอ๋องเอนกายอยู่บนเตียง สลบไปหลายวันพระชายาเยี่ยนอ๋องซูบผอมกว่าเฉินซื่อไปมาก บางทีอาจเป็นเพราะความโกรธเมื่อครู่ ใบหน้าซีดขาวยังมีสีแดงขึ้นมาผิดปกติ มองเห็นหนานกงมั่ว ใบหน้าของพระชายาเยี่ยนอ๋องจึงมีรอยยิ้มขึ้นมา “อู๋สยา เรื่องราวตลอดหลายวันมานี้ชื่อเอ๋อร์และจย่งเอ๋อร์เล่าให้ข้าฟังแล้ว ขอบใจเจ้ามาก”

หนานกงมั่วส่ายศีรษะ เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เสด็จป้าตื่นมาก็ดีแล้วเพคะ เสด็จลุงก็ใกล้จะกลับมาแล้ว ยามนี้ทุกคนปลอดภัยก็นับว่าเป็นเรื่องดีแล้ว เสด็จป้ามีเรื่องจะคุยกับเหล่าน้องชายและน้องสะใภ้ อู๋สยาต้องขอตัวแล้วเพคะ”

“ไม่ต้อง” พระชายาเยี่ยนอ๋องรีบเอ่ยห้ามนาง เอ่ย “ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวอันใด เจ้ายังบาดเจ็บอยู่นั่งคุยกันเถิด เดี๋ยวป้ายังมีเรื่องต้องคุยกับเจ้า”

หนานกงมั่วจำต้องพยักหน้า นั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงพระชายาเยี่ยนอ๋อง สายตาของพระชายาเยี่ยนอ๋องหันไปยังเฉินซื่อที่นั่งอยู่บนพื้น รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปอย่างไร้ร่องรอย แม้จะซูบผอมและดูอ่อนแอลงไปมากเพราะถูกวางยาพิษ แต่ว่าพระชายาเยี่ยนอ๋องปกครองจวนเยี่ยนอ๋องมาหลายปี หว่างคิ้วยังคงมีความน่าเกรงขาม เมื่อยามที่นางไม่ยิ้ม บางครั้งยังให้ความรู้สึกราวกับกำลังเผชิญหน้ากับเยี่ยนอ๋อง เฉินซื่อตัวสั่นเทาภายใต้สายตาเช่นนี้

พระชายาเยี่ยนอ๋องมองลูกสะใภ้ผู้นี้ ความโกรธปะทุขึ้นมาจนแทบเป็นลมล้มไปอีกครั้ง เห็นว่าสีหน้าของนางไม่ดี บุตรชายทั้งสามจึงคุกเข่าลง “เสด็จแม่ใจเย็นพ่ะย่ะค่ะ” บุตรชายทั้งสาม ลูกสะใภ้หนึ่งคนต่างก็คุกเข่าลง สะใภ้ที่เหลือทั้งสองคนแน่นอนว่าไม่อาจอยู่เฉย จูชูอวี้และซุนเหยียนเอ๋อร์เองก็รีบคุกเข่าตามลงไป หนานกงมั่วลูบจมูกเบาๆ รู้สึกกระอักกระอ่วนเมื่อตนเองอยู่สูง แม้ว่านางไม่ต้องคุกเข่าทว่าการนั่งอยู่เยี่ยงนี้ก็รู้สึกไม่สบายใจ กำลังจะลุกขึ้นกลับถูกพระชายาเยี่ยนอ๋องจับเอาไว้ “อู๋สยา เจ้านั่งลง พวกเจ้าเองก็ลุกขึ้นมา”

เหล่าเซียวเชียนชื่อจึงได้ลุกขึ้นมา เซียวเชียนชื่อเอ่ย “เพราะลูกไม่ดี ขอเสด็จแม่ใจเย็นๆ อย่าโกรธจนเป็นผลร้ายต่อร่างกาย”

