หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1069 หุนหันพลันแล่น (2) / ตอนที่ 1070 หุนหันพลันแล่น (3)

ตอนที่ 1069 หุนหันพลันแล่น (2) / ตอนที่ 1070 หุนหันพลันแล่น (3)

ตอนที่ 1069 หุนหันพลันแล่น (2)

เฉินอวี้และเซวียเจินมองสบตากัน เอ่ยมาจนถึงตอนนี้ก็คืออยากเห็นภารกิจอันยิ่งใหญ่ของเยี่ยนอ๋องประสบความสำเร็จ ต่างก็ใจร้อน โดยเฉพาะ…ชาติกำเนิดของคุณชายเว่ย ตอนนั้นคนที่ได้ยินก็มีไม่น้อย กองกำลังไท่หนิงและหนิงอ๋องเห็นได้ว่ามีความสัมพันธ์ที่ดีกับคุณชายเว่ย ต่อให้ตอนนี้หนิงอ๋องไม่ได้อยู่จินหลิงก็ตาม กองทัพเฉินโจวยิ่งเป็นทหารที่คุณชายเว่ยสร้างมาเองกับมือ ดังนั้นจึงไม่แปลกที่คนเหล่านี้จะรู้สึกกังวล

เซวียเจินยิ้มขมขื่น หากทะเลาะกันเช่นนี้ต่อไป อย่าว่าแต่พวกเขา ข้าเองก็เริ่มใจร้อนขึ้นมาแล้วเหมือนกัน

หนานกงชวี่และซังหรงกลับนิ่งสงบ ยามนี้ในตำหนักมีขุนพลกองกำลังไท่หนิงสามคน ขุนพลกองทัพโยวโจวเจ็ดแปดคน กองทัพเฉินโจวและเจี่ยนชิวหยางที่เดิมก็มีงานมากมาย ยามนี้ก็ยุ่งจนไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ใดแล้ว เหลือไว้เพียงพวกเขาสองคนที่มีหน้าที่เพียงนำทัพ เพียงแต่สองคนก็เพียงพอให้เจ็ดแปดคนต้องเกรงขามแล้ว แน่นอนแม่ทัพซังคิดว่านั่นเป็นเพราะผลงานของคุณชายหนานกง

หนานกงชวี่นั่งดื่มชาอย่างสงบ แม้ว่าผู้คนตรงหน้าจะโต้เถียงกันเสียงดังเพียงใดก็ทำราวกับไม่ได้ยิน ชาติกำเนิดของเว่ยจวินมั่วเขาเองก็เคยได้ยินหลังจากนั้น ยังไม่ทันได้ตรวจสอบความจริง เพียงแต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วก็ไม่เห็นเยี่ยนอ๋องออกมาไขความกระจ่าง เกรงว่าคงเป็นความจริงแล้ว

คุณชายใหญ่หนานกงอารมณ์ไม่ดีนัก เมื่อครั้งนั้นคิดว่าน้องสาวต้องถูกโยนไปให้คนไม่ปกติก็ยิ่งไม่พอใจนัก ต่อมาทั้งสองได้ก่อเรื่องมากมายจนต้องทิ้งตำแหน่งหนีไปอยู่โยวโจว คุณชายใหญ่หนานกงเองก็ไม่พอใจอยู่ในใจ แต่ว่าตอนนั้นความสัมพันธ์พี่น้องของพวกเขาไม่ดีนัก ไม่อาจเอ่ยอันใดได้ หลายปีมานี้ต้องลำบากลำบนทำสงครามแทนน้องเขย เดิมทีคิดว่าเมื่อบุกยึดจินหลิงได้แล้วเว่ยจวินมั่วถูกแต่งตั้งเป็นอ๋องต่างสกุลอันใดแล้วก็จะได้หยุดพัก ใครจะรู้ว่านี่เพิ่งจะเริ่มต้น ที่แท้น้องสาวของเขาไม่ได้แต่งกับบุตรชายขององค์หญิงไม่ใช่บุตรชายของจิ้งเจียงจวิ้นอ๋อง แต่เป็นว่าที่องค์ชาย อีกทั้งยังเป็น…บุตรชายคนโตอีกด้วย

