หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1042 ใช้ประโยชน์คนไม่มีประโยชน์ (1)

ตอนที่ 1042 ใช้ประโยชน์คนไม่มีประโยชน์ (1)

ช่วงชีวิตของเว่ยหงเฟยถูกแบ่งออกเป็นสามส่วน ช่วงที่หนึ่งคือตั้งแต่เกิดจนถึงวัยหนุ่ม บิดาจากไปตั้งแต่อายุยังน้อย ชีวิตเริ่มยากลำบากขึ้น แต่หลังจากนั้นมีอดีตฮองเฮาคอยดูแล แต่ไม่ได้สงบสุขนัก ช่วงที่สองคือหลังจากแต่งงานกับองค์หญิงฉังผิง ได้รับการแต่งตั้งเป็นจวิ้นอ๋อง เคารพองค์หญิง ชีวิตวัยหนุ่มที่ผู้คนทั้งโลกต้องอิจฉา แม้หลังจากองค์หญิงฉังผิงให้กำเนิดเว่ยจวินมั่ว จะเกิดรอยร้าวความสัมพันธ์สามีภรรยา ตลอดยี่สิบกว่าปีมานี้เว่ยหงเฟยก็ยังมีชีวิตที่ดี ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ทว่าช่วงที่สามคือหลังจากเว่ยจวินมั่วแต่งงาน ความโชคดีของเว่ยหงเฟยราวกับถูกใช้ไปจนหมดแล้ว ก่อนอื่นคือถูกองค์หญิงฉังผิงหย่าร้างทอดทิ้งจนขายหน้า หลังจากนั้นมีเรื่องผิดพลาดซ้ำๆ สถานะในราชสำนักของเขาลดลง ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงตอนสุดท้ายที่ต้องตกมาเป็นเชลยของเว่ยจวินมั่ว ถูกกักขังไปกว่าสองสามปีสุดท้ายถูกเว่ยจวินมั่วเอาตัวออกมาจากคุก ทว่าก็ไม่ได้ดีไปถึงไหน ต้องเร่ร่อนไปกับกองทัพของเยี่ยนอ๋องทุกหนทุกแห่ง ฝ่าลมฝนตากน้ำค้าง ต้องตกระกำลำบากถึงที่สุด

หนานกงมั่วได้เจอเว่ยหงเฟยอีกครั้งพลันตกใจ ก่อนหน้านี้ตอนที่ออกจากคุกใต้ดินในเฉินโจวเว่ยหงเฟยก็ดูแก่แล้ว ตอนนี้พบว่ากลับห่างไกลจากแต่ก่อนอยู่มาก อย่างไรก่อนหน้านี้แม้จะถูกขังอยู่ในคุกใต้ดิน นอกจากไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันชีวิตการเป็นอยู่อาจจะแย่ไปสักหน่อย เว่ยหงเฟยก็ไม่ได้รับความลำบากใดนัก แต่ครั้งนี้กลับไม่เหมือน ถูกกักขังอยู่ในรถคุมนักโทษ ติดตามกองทัพของเยี่ยนอ๋องไปทั่วทุกทิศ ตากแดดตากฝนเป็นเรื่องปกติ เว่ยหงเฟยในตอนนี้ราวกับคนแก่อายุเลยเจ็ดสิบ เกรงว่าต่อให้องค์หญิงฉังผิงมาอยู่ตรงหน้าก็ไม่แน่ว่าจะจำเขาได้

เว่ยหงเฟยในยามนี้ไม่มีความเย่อหยิ่งทะนงตัวต่อหน้าเว่ยจวินมั่วดั่งเช่นเมื่อก่อนอีกต่อไป ถูกคนพาเข้ามาได้แต่มองสองคนตรงหน้าเงียบๆ ไม่เอ่ยสิ่งใด

หนานกงมั่วมองทั้งสองคน ถอนหายใจอยู่ในใจ อย่างไรก็เป็นพ่อลูกกันมาหลายปี แม้ว่าสองคนนี้ไม่ว่าใครก็ไม่เคยคิดเป็นพ่อลูกกันก็ตาม คนที่อยู่ใต้หลังคาเดียวกันมากว่ายี่สิบปี สุดท้ายมาอยู่ในจุดนี้ได้ก็ไม่รู้ว่าควรโทษผู้ใด ไม่ว่าจะเป็นความผิดขององค์หญิงฉังผิงหรือความผิดของเว่ยหงเฟย หนานกงมั่วกลับไม่คิดว่าเว่ยจวินมั่วมีความผิดไม่ว่าความจริงในท้ายที่สุดจะเป็นอย่างไร เว่ยจวินมั่วคือผู้ที่น่าสงสารที่สุดคนนั้น หลายปีมานี้เว่ยจวินมั่วเก็บเว่ยหงเฟยเอาไว้ไม่คิดสังหารเขา นับว่าเป็นความปรานีอย่างยิ่งแล้ว

