หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1090 คนไร้หัวใจ (1)

ตอนที่ 1090 คนไร้หัวใจ (1)

เมื่อได้เจอหนานกงชวี่ในห้องขัง หัวใจของหนานกงไหวพลันยินดีขึ้นมาโดยไม่อาจควบคุมได้ แต่ไม่นานเขาก็พบว่าหนานกงชวี่ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาจริงๆ ไม่ใช่อย่างที่เขาคิด กระทั่งนับตั้งแต่แรกจนจบ หนานกงชวี่เพียงกวาดสายตาเรียบนิ่งผ่านเขาไปตอนเดินเข้ามาเท่านั้น หลังจากนั้นก็ไม่หันมาอีก ทว่าในสายตาของหนานกงไหวที่หลุบตาลงอยู่ บุตรชายผู้นี้ไม่หันมามองเขาเลยแม้เพียงครั้งเดียว

แม้จะเคยดุเคยด่า เคยสาบานว่าหนานกงชวี่จะไม่ใช่บุตรชายของเขาหนานกงไหวอีก แต่มาถึงตอนนี้หนานกงไหวไม่ยอมรับไม่ได้ เมื่อเทียบกับหนานกงมั่วที่ไม่ได้เติบโตอยู่ข้างกาย ต่างฝ่ายต่างไม่ได้มีความรู้สึกใดๆ ต่อกันอย่างหนานกงมั่ว หนานกงฮุยที่เติบโตมากับพี่ชาย พี่ชายสำคัญยิ่งกว่าบิดา อีกทั้งลูกแฝดชายหญิงที่เติบโตมากับเฉียวเฟยเยียน หนานกงชวี่เหมือนบุตรชายของเขาที่สุดแล้ว อำนาจและชื่อเสียงที่เขาไขว่คว้ามาเมื่อครั้งยังหนุ่มได้สูญหายไปจนสิ้น สิ่งที่เหลือเอาไว้มีเพียงเด็กทั้งสามคน น่าเสียดาย…บุตรชายบุตรสาวเหล่านี้มิได้จำเป็นและต้องการเขามาตั้งนานแล้ว

หนานกงชวี่เลิกคิ้วเล็กน้อย แน่นอนเขารู้ว่าหนานกงมั่วให้เขาที่เป็นขุนพลตามลิ่นฉังเฟิงและเหอเหวินลี่เข้ามาทำไม แม้เขาคิดว่าไม่มีความจำเป็น แต่มั่วเอ๋อร์บอกว่านี่อาจจะเป็นโอกาสครั้งสุดท้ายในชีวิตนี้ที่เขาจะได้เจอหนานกงไหวแล้ว สำหรับโอกาสในครั้งนี้หนานกงชวี่มิได้ใส่ใจนัก แต่การเป็นพี่ชายที่พยายามรักและเอ็นดูน้องชายน้องสาว เขาไม่อยากให้น้องสาวต้องเสียน้ำใจ เพียงแต่…ไม่รู้ทำไมมั่วเอ๋อร์ถึงได้คิดว่าเขามีบางอย่างติดค้างกับหนานกงไหว ความจริงหัวใจของหนานกงชวี่เย็นชากว่าที่หนานกงมั่วคิด โดยเฉพาะยามอยู่ต่อหน้าหนานกงไหว

หนานกงชวี่หมุนตัวกลับมามองหนานกงไหว ลิ่นฉังเฟิงยักไหล่เดินออกไปและช่วยปิดประตูให้ แม้ว่าความสัมพันธ์ของแม่นางมั่วและตระกูลหนานกงจะไม่ดีมาหลายปีแล้ว แต่อย่างไรสองปีมานี้ดูเหมือนความสัมพันธ์พี่น้องของพวกเขาจะดีมาก เช่นนี้ก็ดี ด้วยฐานะหลังจากนี้ของเว่ยจวินมั่ว ต่อให้แม่นางมั่วเก่งกาจเพียงใด ไม่มีครอบครัวที่แข็งแกร่งคอยหนุนหลังคงไม่เป็นการดี

ห้องขังใหญ่เหลือเพียงสองคน ยืนมือไพล่หลัง สายตาเรียบนิ่งมองไปยังบุรุษตรงหน้า หนานกงไหวนั่งอยู่บนพื้น เงยหน้ามองบุตรชายที่ยืนอยู่นอกกรงขัง เมื่อครั้งสบเข้ากับสายตาเย็นชาไร้ความรู้สึกของเขา หัวใจหนานกงไหวพลันกระตุก เขาคิดมาตลอดว่าหนานกงมั่วคล้ายเมิ่งซื่อ แต่ตอนนี้หนานกงไหวพบว่าคนที่คล้ายเมิ่งซื่อจริงๆ ไม่ใช่หนานกงมั่วบุตรีผู้นี้ แต่เป็นบุตรชายที่เขามองไม่ออกมาโดยตลอดที่อยู่ตรงหน้าในยามนี้

