หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 787 จะหลีกทางหรือไม่ (2)

ตอนที่ 787 จะหลีกทางหรือไม่ (2)
“เช่นนั้น…คนที่บงการเรื่องนี้จริงๆ คือผู้ใดหรือ” ฉินจื่อซวี่แปลกใจ

“สำนักหอธารา กงอวี้เฉิน” หนานกงมั่วเองไม่คิดปิดบัง

ฉินจื่อซวี่ย่นคิ้ว ในฐานะที่เป็นว่าที่ผู้สืบทอดของตระกูลขุนนางแห่งจินหลิง แน่นอนว่าฉินจื่อซวี่มีเส้นสายช่องทางการหาข่าวเป็นของตนเอง และไม่เหมือนคนทั่วไปที่แม้แต่ชื่อสำนักหอธาราก็ไม่เคยได้ยิน แต่ว่าสำหรับสำนักในยุทธภพที่ลึกลับกระทั่งเจ้าสำนัก ฉินจื่อซวี่ไม่ยอมรับไม่ได้ว่าสิ่งที่ตนเองรู้จักนั้นมีไม่มาก

“ได้ยินมาว่าเจ้าสำนักหอธารามีความแค้นกับคุณชายเว่ย ดังนั้น ครั้งนี้จึงพุ่งเป้ามายังทั้งสองท่านอย่างนั้นหรือ” ฉินจื่อซวี่เอ่ยถาม

หนานกงมั่วยิ้มพลางเอ่ย “ข่าวของคุณชายฉินช่างรวดเร็ว เพียงแต่…เกรงว่าคงมิใช่เพียงเพราะเรื่องส่วนตัว” กงอวี้เฉินกระโดดไปมาระหว่างเซียวเชียนเยี่ย เซียวฉุน และเป่ยหยวน กระทั่งเคยยุยงให้จังติ้งฟังก่อกบฏ จะเป็นเพียงเรื่องส่วนตัวได้อย่างไร

ฉินจื่อซวี่ปัดปลายจมูก ยิ้มบางไม่เอ่ยสิ่งใด เงียบไปชั่วครู่จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เจ้าสำนักกงผู้นี้ช่างเป็นคนเฉลียวฉลาดนัก”

หนานกงมั่วยิ้มขมขื่น ไม่เพียงเป็นคนฉลาดเฉลียว ยังเป็นคนบ้าอีกด้วย บนโลกใบนี้คนฉลาดไม่น่ากลัว คนบ้าก็ไม่น่ากลัว สิ่งที่น่ากลัวก็คือคนบ้าที่ฉลาด

เช้าวันต่อมา หนานกงมั่วถูกเสียงดังจากด้านนอกปลุกให้ตื่น ลุกขึ้นนั่งพลางถอนหายใจอย่างจนปัญญา ความเจ็บปวดเล็กน้อยบนหัวไหล่ทำให้นางต้องขมวดคิ้ว

จือซูยกน้ำเข้ามา มองเห็นนางนั่งอยู่จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “จวิ้นจู่ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ ตื่นเพราะเสียงดังหรือเจ้าคะ” แม้เวลาเพียงสองวัน นางกลับคุ้นชินกับเสียงกระทบกันของอาวุธบนป้อมกำแพงเมืองแล้ว ตั้งแต่แรกที่เริ่มกังวลและหวาดกลัวกระทั่งตอนนี้สามารถทำหน้าที่ของตนเองได้อย่างเรียบนิ่งแล้ว หนานกงมั่วส่ายศีรษะด้วยรอยยิ้ม “เวลานี้ควรตื่นนอนแล้ว เยาเยาและอานอานตื่นแล้วหรือ”

จือซูยิ้มเอ่ย “จวิ้นจู่วางใจ คุณชายน้อยและคุณหนูน้อยอยู่กับท่านเหวิน หมิงฉินและแม่นมเองก็อยู่เจ้าค่ะ เมื่อครู่แม่นมกลับมาบอกว่าเมื่อยามสี่คุณชายน้อยตื่นมากินนมแล้วก็หลับไปอีก คุณหนูเล็กกลับนอนตลอด”

หนานกงมั่วพยักหน้า มีอาจารย์อาช่วยดูแลเด็กๆ ไม่มีสิ่งใดวางใจไม่ได้มากไปกว่านี้แล้ว ต่อให้เมืองโยวโจวถูกตีแตก ด้วยความสามารถของอาจารย์อาสามารถพาเด็กทั้งสองหนีไปจากโยวโจวได้แน่นอน