พระชายาเยี่ยนอ๋องถอนหายใจอยู่ในใจ ไม่เหมือนเยี่ยนอ๋องที่ไม่ชอบบุตรชายคนโต พระชายาเยี่ยนอ๋องกลับรักและเป็นห่วงบุตรชายคนโตที่สุด เดิมการเป็นซื่อจื่อก็หนักอยู่แล้ว ยังไม่เป็นที่รักของบิดาอีก ทั้งสามต่างก็เป็นบุตรของตนเอง พระชายาเยี่ยนอ๋องพยายามรักให้เท่ากัน นางและเยี่ยนอ๋องต่างก็มีนิสัยแข้งกระด้าง เชียนเหว่ยและเซี่ยวจย่งล้วนเหมือนบิดา จะมีก็แต่บุตรชายคนโต…พระชายาเยี่ยนอ๋องได้แต่คิดว่าเพราะนางต้องรับหน้าที่ปกครองจวนเยี่ยนอ๋องเมื่อครั้งเซียวเชียนชื่อยังเด็กจนต้องละเลยบุตรชาย ยิ่งรู้สึกละอายใจมากขึ้น

หากนางสามารถตัดสินใจเรื่องภรรยาของเซียวเชียนชื่อนางจะต้องหาภรรยาที่เหมาะสมให้กับบุตรชายอย่างแน่นอน แต่น่าเสียดายที่พระชายาซื่อจื่อจวนเยี่ยนอ๋องไม่ได้ถูกตัดสินโดยนาง ทว่าเป็นอดีตฮ่องเต้ประทานมาให้ เมื่อครั้งอดีตฮ่องเต้เลือกภรรยาแก่บุตรชายมีอดีตฮองเฮาคอยช่วยคัดเลือก รอกระทั่งถึงเวลาต้องพระราชทานสมรสแก่เหล่าหลานชายอดีตฮองเฮาก็จากไปแล้ว ที่เลือกก็มีเพียง ชาติตระกูล รูปร่างหน้าตา และชื่อเสียงเพียงเท่านั้น ส่วนความสามารถ ทักษะ อุปนิสัย การเป็นฮ่องเต้ใครจะมีเวลาว่างไปตรวจสอบความเหมาะสมเป็นรายบุคคลได้ นิสัยเหมาะสมหรือไม่ สามารถรับผิดชอบชะตาชีวิตการเป็นพระชายาซื่อจื่อหรือพระชายาเยี่ยนอ๋องได้หรือไม่ เด็กสาวอายุสิบสี่สิบห้าไหนเลยจะดูออกเล่า

หลายปีมานี้พระชายาเยี่ยนอ๋องเองก็คิดว่าตนเองสั่งสอนลูกสะใภ้ผู้นี้อย่างสุดกำลัง น่าเสียดายที่เฉินซื่อมักไม่พอใจ เวลาสองสามปีก็ยังไม่อาจกลืนเข้ากับสังคมสตรีเมืองโยวโจวได้ ทว่าเรื่องนี้ จูชูอวี้และซุนเหยียนเอ๋อร์กลับใช้เวลาเพียงสามเดือน ส่วนหนานกงมั่ว หนานกงมั่วแทบไม่ต้องใช้เวลานาน นางทำในสิ่งที่ตนเองอยากทำ แน่นอนว่าสามารถทำให้สตรีทั่วเมืองจินหลิงมองนางด้วยความอิจฉาได้

เจ้าไม่ยอมลืมตามองคนอื่น แล้วจะคาดหวังให้คนอื่นมองเจ้าอยู่ในสายตาได้เยี่ยงไร

จนถึงยามนี้ เฉินซื่อสร้างเรื่องในครั้งนี้ก็นับว่าสิ้นสุดแล้ว

“เฉินซื่อ เจ้ามีอันใดอยากเอ่ยหรือไม่” พระชายาเยี่ยนอ๋องถามนางด้วยท่าทางเรียบนิ่ง

เฉินซื่อเอ่ยด้วยความตื่นตระหนก “เสด็จแม่…ลูกถูกปรักปรำนะเพคะ ขอเสด็จแม่ได้โปรดให้ความเป็นธรรม หม่อมฉันมิได้วางยา…ฮือๆ หม่อมฉันไม่ได้คิดทำร้ายเสด็จแม่จริงๆ นะเพคะ”

