หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1051 กลับจินหลิงอีกครั้ง (2)

ตอนที่ 1051 กลับจินหลิงอีกครั้ง (2)

คนถูกทิ้งทั้งสองมองสบตากัน ไร้ซึ่งคำพูด พวกเขาคงไม่อาจเปลี่ยนเป็นหนอนแล้วมุดเข้าไปในรูเล็กๆ นั่นได้กระมัง

หนานกงมั่วหยิบแผนที่ออกมาก้มลงไปดูชั่วครู่ เอ่ย “ดูเหมือนเยาเยาจะถูกซ่อนเอาไว้ในห้องลับใต้ดินจริงๆ ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ใต้ดินบริเวณข้างล่างจวนร้องเจ้ากรมโย่ว ตอนนี้จะทำเช่นไร”

เว่ยจวินมั่วก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ เอ่ยเสียงเข้ม “ตามคนมา ขุดเปิดเส้นทาง”

หนานกงมั่วย่นคิ้ว ขุดใต้ดินมีการสั่นสะเทือนไม่น้อย หากไม่ระวังคงถูกจับได้

เว่ยจวินมั่วกอดนางเอาไว้ในอ้อมแขน ลูบแผ่นหลังของนางเบาๆ เอ่ย “ไม่ต้องกังวล ไม่ถูกจับได้อย่างแน่นอน”

หนานกงมั่วถอนหายใจ “หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”

ทั้งสองกำลังเตรียมตัวจะกลับไป อาไป๋มุดเข้าไปพวกเขาไม่อาจหาเจอได้ หากอาไป๋ตามหาเยาเยาเจอจะเป็นการดีที่สุด หากหาไม่เจอมันก็จะกลับไปเองได้ไม่ต้องกังวล ยังไม่ทันได้หมุนตัวกลับ ก็มองเห็นศีรษะสีขาวโผล่ออกมา จากนั้นขยับตัวเล็กน้อยอาไป๋ก็ร่วงลงมา หนานกงมั่วยื่นมือออกไปรับ

ร่างกายของอาไป๋มีเชือกสีชมพูเส้นเล็กๆ ผูกเอาไว้ โชคดีที่ตัวของมันไม่เล็กมาก มิเช่นนั้นคงไม่อาจคลานกลับมาทั้งเชือกที่ผูกเอาไว้เช่นนี้ได้

“อาไป๋ เจอเยาเยาแล้วหรือ” หนานกงมั่วตื่นเต้นดีใจ

อาไป๋สะบัดร่างกายที่ถูกผูกเอาไว้อย่างไม่สบายตัว พลิกตัวไปมาคลานกลับเข้าไปในขวดหยกขาว อาไป๋ไม่เหมือนกับเฟยเฟย ร่างกายของมันมีพิษไม่อาจปล่อยออกมาวิ่งเล่นได้ มันเองก็ชอบอยู่ในขวดหยกขาวที่ทั้งเย็นและมีกลิ่นสมุนไพรหอม

หนานกงมั่วมองดูด้ายสีชมพูในมือ ดวงตาแดงระเรื่อขึ้นมาโดยไม่อาจห้ามได้

“จวินมั่ว…”

ดวงตาของเว่ยจวินมั่วไหววูบเบาๆ กอดนางเอาไว้ เอ่ยเสียงเบา “เชื่อข้า ไม่นานก็จะพาเยาเยากลับมาได้อย่างแน่นอน”

“อืม”

ตอนที่กงอวี้เฉินเดินเข้าไปในห้องลับเยาเยากำลังนอนเหม่อลอยอย่างเกียจคร้านอยู่บนเตียง มองเห็นกงอวี้เฉินเข้ามาเพียงปรายตามองเขาเล็กน้อยเท่านั้น จากนั้นก็ไม่สนใจเขาอีก กงอวี้เฉินเลิกคิ้ว อุ้มนางมาอยู่ในอ้อมแขนด้วยรอยยิ้ม เอ่ย “เป็นอันใดไป ไร้ชีวิตชีวาเพียงนี้”