อย่างไรเว่ยจวินมั่วน้องเขยผู้นี้ก็ไม่เคยทำให้เขาสบายใจเลย

ตอนนี้คุณชายหนานกงดูคล้ายกำลังดื่มชาอย่างเหม่อลอย ความจริงแล้วกำลังคาดการณ์ถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตไปแล้วสิบเจ็ดสิบแปดรอบ ยิ่งคิดคุณชายหนานกงยิ่งรู้สึกอึดอัดอยู่ในใจ สีหน้าก็ยิ่งสงบ

เซวียเจินหันไปมองหนานกงชวี่ที่นิ่งเงียบอย่างปวดหัว เอ่ยถามเขาด้วยความริษยา “คุณชายหนานกง ท่านคิดเยี่ยงไร”

“หือ” ในที่สุดหนานกงชวี่ก็ละสายตาจากถ้วยชาตรงหน้า เอ่ยด้วยใบหน้างุนงง “แม่ทัพเซวียว่าอย่างไรหรือ”

เซวียเจินกุมขมับ “เรื่องการจัดการทหารที่เพิ่งยอมจำนน คุณชายหนานกงมีความเห็นเช่นไรหรือ”

หนานกงชวี่วางถ้วยชาไว้บนโต๊ะด้านข้าง มองทุกคนตรงหน้าอย่างประหลาดใจ เอ่ย “ยอมจำนนหรือ จัดการหรือ” สายตาของทุกคนเลื่อนมาหยุดอยู่ที่เขา หนานกงชวี่เอ่ยเสียงเรียบ “ขุนพลทุกท่านลืมไปแล้วหรือ ฝ่าบาทยังอยู่ กองทัพราชสำนักจะเป็นอย่างไร…เกี่ยวอันใดกับเราเล่า พวกเราเพียงมาสยบความวุ่นวายเท่านั้น” ต่อให้พวกเจ้าต้องการอาศัยอำนาจเยี่ยนอ๋องขึ้นครองบัลลังก์แล้วจะได้มีอำนาจไปด้วย แต่อย่าลืมเล่าว่าเซียวเชียนเยี่ยยังไม่ตายยังไม่ลงจากบัลลังก์ กระโดดโลดเต้นเช่นนี้จะดีจริงหรือ

เอ่ยถึงเรื่องนี้ หลายคนก็โทษคุณชายเว่ยอยู่ในใจ หากปล่อยให้เซียวเชียนเยี่ยตายอยู่ในศาลบูรพกษัตริย์คงจะดีมากทีเดียว

หนานกงชวี่กวาดตามองสีหน้าของทุกคน หลุบตาลง แววตามีความเย้ยหยัน พวกคนซื่อบื้อ หากตอนนั้นผู้ติดตามอดีตฮ่องเต้ซื่อบื้ออย่างคนพวกนี้ เช่นนั้นเขาก็พอเข้าใจแล้วว่าไยอดีตฮ่องเต้ต้องสังหารคนเหล่านั้น

“จะปล่อยไปเช่นนี้เลยหรือ หากเกิดความวุ่นวายอันใดขึ้น…” มีคนเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยินยอม พวกเขาไม่ได้ทำเพื่ออำนาจทั้งหมด ทหารเหล่านั้นมีกว่าหลายแสน หากปล่อยทิ้งไว้ไม่สนใจเกิดเรื่องขึ้นมาคงได้วุ่นวายแน่

หนานกงชวี่ไม่ใส่ใจ “เยี่ยนอ๋องเก่งกล้าสามารถ แน่นอนว่าต้องมีวิธีจัดการ” เป็นข้าราชบริพาร จะโง่เขลาเกินไปจนเมื่อไม่มีคำสั่งก็ไม่รู้จะทำอย่างไรไม่ได้ แต่ก็ไม่อาจคิดว่าตนเองฉลาดเกินไป คิดมากกว่าผู้นำอีกทั้งยังแสดงออกถึงความฉลาดของตนเอง นั่นก็เป็นการรนหาที่ตายเช่นกัน