“ด้านนอกเริ่มทำสงครามตั้งแต่เมื่อใด” หนานกงมั่วลุกขึ้น พร้อมปล่อยให้จือซูเปลี่ยนชุดให้ พลางเอ่ยถาม หัวไหล่แม้ไม่ได้เจ็บเหมือนเมื่อวานแล้วทว่ายังคงเคลื่อนไหวไม่สะดวก

จือซูถอนหายใจ เอ่ย “ยังไม่ถึงยามสี่ก็เริ่มสู้กันแล้วเจ้าค่ะ”

หนานกงมั่วคำนวณอยู่ชั่วครู่ “ไม่วันนี้ก็คงเป็นพรุ่งนี้ เจ้ากับเหลียนซิงดูแลเสด็จแม่และเสด็จป้าให้ดีสักหน่อย ข้าต้องออกไป”

จือซูรู้ว่านางจะออกไปที่ป้อมกำแพง แต่เวลานี้ก็ไม่กล้าห้ามนางนัก ทำได้เพียงเอ่ยบอก “จวิ้นจู่ต้องระวังให้ดีนะเจ้าคะ หากบาดแผลฉีกขาดคุณชายเสียนเกอและท่านเหวินต้องโกรธแน่ๆ”

หนานกงมั่วยิ้มร่า “ข้ารู้”

ทหารบนป้อมกำแพงยังคงต่อสู้กับศัตรูที่มาตีเมืองอยู่ด้านล่าง เพียงแต่สกัดกั้นศัตรูอย่างยากลำบากและเหนื่อยล้ายิ่งกว่าเมื่อวาน แต่ว่าศัตรูด้านล่างยังคงห้าวหาญดังเดิม เดิมการโจมตีเมืองก็เป็นสิ่งที่ต้องใช้เวลานานและออกแรงเป็นอย่างมาก เพียงแต่ระยะเวลาเพียงสามวันและการบาดเจ็บของนายทหารชั้นสูงเมื่อวานยังไม่ถึงขั้นที่ทำให้พวกเขาเสียขวัญกำลังใจเท่าใดนัก

“เจ้ามาได้เยี่ยงไร” หนานกงชวี่ดึงนางออกห่างจากกำแพง เอ่ยถามเสียงเข้ม สีหน้าแสดงออกถึงความไม่พอใจ

หนานกงมั่วมองหนานกงชวี่ที่อยู่ตรงหน้า ป้องกันเมืองติดต่อกันสามวัน ได้พักผ่อนเฉพาะยามที่ศัตรูล่าถอยกลับไปเพียงเล็กน้อย แม้จะมียาของหนานกงมั่ว ดวงตาของหนานกงชวี่ยังคงแดงก่ำเพราะไม่ได้นอนพักผ่อน ร่างกายเองก็ดูซูบผอมลง

“ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

“บาดเจ็บก็รักษาตัวอยู่ในเรือนให้ดี” หนานกงชวี่เอ่ยเสียงเข้ม เมื่อวานเรื่องที่หนานกงมั่วพาคนออกไปนอกเมืองเขามารู้ทีหลัง เพียงแต่สถานการณ์บนป้อมกำแพงนั้นคับขันไม่มีเวลากลับไปดูอาการบาดเจ็บของนาง ยามนี้เห็นหนานกงมั่วมายืนอยู่ตรงนี้จึงรู้สึกโกรธขึ้นมา ขณะเดียวกันก็พ่นลมหายใจออกมาด้วย

หนานกงมั่วเอ่ยเสียงเบา “พี่ใหญ่ ข้าไม่เป็นไรจริงๆ เจ้าค่ะ ท่านวางใจ ข้าจะไม่เคลื่อนไหวโดยไม่ระวัง สถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

มุมปากของหนานกงชวี่กระตุก เอ่ยอย่างจนใจ “การป้องกันเมืองสูญเสียทหารไปเกือบครึ่ง หากยังสู้ต่อไป…เกรงว่าหากโจมตีมาอีกสักสามครั้ง ก็คงป้องกันเอาไว้ไม่อยู่แล้ว” เขาทำเต็มที่แล้ว เพียงแต่ศัตรูมีกำลังทหารมากกว่าเกือบสิบเท่า อีกทั้งล้วนแล้วแต่เป็นทหารที่มีประสบการณ์ผ่านสงครามมานับไม่ถ้วน เขาไร้ความสามารถแล้ว การป้องกันเมืองตลอดสองวันที่ผ่านมา อาศัยความอันตรายของป้อมกำแพงเมืองของเมืองโยวโจวเป็นส่วนใหญ่

หนานกงมั่วยิ้มพร้อมเอ่ยปลอบเขา “นี่ไม่ใช่ความผิดของพี่ใหญ่ ไม่จำเป็นต้องกังวลมากจนเกินไป”