เยาเยากลอกตา คร้านจะสนใจเขา

กงอวี้เฉินเองก็ไม่โกรธ ถอนหายใจเอ่ย “นับเวลาดูแล้ว พ่อแม่ของเจ้าคงใกล้จะมาแล้วกระมัง”

ดวงตาของเยาเยาวาววับขึ้นมา ตั้งใจฟังที่เขาเอ่ยทว่ายังแสดงท่าทีว่าไม่สนใจเขา กงอวี้เฉินมองเห็นทว่าไม่ได้สนใจ ทำราวกับถามเองตอบเอง เอ่ย “เด็กน้อย เจ้าว่า…พวกเขาจะหาเจ้าเจอหรือไม่” แม้จะไม่ได้รับรายงานข่าวการเข้าเมืองของเว่ยจวินมั่วและหนานกงมั่ว กงอวี้เฉินอาศัยลางสังหรณ์จากประสบการณ์ที่เป็นศัตรูกับเว่ยจวินมั่วมานานหลายปี สองคนนี้ไม่มีทางรอโดยไม่ทำอันใด เพียงแต่คิดจะชิงคนในมือของเขา เกรงว่าจะไม่ใช่เรื่องง่าย

“ข้าไม่อยากให้เจ้าถูกชิงตัวไปเลย” กงอวี้เฉินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เจ้าเองก็ไม่อยากไปจากข้าใช่หรือ”

เยาเยาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขา นางไม่มีทางไม่อยากไปจากคนชั่วใหญ่นี่อย่างแน่นอน ท่านพ่อกับท่านแม่จะมาช่วยนางเป็นแน่

กงอวี้เฉินนึกขันขึ้นมา เอื้อมมือไปยืดแก้มสีชมพูของนาง เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ช่างเป็นคนชั่วน้อยที่เลี้ยงไม่เชื่องเสียจริง ข้าไม่ดีกับเจ้าหรือ”

เยาเยาชะงัก ดวงตากลมโตมีความลังเล คนชั่วใหญ่ดีกับนางมาก แต่ว่า…คนชั่วใหญ่ขังนางเอาไว้ไม่ยอมให้นางออกไปนี่นา ยังแย่งนางมาด้วย นางกลัวจะไม่ได้เจอท่านพ่อ ท่านแม่และพี่ชายอีก คนชั่วใหญ่ยังจับพี่อาเจี้ยวมาอีกด้วย นึกถึงซังเจี้ยว เยาเยาก็ยิ่งจ้องกงอวี้เฉินเขม็งไม่พูดไม่จา

กงอวี้เฉินเลิกคิ้ว “ด่าข้าในใจอีกแล้วหรือ”

เหอะ เยาเยาหันหน้าหนีไม่สนใจเขา

กงอวี้เฉินยื่นมือออกไปจับใบหน้าเล็กของนางก่อนจะถอนหายใจ “อีกไม่กี่วันก็คงจะจบแล้ว ถึงตอนนั้น…ข้าจะพาเจ้าไปด้วย ไม่ต้องอยู่แต่ในห้องลับนี้แล้ว ช่วงนี้เจ้าต้องเชื่อฟังเข้าใจหรือไม่” ส่วนเรื่องเด็กน้อยจะคิดถึงพ่อแม่ กงอวี้เฉินไม่คิดถึงเรื่องนี้ เด็กเพิ่งอายุสามขวบ ต่อให้ฉลาดเพียงใดจะจดจำไปได้นานเพียงใดเชียว ไม่ต้องใช้เวลานาน เพียงสองสามปีรับรองว่านางจะจำไม่ได้แล้วว่าบิดามารดาของตนหน้าตาเป็นอย่างไร ผ่านไปอีกสองปี อาจจะลืมบิดามารดาของตนไปเลยก็ได้

กงอวี้เฉินคิดมาถึงตรงนี้พลันอารมณ์ดีขึ้นมา แม้แต่แผนการที่วางเอาไว้เป็นเวลานานต้องสูญเปล่าเขาก็ยังไม่หงุดหงิด แน่นอนไม่นับว่าพ่ายแพ้ทั้งหมด อย่างน้อยยังมีการชดเชยสำหรับอนาคตอยู่มิใช่หรือ