“คารวะคุณชายเว่ย คารวะจวิ้นจู่ คารวะคุณชายสาม” เสียงองครักษ์เอ่ยขึ้นจากทางด้านนอก ผู้คนต่างพากันชะงัก รีบลุกขึ้นพลันมองเห็นพวกเว่ยจวินมั่วทั้งสามคนเดินเข้ามา

“คารวะคุณชายเว่ย…”

เว่ยจวินมั่วไม่รอพวกเขาเอ่ยจบ สีหน้าจริงจังเดินเข้ามา “ไม่ต้องมากพิธี”

เขาจูงมือหนานกงมั่วไปนั่งอยู่ในตำแหน่งเหนือสุด สายตาเย็นชากวาดตามองผู้คนเอ่ยถามเสียงเย็น “มาทำอันใดกันที่นี่”

เฉินอวี้กระแอมไอเบาๆ เอ่ย “ตอบคุณชายเว่ย เหล่าขุนพลกำลังหารือธุระกันขอรับ”

“ธุระหรือ” น้ำเสียงของคุณชายเว่ยเย็นชาเล็กน้อย ดวงตายิ่งเย็นชามากกว่า “ผู้ใต้บัญชาของแม่ทัพเฉินอยู่เฝ้าประจำการในเมืองหลวงห้าหมื่นนาย กองทัพห้าพันคนกับองครักษ์จวนเยี่ยนอ๋องเฝ้าประจำการในเมืองหลวง คนอื่นๆ ออกไปตั้งค่ายอยู่นอกเมือง ผู้ใดสร้างความวุ่นวาย ตัดหัว ผู้ใดสร้างความวุ่นวายให้ราษฎร ตัวหัว”

“น้อมรับคำสั่งขอรับ” คนที่เอ่ยปากตอบรับคือขุนพลกองกำลังรักษาการณ์โยวโจวและกองทัพเฉินโจว ให้ความเท่าเทียมกันเช่นนี้แน่นอนว่าพวกเขาไม่มีอันใดไม่พอใจ ส่วนทหารที่อยู่เฝ้าประจำการในเมืองหลวง ตอนนี้เมืองจินหลิงมีเยี่ยนอ๋องเป็นผู้สั่งการ แน่นอนว่าเอาคนของตนเองไว้จะวางใจมากกว่า นี่เป็นเรื่องปกติ

ขุนพลกองทัพโยวโจวกลับไม่พอใจ “คุณชายเว่ย นี่เป็นความต้องการของท่านอ๋องหรือ”

ดวงตาของเว่ยจวินมั่วเย็นยะเยือก “ใช่แล้วอย่างไร ไม่ใช่แล้วอย่างไร”

เซียวเชียนจย่งที่นั่งอยู่ถัดมาเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี จึงรีบเอ่ย “เสด็จพ่อเพิ่งยกหน้าที่ดูแลกองทัพให้พี่ชาย กองทัพทั้งสามยามนี้ต้องฟังคำสั่งการจากพี่ชายไปก่อน” ดังนั้นพวกเจ้าอย่าได้หาเรื่องให้ตนเอง หากไม่ทันระวัง ชีวิตของตนเองไม่เหลือแล้วก็ไม่รู้จะไปร้องไห้ที่ใดได้ อยู่ในสงครามมาหลายปี คุณชายเซียวสามเองก็มีความเห็นใจขุนพลเหล่านี้อยู่บ้าง

ได้ยินเช่นนั้น ทุกคนพลันชะงัก ทว่าไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดอีก เพียงแต่สายตาที่มองไปยังเว่ยจวินมั่วนั้นซับซ้อนขึ้นมา

เมื่อไล่ทุกคนออกไปแล้ว ในตำหนักเหลือเพียงหนานกงชวี่ เฉินอวี้ และเซวียเจินสามคน เซวียเจินซื่อตรงปากไวเอ่ยถาม “ซิงเฉิงจวิ้นจู่ ร่างกายของท่านอ๋องเป็นอย่างไรบ้าง” สิ่งที่ทำให้ทุกคนกังวลที่สุดคือร่างกายของเยี่ยนอ๋อง ก่อนหน้านี้บาดเจ็บหนัก วันนี้ยังมาเจอเรื่องราวเช่นนี้ แน่นอนจำต้องยกหน้าที่ดูแลกองทัพให้คุณชายเว่ย แต่เยี่ยนอ๋องจะเป็นอันใดในเวลานี้ไม่ได้เด็ดขาด มิเช่นนั้นจิตใจของผู้คนไม่มั่นคงแล้วจะเป็นปัญหาเอาได้