พระชายาเยี่ยนอ๋องพยักหน้า “ข้าเชื่อเจ้าว่าเจ้าไม่คิดวางยาข้า” ที่สำคัญคือ เฉินซื่อไม่มีความกล้านี้ เฉินซื่อชะงัก ใบหน้าแสดงความยินดีขึ้นมา ทว่ายังไม่รอให้นางดีใจได้นาน ได้ยินพระชายาเยี่ยนอ๋องเอ่ยต่อ “แต่ว่า…เจ้าคิดว่าการสมรู้ร่วมคิดกับคนนอกเป็นเรื่องเล็กหรือ มิใช่บอกว่า ถูกคนหลอกใช้แล้วจะกลายเป็นผู้บริสุทธิ์ หากเจ้าตระหนักสักนิดว่าเจ้าเป็นพระชายาซื่อจื่อจวนเยี่ยนอ๋อง จะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้หรือ”

ร่องรอยของความยากลำบากปรากฏบนใบหน้าของเฉินซื่อ “ข้า…ข้าไม่ เสด็จแม่…ข้า…”

พระชายาเยี่ยนอ๋องมองนาง “ข้ารู้ว่าเจ้ากลัว ข้าเองก็กลัว เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เจ้าลองถามสามีของเจ้า น้องสามีของเจ้า น้องสะใภ้ของเจ้า กระทั่งอู๋สยา พวกนางกลัวหรือไม่ พวกนางต่างก็กลัว แต่พวกนางรู้ถึงสถานะและตำแหน่งของตนเอง รู้ว่าตนเองควรทำอันใด”

“เสด็จแม่ หม่อมฉันผิดไปแล้ว…” เฉินซื่ออ้อนวอน

พระชายาเยี่ยนอ๋องโบกปัดมือ เอ่ย “ช่างเถิด เรื่องมาถึงจุดนี้แล้วอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ พระชายาซื่อจื่อป่วยแล้ว ไม่อาจอยู่ร่วมกับซื่อจื่อได้ ต่อไปก็ไปอยู่หอหุยอินเถิด ไม่มีคำอนุญาตจากข้าและเยี่ยนอ๋อง ห้ามผู้ใดเข้าออก เอาตัวไป”

“เจ้าค่ะ พระชายา”

เฉินซื่อต่อต้านด้วยความหวาดกลัว “เสด็จแม่ หม่อมฉันผิดไปแล้ว ปล่อยหม่อมฉันไปเถิดเพคะ…”

“ปิดปากนาง เอาตัวไป”

ด้านนอก สตรีร่างใหญ่สองคนเดินเข้ามา ใช้ผ้าอุดปากเฉินซื่อและลากตัวนางออกไป

“เสด็จแม่ จะปล่อยไปเช่นนี้…” เซียวเชียนจย่งเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ

“พอแล้ว” พระชายาเยี่ยนอ๋องนวดขมับ เอ่ย “จย่งเอ๋อร์ ต่อให้นางทำผิดเช่นไรก็ยังเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้า”

เซียวเชียนจย่งยู้ปากไม่พอใจ เอ่ย “ข้าไม่มีพี่สะใภ้ใหญ่เยี่ยงนั้น”

“เอาล่ะ เรื่องนี้ก็เอาเช่นนี้แล้ว พวกเจ้ากลับไปพักผ่อนเถิด ข้าจะคุยกับอู๋สยา”

พระชายาเยี่ยนอ๋องไล่แล้ว ทุกคนจึงต้องออกไป เพียงแต่ก่อนไปเซียวเชียนจย่งก็บ่นว่าพระชายาตื่นมาก็ต้องการเพียงพี่สะใภ้ไม่ต้องการบุตรชายแล้วต่างๆ นานา

“อู๋สยา ละอายต่อเจ้าแล้ว” ทุกคนเดินออกไป ในห้องเหลือเพียงสองคน พระชายาเยี่ยนอ๋องจึงละทิ้งสีหน้าจริงจัง มีความอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรงเพิ่มขึ้นมา

หนานกงมั่วประคองนางให้ขยับพิงไปด้านหลัง จัดหมอนด้านหลังเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ย “เสด็จป้าเอ่ยหนักแล้วเพคะ ครั้งนี้น้องชายทั้งสามต่างก็รู้ความ แสดงออกมาได้ดีทีเดียวเพคะ”

พระชายาเยี่ยนอ๋องยิ้มขมขื่น “อู๋สยารู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงปล่อยเฉินซื่อไป”