คนที่สำคัญสำหรับเขา มักจะปกป้องไม่ทำให้พวกเขาบาดเจ็บแม้เพียงนิด จัดการเรื่องทุกอย่างไว้ให้พวกเขาอย่างเรียบร้อยในทุกๆ เรื่อง สำหรับคนที่ทำให้เขาต้องผิดหวัง ไม่มีความปรานีแม้เพียงนิด โจมตีสำเร็จในครั้งเดียว ต่อให้คนผู้นั้นจะเป็นบิดาหรือสามีของเขา คนเช่นนี้หากเมื่อยามมีความรู้สึกด้วยพวกเขาจะเป็นคนที่ใส่ใจพวกเจ้าที่สุด เพียงความรู้สึกจางหายไป พวกเขาก็จะเป็นคนที่เย็นชากับพวกเจ้ามากที่สุด ไร้ความปรานีมากที่สุด คนเช่นนี้…เป็นลูกหลานที่มีตระกูลใหญ่สั่งสอนมา หนานกงไหวเมื่อครั้งยังหนุ่มนั้นเคยหวาดกลัว และตอนนี้หนานกงไหวที่อายุมากแล้วกำลังยืนเผชิญหน้ากับบุตรชายที่เหมือนภรรยาของเขาทุกประการ กลับเหลือเพียงความขมขื่นและความสำนึกเสียใจ

“เจ้า…” น้ำเสียงของหนานกงไหวมีความขมขื่น เลียริมฝีปากอย่างอดไม่ได้

หนานกงชวี่เอ่ยเสียงเรียบ “ท่านมีสิ่งใดอยากเอ่ย”

มองท่าทางหนานกงชวี่ที่บอกว่าถ้าไม่มีอันใดจะเอ่ยข้าก็จะไป ในที่สุดหนานกงไหวก็ทนไม่ไหว กระโจนเข้าไปเกาะรั้วห้องขังแน่น จ้องคนตรงหน้าพลางเอ่ย “เจ้าโกรธแค้นข้าเพียงนี้จริงๆ หรือ ข้าเป็นบิดาของเจ้านะ” เมิ่งซื่อเป็นมารดาของเจ้า แต่ข้าก็เป็นบิดาของเจ้าเช่นกัน นอกจากตอนเด็กที่ไม่ทันระวังทำให้เจ้าต้องบาดเจ็บจนไม่อาจฝึกวรยุทธ์ได้ ข้ามีสิ่งใดที่ทำผิดต่อเจ้าอีก เจิ้งซื่อไม่ได้มีลูกชาย ใครก็ไม่กล้าสั่นคลอนตำแหน่งของเจ้า ไยเจ้าจึงทำกับข้าเยี่ยงนี้

“โกรธท่านหรือ” ใบหน้าเย็นชาของหนานกงชวี่วาดผ่านด้วยความประหลาดใจ ส่ายศีรษะพลางเอ่ย “ความแค้นของตระกูลเมิ่งและมารดาข้าเอาคืนแล้ว ข้าไม่โกรธแค้นท่านอีก” หนานกงชวี่ไม่เคยคิดสังหารหนานกงไหว หากเขาเพียงอยากสังหารหนานกงไหวเขาย่อมมีโอกาสมากมาย ต่อให้หนานกงไหวระแวดระวังเพียงใดก็ไม่มีทางสงสัยบุตรชายตนเอง แต่หนานกงชวี่รู้ ต่อให้เป็นมารดา ก็ไม่คาดหวังให้มือของเขาต้องแปดเปื้อนเลือดของบิดาเช่นนั้น

หนานกงชวี่เกิดมามีสติปัญญาความสามารถมากกว่าระดับปกติ ชีวิตของเขาถูกแบ่งเป็นสองส่วน ส่วนที่หนึ่งคือเมื่อครั้งยังเด็กที่มีความสุขไร้ความหวาดกลัวอยู่เคียงข้างมารดา ช่วงเวลานั้นสั้นมาก และในนั้นน้อยมากที่จะมีหนานกงไหวรวมอยู่ด้วย กระทั่งหนานกงไหวพาเจิ้งซื่อเข้ามาในจวน มารดาย้ายไปอยู่ที่เรือนจี้ชั่ง เด็กตัวเล็กๆ อย่างเขาต้องดูแลปกป้องน้องชาย ระแวงป้องกันเจิ้งซื่อและยังต้องเป็นห่วงมารดาและน้องสาวในเรือนจี้ชั่ง ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะไม่ให้มีทายาทเพิ่มอีก วางยาบิดาของเขา นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา หนานกงไหวจึงเป็นศัตรูไม่ใช่บิดาอีกต่อไปแล้ว