มาพูดคุยกับเยาเยาทุกวัน บางทีอาจเป็นเขาที่พูดอยู่ฝ่ายเดียวกับเยาเยา กงอวี้เฉินจึงเดินออกไปอย่างพึงพอใจ การได้เอ่ยออกมาดีกว่าเก็บเรื่องราวต่างๆ ไว้คนเดียวจริงๆดังนั้น การเลี้ยงตุ๊กตาน้อยสักตัวก็ไม่ใช่เรื่องที่ยากจะรับได้

เพียงแต่ แม้แต่ความทุกข์ใจยังสามารถคุยกับตุ๊กตาตัวน้อยที่ฟังไม่รู้เรื่องได้ ไม่เอ่ยไม่ได้เลยว่าชีวิตของเจ้าสไนักกงเองก็อ้างว้างถึงที่สุดแล้ว

รอจนกงอวี้เฉินเดินออกไป เยาเยาถึงได้ล้วงเข้าไปในผ้าห่มจับเฟยเฟยที่ม้วนตัวเป็นก้อนกลมมาไว้ในมือ ถอนหายใจกับเฟยเฟยเฮือกใหญ่ “ความจริงคนชั่วใหญ่ก็ไม่ได้น่ารังเกียจเพียงนั้น ถ้าหากเขาปล่อยพี่อาเจี้ยวและเยาเยาไปก็คงดี เฟยเฟย เจ้าว่าใช่หรือไม่”

เฟยเฟยถูกนางเล่นจนไม่สบายตัว กระดึ้บไปยังข้อมือของนาง

เรือนหลังจวนผู้ว่าเขตอิ้งเทียน เหอเหวินลี่เดินเข้ามาด้วยความเหนื่อยล้า บอกทุกคนด้านหลังให้ออกไปจากตรงนั้น โยนหมวกในมือไปยังด้านข้าง เขานั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้ การต่อสู้ที่ประตูเมืองดุเดือดขึ้นมา เห็นได้ว่าเมืองจินหลิงนี้คงรักษาเอาไว้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว หลายวันมานี้คนในเมืองเองก็จิตใจระส่ำระส่าย ประชาชนทั่วไปยังว่าง่าย ไม่ว่าใครจะเป็นฮ่องเต้ก็เท่านั้น แต่ผู้มีอำนาจนั้นแตกต่าง อย่างที่ว่าเอาไว้หนึ่งรัชสมัยหนึ่งขุนนาง ไม่ต้องเอ่ยถึงคนอื่น ก็คือตัวเหอเหวินลี่เอง จิตใจจะสงบได้เยี่ยงไร นึกถึงสตรีที่ยังอยู่ในคุก เหอเหวินลี่ก็ยิ่งปวดหัว

“ใต้เท้าเหอ” เสียงใสดังขึ้นมาจากด้านในห้อง

“ผู้ใดกัน” เหอเหวินลี่ตกใจ รีบเงยหน้าขึ้นมาพลันมองเห็นว่าในห้องไม่รู้ว่ามีคนเพิ่มขึ้นมาสองคนตั้งแต่เมื่อใด

“ทั้งสอง…คุณชายเว่ยหรือ” เมื่อมองชัดๆ เหอเหวินลี่ถึงได้รู้ตัวตนของชายร่างสูง มองไปยังชายหนุ่มที่เตี้ยลงมาสักหน่อย ลังเลอยู่ชั่วครู่ เอ่ย “ซิงเฉิงจวิ้นจู่หรือ”

หนานกงมั่วหัวเราะออกมา พยักหน้าพลางเอ่ย “ใต้เท้าเหอ ไม่ได้เจอกันนาน เป็นอย่างไรบ้าง”

เหอเหวินลี่ยิ้มขมขื่น เอ่ยในใจ ตอนนี้ข้ายอมไม่เจอกับพวกท่านเสียจะดีกว่า

เพียงน่าเสียดาย สองคนนี้ไม่ใช่คนที่เขาจะทำให้ขุ่นเคืองได้ เพียงถอนหายใจ เอ่ย “ขอบคุณจวิ้นจู่ สบายดี ทั้งสองท่านเชิญนั่ง”