เว่ยจวินมั่วพยักหน้า เอ่ย “ไม่เป็นไร” ตอนนี้คุณชายเสียนเกอก็อยู่ในจินหลิง พอดีอาจารย์อาเองก็อยู่จินหลิง ถือโอกาสนี้ถอนพิษให้เขาเลยก็เป็นเรื่องที่ดี

ได้ยินเช่นนั้น เฉินอวี้และเซวียเจินจึงพ่นลมหายใจออกมา เพียงได้ยินเว่ยจวินมั่วเอ่ย “ทหารนอกเมืองคงต้องรบกวนท่านทั้งสองคอยดูแลแล้ว ห้ามปะทะกับกองทัพราชสำนัก”

“คุณชายโปรดวางใจ”

“อีกทั้งกองทัพเฉินโจวและกองทัพโยวโจว…” เว่ยจวินมั่วหันไปยังหนานกงชวี่ หนานกงชวี่ส่งเสียงหยัน เอ่ยเสียงเรียบ “ไม่ต้องกังวล”

เว่ยจวินมั่วพยักหน้า “เช่นนั้นก็ดี รีบถอนกำลังทหารออกไป เมืองจินหลิงจะได้กลับมาเป็นปกติ”

เฉินอวี้พยักหน้า ครุ่นคิดชั่วครู่ เอ่ยถาม “ฮูหยินน้อยรองและหย่งเฉิงจวิ้นจู่ยังอยู่นอกเมือง ก่อนหน้านี้ส่งคนมาแจ้งข่าวว่าอยากเข้าเมือง ไม่รู้ว่าคุณชายวางแผนเยี่ยงไร” คุณชายเว่ยใบหน้าเรียบนิ่งปรายตามองเขาเล็กน้อย “เรื่องเช่นนี้ ไปถามเชียนชื่อและเชียนเหว่ย”

ตอนที่ 1070 หุนหันพลันแล่น (3)

เฉินอวี้ลอบเช็ดเหงื่ออยู่ในใจ “ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ”

เมื่อหารือเรื่องเหล่านี้เสร็จแล้ว คุณชายเว่ยก็จูงมือหนานกงมั่วเดินออกไป มองดูคุณชายเว่ยผู้แสนเย็นชา เฉินอวี้และเซวียเจินก็ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดมาก คุณชายเว่ยดูเหมือนจะ…อารมณ์ไม่ดีหรือ

ขณะเดินจูงมือกับเว่ยจวินมั่วอยู่ในวังหลวง หนานกงมั่วหันไปมองคุณชายเว่ยที่ไม่รู้กำลังคิดสิ่งใดอยู่ เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มบาง “ท่านรู้สึกไม่ชินใช่หรือไม่”

เว่ยจวินมั่วหยุดเท้าลง หันกลับมามองใบหน้าด้วยของนาง หนานกงมั่วเอื้อมมือขึ้นไปตบไหล่ของเขา เอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง “ข้าเข้าใจ ต่อให้มีอันใดอยู่ในใจ แต่เมื่อเอ่ยออกมาแล้วความรู้สึกก็จะแตกต่างออกไป เสด็จลุงกลายเป็นบิดา ต่อให้ไม่ใช่เรื่องกะทันหันก็เป็นสิ่งที่ไม่ชินใช่หรือไม่” ความรู้สึกเหมือนชาติกำเนิดที่แท้จริงถูกเปิดเผยผู้คนต่างกุมศีรษะร้องไห้อย่างเจ็บปวด นั่นดูไม่ใช่นิสัยของเว่ยจวินมั่ว ต่อให้ตัดขาดหมดความหวังกับบิดาอย่างเว่ยหงเฟยแล้ว นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเว่ยจวินมั่วจะเรียกเยี่ยนอ๋องว่าพ่อได้อย่างง่ายดาย ยังมีองค์หญิงฉังผิง ไม่ว่าอย่างไรเว่ยจวินมั่วก็ไม่อาจวางองค์หญิงฉังผิงเป็นอาได้เรียบง่าย อย่างไรตลอดหลายปีมานี้องค์หญิงฉังผิงก็เป็นมารดาที่เขาให้ความเคารพที่สุด