หนานกงไหวสะอึกไปโดยไม่รู้ตัว หนานกงชวี่กลับไม่สนใจปฏิกิริยาของเขา เพียงเอ่ยเสียงเรียบ “เยี่ยนอ๋องเอ่ยว่า เห็นแก่ผลงานที่ผ่านมาของท่านและเห็นแก่หน้ามั่วเอ๋อร์ จะไว้ชีวิตท่าน”

หนานกงไหวได้ยินเช่นนั้นทว่ากลับไม่รู้สึกยินดี ในใจพลันรู้สึกถึงความโชคร้าย เพียงฟังหนานกงชวี่เอ่ยต่อ “ท่านกลับไปที่คุกหลวงเถิด ต่อไปก็ไม่มีผู้ใดไปรบกวนท่านแล้ว นอกจากนี้…ฉู่กั๋วกง หนานกงไหวได้ตายไปแล้ว”

“ไม่” หนานกงไหวเอ่ยด้วยความโกรธ คุกหลวงเป็นอย่างไรไม่มีใครเข้าใจดีเท่าหนานกงไหวแล้ว แทบไม่มีนักโทษเยี่ยงเขาที่ต้องถูกขังลืมอยู่ในคุกหลวง คนที่เข้าไปอยู่ในคุกหลวงได้ถ้าไม่รอประหารก็ต้องโดนเนรเทศ หนานกงไหวถูกขังอยู่คนเดียวในห้องขังที่ว่างเปล่า นอกจากผู้คุมที่นำอาหารมาให้สองมื้อต่อวันจากทางเดินเล็กๆ เขาก็มองไม่เห็นผู้ใดอีก หลายปีนั้นเขาอาศัยความโกรธแค้นถึงทนอยู่ได้ แต่ตอนนี้หนานกงไหวที่ไม่เหลือสิ่งใดในใจ แน่นอนว่าไม่มีทางอดทนต่อวันเหล่านั้นได้แล้ว

หนานกงชวี่กระตุกมุมปาก หมุนตัวเดินออกไป

“ไม่ เจ้ากลับมาเดี๋ยวนี้ หนานกงชวี่ หนานกงชวี่”

หนานกงชวี่ไม่หันกลับมา เดินออกจากคุกไปเชื่องช้า ประตูใหญ่ของห้องขังถูกปิดลง

หลังจากเสียงปิดประตูหนักๆ ในห้องขังก็เหลือเพียงหนานกงไหวเพียงคนเดียว ร้องตะโกนอย่างยากลำบากอยู่ชั่วครู่ ในที่สุดก็มั่นใจว่าไม่มีใครสนใจเขา หนานกงไหวจึงทรุดนั่งลงไปกับพื้น ห้องขังมืดมิด มีเขาเพียงลำพัง เงียบราวกับเพียงหายใจเข้าออกก็ได้ยินอย่างชัดเจน หนานกงไหวขยับไปหดตัวอยู่ในมุมที่มืดที่สุดของห้องขัง เนิ่นนานเสียงคล้ายเสียงร้องไห้คล้ายเสียงหัวเราะพลันดังขึ้นจากในห้องขัง

คุณชายฉังเฟิงหันกลับมาเจอหนานกงชวี่ที่เดินเชื่องช้าออกมาจากคุกใต้ดินพลันเลิกคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าหนานกงชวี่จะจัดการธุระเสร็จรวดเร็วเพียงนี้ มองใบหน้าหนานกงชวี่ยิ่งดูไม่ออกว่ายามนี้เขารู้สึกอย่างไร เพียงยักไหล่หันกลับไปยังคนตระกูลเว่ย คนตระกูลเว่ยถูกจับนั่งคุกเข่าอยู่ในห้องห้องหนึ่ง เว่ยหงเฟยที่เป็นบุรุษเพียงคนเดียวจึงได้รับการปฏิบัติที่แตกต่าง เขาไม่ได้คุกเข่า เขาถูกลิ่นฉังเฟิงจับมัดเข้ากับเสา