ทั้งสองเองก็ไม่เกรงใจ เดินมานั่งลงยังที่นั่งตรงข้ามเหอเหวินลี่

คนที่มาไม่ใช่แขก เหอเหวินลี่ก็คร้านจะเรียกคนยกน้ำชาเข้ามา ลังเลอยู่ชั่วครู่จึงเอ่ยถาม “ไม่รู้ทั้งสองท่าน…”

หนานกงมั่วเพียงยิ้มไม่เอ่ยวาจา หันไปมองเว่ยจวินมั่ว คุณชายเว่ยมองเขาด้วยสีหน้าเย็นชา เหอเหวินลี่ถูกดวงตาสีม่วงคู่นั้นจับจ้องพลันทำตัวไม่ถูก จำต้องถอนหายใจเอ่ยอย่างจนใจ “ข้ารู้ว่าท่านทั้งสองมาเพื่อเหตุผลใด เพียงแต่…ข้าน้อยเป็นเพียงผู้ว่าการตัวเล็กๆ มิอาจเรียกได้ว่าเป็นบุคคลที่น่านับหน้าถือตา”

หนานกงมั่วยิ้มเอ่ย “ก็เพราะว่าใต้เท้าเหอเป็นผู้ว่าการเขตอิ้งเทียน ดังนั้นพวกข้าจึงมาหา”

ตำแหน่งของผู้ว่าการเขตอิ้งเทียนไม่นับว่าเป็นข้าราชการชั้นสูงนัก แต่ก็เป็นคนรู้ใจของฮ่องเต้ ต่อให้ไม่ใช่คนรู้ใจอย่างน้อยก็ต้องเป็นคนที่ฮ่องเต้เชื่อใจ ส่วนเหอเหวินลี่ผู้ว่าการเขตอิ้งเทียนผู้นี้ เปลี่ยนฮ่องเต้แล้วเขายังสามารถนั่งอยู่ในตำแหน่งนี้ได้นับว่าเป็นเรื่องแปลกประหลาด แน่นอนใช่ว่าเซียวเชียนเยี่ยจะไม่เคยคิดเปลี่ยน กระทั่งไม่กี่ปีมานี้ได้เปลี่ยนผู้ว่าการเขตอิ้งเทียนไปถึงสองครั้ง น่าเสียดายที่การเป็นขุนนางนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย สองคนรวมกันแล้วยังไม่อาจอยู่ได้ถึงหนึ่งปีก็ต้องตายจากไป สุดท้ายจึงต้องใช้งานเหอเหวินลี่อีกครั้ง อย่างน้อยเหอเหวินลี่ก็ไม่เข้าข้างฝั่งใด และไม่มีคนฝ่ายใดสนับสนุนก็พอแล้ว

แม้ว่าเหอเหวินลี่จะติดต่อกับลิ่นฉังเฟิง แต่เรื่องเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาป่าวประกาศได้ กับเว่ยจวินมั่วยิ่งไม่อาจมีความข้องเกี่ยวได้ เหอเหวินลี่เป็นขุนนางที่สอบเข้ามาด้วยตนเอง ยังสามารถอยู่ร่วมกับคนในราชสำนักได้ดี ดังนั้นเขาจึงอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้

หนานกงมั่วเอ่ยเพียงนี้แล้ว เหอเหวินลี่ก็ไม่อาจเอ่ยไปเรื่อยได้ เพียงเอ่ยตามตรง “จวิ้นจู่ มิใช่ข้าล้อท่านทั้งสองเล่น ตอนนี้ข้ายังเป็นขุนนางของเขตอิ้งเทียน แต่เอ่ยตามตรง ตอนนี้นอกจากหยาอี่ในหยาเหมินเพียงไม่กี่คน ข้าก็ไม่อาจเคลื่อนกองกำลังในจินหลิงได้”

เดิมทีผู้ว่าการเขตอิ้งเทียนนั้นสามารถเคลื่อนกำลังทหารได้บางส่วนในยามจำเป็น แต่นั่นคือปกติ สถานการณ์ในยามนี้สำหรับเซียวเชียนเยี่ยทุกคนดูคล้ายจะเป็นกบฏ ไหนเลยจะให้อำนาจนั้นกับพวกเขา

เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่จำเป็น”

“เอ๋” เหอเหวินลี่เลิกคิ้วตกใจ

คุณชายเว่ยเอ่ย “หลังจากกองทัพบุกเข้าเมือง เจ้าเพียงรับผิดชอบดูแลความเรียบร้อยในเมืองก็พอแล้ว” ขอเพียงกองทัพบุกเข้าเมือง ในเมืองจะต้องวุ่นวายอย่างแน่นอน พวกเขาไม่อาจจัดการกับกองปัญจทิศคุ้มกันเมืองได้ ต้องเป็นคนรู้ใจของเซียวเชียนเยี่ยเท่านั้น ถึงตอนนั้นเหอเหวินลี่ผู้ว่าการเขตอิ้งเทียนผู้นี้ก็จะสำคัญแล้ว

ใบหน้าของเหอเหวินลี่ขมขื่น เอ่ยอย่างจนปัญญา “คุณชายเว่ย เช่นนี้ ชื่อเสียงของข้า…” ทรยศนายเข้าร่วมกับศัตรูไม่ใช่ชื่อเสียงที่ดีนัก แม้จะไม่ถึงขั้นเสียสละเพื่อประเทศ ความแตกต่างระหว่างทำเองหรือถูกควบคุมนั้นแตกต่างกันมาก

เว่ยจวินมั่วปรายตามองเขา “เอ่ยเช่นนี้ ใต้เท้าเหอคิดจะเสียสละเพื่อแผ่นดินใช่หรือไม่”

เหอเหวินลี่สะอึกพูดไม่ออก เนิ่นนานจึงเอ่ยเชื่องช้า “ไม่ ข้าไม่มีความคิดเช่นนั้น” เขาไม่คิดเช่นนั้นจริงๆ เหอเหวินลี่แม้ไม่ใช่ขุนนางที่ดีนัก แต่ก็ไม่มีสิ่งที่ต้องละอายต่อฮ่องเต้หรือประชาชน ส่วนอย่างอื่น…การเสียสละเพื่อแผ่นดินหรือ เขายังไม่ได้ยิ่งใหญ่ถึงขั้นนั้น

หนานกงมั่วหัวเราะมองไปยังเหอเหวินลี่ เอ่ย “เอ่ยเช่นนี้ ใต้เท้าเหอรับปากแล้วอย่างนั้นหรือ”

เหอเหวินลี่ถอนหายใจ เอ่ย “ข้ายังมีทางให้ปฏิเสธได้หรือขอรับ”

หนานกงมั่วเอ่ย “แน่นอนว่ามี ใต้เท้าเหอและฉังเฟิงเป็นเพื่อนกัน พวกเราก็ไม่อยากบังคับให้ลำบากใจ”

“…” สามีภรรยาคู่นี่ จริงๆ เลย

ใต้เท้าเหอกัดฟันทว่าทำอันใดไม่ได้ ทำได้เพียงลอบกลอกตา เปลี่ยนเรื่องคุย “หลายวันก่อนมีแม่นางคนหนึ่งนำของแทนตัวลิ่นฉังเฟิงมาหาข้า คงจะเป็นคนของคุณชายเว่ยและจวิ้นจู่หรือไม่”

หนานกงมั่วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ที่แท้จื่อเยียนก็อยู่ที่นี่กับใต้เท้าเหอหรือ ขอบคุณใต้เท้าเหอที่ช่วยดูแล เพียงแต่รบกวนใต้เท้าเหอช่วยดูแลไว้ก่อนไม่กี่วัน” จื่อเยียนไม่มีวรยุทธ์ ออกมาตอนนี้ก็ไม่อาจเดินไปมาในเมืองได้ มิสู้อยู่ที่นี่คงจะปลอดภัยกว่า

“ไม่รู้ว่า ตอนนี้นางอยู่ที่ใดหรือ”

“ในห้องขัง”

“…” ช่างเป็นที่ที่ปลอดภัยจริงๆ