เว่ยจวินมั่วเงียบไม่เอ่ยวาจา หนานกงมั่วยื่นมือออกไปกอดเอวเขาเอาไว้ เอ่ยเสียงเบา “นี่ก็ไม่ได้มีอันใดมาก ไม่ชินก็ไม่ชินสิ รอเสด็จแม่และอานอานมาถึงค่อยว่ากันเถิด เรื่องแบบนี้…คงไม่จบง่ายๆ เพียงนั้น”

เว่ยจวินมั่วดึงนางเข้าสู่อ้อมกอด ลูบผมนุ่มของนางเบาๆ “อู๋สยา ขอบคุณเจ้ามาก”

“ขอบคุณอันใดกัน” หนานกงมั่วเอ่ยด้วยรอยยิ้มขัน

“ขอบคุณเจ้าที่อยู่เคียงข้างข้ามาตลอด” เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงทุ้ม

“ข้าน้อยคารวะซิงเฉิงจวิ้นจู่ คารวะคุณชายเว่ย” นายทหารคนหนึ่งเดินมาอย่างเร่งรีบ เมื่อเห็นทั้งสองจึงพ่นลมหายใจออกมา ค้อมตัวลงทำความเคารพ

หนานกงมั่วเลิกคิ้ว มองคนตรงหน้าพร้อมเอ่ยถาม “มีเรื่องอันใดเร่งรีบเพียงนี้”

นายทหารรีบเอ่ย “ตอบจวิ้นจู่ ในวังหลัง…บอกว่าไทเฮาอยากขอเข้าเฝ้าฝ่าบาทขอรับ”

หนานกงมั่วเลิกคิ้ว “ไทเฮาหรือ อยากพบฮ่องเต้หรือ” เงยหน้ามองเว่ยจวินมั่วด้วยความลำบากใจ เยี่ยนอ๋องบอกให้นางดูแลวังหลัง แต่นางก็ไม่รู้ว่าตนมีอำนาจอนุญาตให้ไทเฮาพบฮ่องเต้ได้หรือไม่

เว่ยจวินมั่วตบเบาๆ ลงบนมือของหนานกงมั่ว เอ่ยถาม “ไยจึงไม่ไปรายงานท่านอ๋อง”

นายทหารจนปัญญา “ตอบคุณชาย ท่านอ๋องบอกว่า…เรื่องนี้ให้คุณชายและจวิ้นจู่ตัดสินใจก็ได้ขอรับ”

หนานกงมั่วเงียบ เยี่ยนอ๋องคิดจะมัดมือชกนางเป็นผู้จัดการหรือ โจมตีจินหลิงมาได้ทว่าโบกมือไม่รับผิดชอบ นี่ไม่ใช่นิสัยของเยี่ยนอ๋องนี่ หรือว่า…บังคับซื้อบังคับขาย[1] ไล่เป็ดขึ้นคอน[2]หรือ

เว่ยจวินมั่วเอ่ยถามเงียบๆ “ฝ่าบาทฟื้นแล้วหรือ”

นายทหารพยักหน้า “ฟื้นแล้วขอรับ เพียงแต่…องครักษ์ที่เฝ้าอยู่ด้านหน้าห้องบรรทมบอกว่าฝ่าบาทตื่นขึ้นมาแล้วก็ขังตัวเองอยู่ในห้อง ไม่พูดไม่จาและไม่ยอมออกมาขอรับ” อย่างไรก็เป็นฮ่องเต้ ไม่มีใครกล้าทำอันใดเขา พวกเขาได้รับคำสั่งให้เฝ้าประจำการอยู่ที่ตำหนักส่วนพระองค์ของฮ่องเต้ ขอเพียงฝ่าบาทไม่โวยวาย นั่นเป็นเรื่องที่ดีสำหรับพวกเขาแล้ว ส่วนฝ่าบาทจะทำสิ่งใดอยู่ในตำหนัก พวกเขาทำอันใดไม่ได้