หนานกงมั่วมองนางชั่วครู่ “เจ้าไม่กังวล แต่ว่าเด็กทั้งสอง อีกทั้งองค์หญิงฉังผิง พระชายาเยี่ยนอ๋อง คนเหล่านั้นเจ้าก็ไม่เป็นห่วงหรือ”

หนานกงมั่วยิ้มเอ่ย “รถมาถึงตีนเขาแล้วอย่างไรก็ต้องมาตามเส้นทาง ตอนนี้กังวลไปก็ไม่มีประโยชน์”

หนานกงชวี่ส่ายศีรษะอย่างจนปัญญา “ไม่รู้เหมือนกันว่านิสัยเช่นเจ้านี่เหมือนผู้ใด”

“พี่สะใภ้” เซียวเชียนชื่อและเซียวเชียนจย่งเดินเคียงข้างกันเข้ามา มองเห็นหนานกงมั่วใบหน้าจึงมีรอยยิ้มขึ้นมา

“เกิดเรื่องอันใดขึ้น” หนานกงชวี่เอ่ยถาม เซียวเชียนชื่อและเซียวเชียนจย่งมาในเวลานี้แน่นอนว่ามิใช่เพราะได้ยินว่าหนานกงมั่วมาถึงได้ละจากหน้าที่

สีหน้าของเซียวเชียนชื่อจริงจรังขึ้นมา เอ่ย “ลูกธนูในเมืองเหลืออยู่ไม่มากแล้ว” หลายปีแล้วที่เมืองโยวโจวไม่ได้ทำสงคราม เดิมทีในเมืองก็ไม่มีการเตรียมอาวุธเท่าใดนัก การยืนหยัดป้องกันเมืองมาได้สองวันมานี้ก็นับว่าไม่ง่ายแล้ว แต่ว่าก็คงได้ถึงเวลานี้เท่านั้น

ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหนานกงมั่วและหนานกงชวี่พลันจมดิ่ง เงียบไปชั่วครู่ หนานกงมั่วจึงเอ่ย “อย่าเพิ่งร้อนใจ”

“พี่สะใภ้ ท่านมีวิธีหรือ” เซียวเชียนจย่งยินดีขึ้นมา

หนานกงมั่วปรายตามองเขา “ไม่มี” คิดว่านางเป็นเทพเซียวหรืออย่างไร สีหน้าของเซียวเชียนจย่งกำลังจะเจื่อนลง พลันได้ยินหนานกงมั่วเอ่ย “บางที คนอื่นอาจจะมีวิธีก็ได้”

“ใครกันหรือ” ยามนี้เสด็จแม่ยังสลบไสล นอกจากพี่สะใภ้แล้วยังมีใครที่จะมีวิธีอีกเล่า

“ซิงเฉิงจวิ้นจู่” น้ำเสียงใสดังขึ้น เห็นเพียงร่างในอาภรณ์สีแดงกำลังพุ่งตึวขึ้นมาบนป้อมกำแพงอย่างรวดเร็ว ในมือของนางมีป้ายคำสั่งอันใดบางอย่างอยู่ในมือ ทหารที่ปกป้องเมืองเองก็ไม่ได้ห้ามนาง

“เซวียเสียวเสี่ยวหรือ” เซียวเชียนจย่งเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ ไม่เพียงเซวียเสียวเสี่ยว ด้านหลังของเซวียเสียวเสี่ยวยังมีสตรีเจ็ดแปดคนตามมาด้วย พวกนางอยู่ในชุดคล่องแคล่วสะอาดสะอ้านและดูเรียบร้อย ไม่เหมือนคุณหนูตระกูลใหญ่ ทว่ากลับเหมือนวีรสตรีผู้กล้า หนานกงมั่วเลิกคิ้ว ยิ้มพลางเอ่ย “เจ้ามาแล้วหรือ เรื่องที่ไหว้วานเจ้าเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”

เซวียเสียวเสี่ยวยิ้มร่า เอ่ย “จวิ้นจู่หาได้ยากนักที่ท่านจะมาขอให้ข้าช่วย ข้าจะจัดการให้ท่านไม่เรียบร้อยได้เยี่ยงไร ใช่หรือไม่”

สตรีด้านหลังเองก็รีบตอบรับ

หนานกงมั่วลอบถอนหายใจออกมา เอ่ย “ขอบคุณพวกเจ้าแล้ว”

สตรีนางหนึ่งเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “จวิ้นจู่เกรงใจแล้วเจ้าค่ะ ท่านเองก็ทำเพื่อโยวโจวมิใช่หรือ ช่วยท่านก็เหมือนช่วยพวกเราเองเจ้าค่ะ”