เว่ยจวินมั่วเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ย “ไปดูก่อนเถิด”

ทั้งสองมาถึงหน้าตำหนักของเซียวเชียนเยี่ย ตำหนักส่วนพระองค์ของฮ่องเต้เป็นเส้นแบ่งระหว่างวังหน้ากับวังหลัง ยามนี้ด้านนอกตำหนักเต็มไปด้วยทหารจากกองทัพโยวโจว ส่วนองครักษ์ประจำตำหนักกลับไม่เห็นแม้เพียงคนเดียว เมื่อเห็นทั้งสองคนมาถึง ขุนพลผู้ที่เป็นหัวหน้าจึงรีบเดินเข้ามาแสดงความเคารพตรงหน้า “คารวะคุณชายเว่ย คารวะซิงเฉิงจวิ้นจู่”

เว่ยจวินมั่วพยักหน้าเล็กน้อย “ฝ่าบาทกำลังทำอันใด”

ขุนพลลูบท้ายทอย ส่ายศีรษะ “ข้าน้อยไม่ทราบขอรับ”

“ช่างเถิด พวกเราเขาไปดูเถิด” ขุนพลผู้นั้นได้รับคำสั่งมาก่อนหน้าแล้ว จึงไม่กล้าห้าม “ทั้งสองท่านเชิญขอรับ”

มิใช่ครั้งแรกที่หนานกงมั่วมายังตำหนักส่วนพระองค์ของฮ่องเต้ แต่นั่นเป็นเมื่อห้าปีก่อนสมัยที่อดีตฮ่องเต้ยังมีชีวิตอยู่ ทว่าตำหนักในยามนี้เงียบสงัดราวกับตำหนักร้าง แม้แต่เสียงเดินยังได้ยินอย่างชัดเจน นางกำนัลขันทีที่เดิมต้องคอยปรนนิบัติยามนี้ไร้เงา ได้ยินเสียงเอ่ยวาจาเบาๆ มาจากด้านใน ทั้งสองมุ่งหน้าตรงลึกเข้าไปด้านในของตำหนัก

ประตูหน้าต่างในตำหนักถูกปิดสนิท ไร้แสงสว่างจากเปลวเทียนทำให้มืดอยู่บ้างเล็กน้อย เพิ่งเดินเข้าไปพลันมองเห็นใครบางคนนั่งอยู่ที่โต๊ะข้างเตียง บนโต๊ะมีกระจกทองเหลืองที่ส่องได้หนึ่งฝั่ง คนที่นั่งหันหลังเห็นได้ชัดว่ากำลังส่องกระจกดูหน้าตนเอง ได้ยินเสียงฝีเท้า คนผู้นั้นชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะหันกลับมาช้าๆ ใบหน้าที่เคยหล่อเหลากลับซีดเซียวและมีรอยแผลยาวน่าเกลียดหนึ่งรอย

รอยแผลนั้นลากยาวจากหางตาข้างซ้ายลงมาจนถึงมุมปากด้านล่าง กว้างกว่าสองนิ้วมือ แม้จะล้างพิษออกไปแล้ว ทว่ายังคงน่าหวาดผวา หนานกงมั่วสามารถจินตนาการได้ถึงตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บ เพียงแต่…บาดแผลบนใบหน้าก็ช่างเถิด กระบี่นั่นยังมีพิษอีกด้วย…ส่ายศีรษะ หนานกงมั่วโยนปัญหานี้ทิ้งไป

เซียวเชียนเยี่ยสีหน้าเรียบนิ่ง จ้องมองคู่รักที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา เอ่ยเสียงหยัน “พวกเจ้ามาแล้วหรือ”

[1] บังคับซื้อบังคับขาย คล้ายๆ กับมัดมือชก

[2] ไล่เป็นขึ้นคอน บีบบังคับให้ทำในสิ่งที่ความสามารถไม่ถึง