เห็นเว่ยจวินมั่วไม่คิดจะเอ่ยปาก หนานกงมั่วจึงต้องเอ่ยด้วยตนเอง “จิ้งเจียงจวิ้นอ๋อง สบายดีหรือไม่”

เว่ยหงเฟยมองไปยังหนานกงมั่ว เอ่ยตอบเฉยชา “ยังดี ยังมีชีวิตอยู่”

หนานกงมั่วเม้มริมฝีปากด้วยรอยยิ้ม “บนโลกใบนี้ มีชีวิตอยู่ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ท่านว่าใช่หรือไม่”

เว่ยหงเฟยกัดฟัน มองหนานกงมั่ว เอ่ย “มีอันใดก็เอ่ยมาตามตรง”

หนานกงมั่วยิ้มหวาน เอ่ย “ช่างเถิด ความสัมพันธ์ของเราดูเหมือนจะไม่เหมาะกับการคุยเล่น เป็นเช่นนี้ จิ้งเจียงจวิ้นอ๋องอยากไปจากที่นี่หรือไม่”

เว่ยหงเฟยชะงัก เห็นได้ว่าไม่คิดว่าหนานกงมั่วจะเอ่ยเรื่องนี้ กวาดตามองเว่ยจวินมั่วที่นั่งเงียบอยู่ด้านข้าง เอ่ยถาม “ไปจากที่นี่หรือ ไปที่ใด” หนานกงมั่วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “แน่นอนว่ากลับจินหลิง กลับจวนจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องสิเจ้าคะ”

“จวนจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องหรือ” เว่ยหงเฟยยิ้มหยัน “ตอนนี้บนโลกใบนี้ยังมีจวนจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องอยู่หรือ” เว่ยหงเฟยก็ไม่ใช่คนไร้เดียงสาไม่รู้อันใดเลย หลังจากพ่ายแพ้ในครั้งนั้น เซียวเชียนเยี่ยไม่กวาดล้างสังหารคนในจวนจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องก็นับว่าเมตตามากแล้ว

ถูกคนรู้ทันหนานกงมั่วก็ไม่ได้รู้สึกละอายแต่อย่างใด เรื่องเช่นนี้เดิมก็ไม่อาจปิดบังเอาไว้ได้อยู่แล้ว นางเองก็ไม่คิดจะใช้เรื่องนี้มาหลอกคน เพียงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ตอนนั้นเซียวเชียนเยี่ยได้กักขังคนในจวนจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องแล้ว นอกจากนี้คุณชายทั้งสองก็ถูกตัดสินประหารชีวิต เพียงแต่มารดาและฮูหยินของท่านยังมีชีวิตอยู่ เพียงแต่ตอนนี้…” หนานกงมั่วยิ้มไม่เอ่ยต่อ เว่ยหงเฟยกลับรู้ ท่านแม่และภรรยายามนี้เกรงว่าคงไม่ได้มีชีวิตที่ดีนัก

เห็นเขาเหม่อลอย ไม่รู้กำลังคิดสิ่งใดบ้าง หนานกงมั่วเอ่ยเสียงเนิบ “แม้ว่าคุณชายทั้งสองจะไม่อยู่แล้ว เพียงแต่จิ้งเจียงจวิ้นอ๋องคงจะจำได้ว่าท่านยังมีบุตรชายอีกหนึ่งคน”

ได้ยินเช่นนั้น เว่ยหงเฟยก็หัวใจกระตุก มองหนานกงมั่วอย่างระแวดระวัง “อี้เอ๋อร์ยังมีชีวิตอยู่หรือ” ตอนนั้นเว่ยจวินอี้ถูกจับมาพร้อมกับเขา แต่เว่ยหงเฟยไม่คิดว่าเว่ยจวินมั่วและหนานกงมั่วจะไว้ชีวิตเขา หนานกงมั่วขมวดคิ้ว เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “แน่นอนอยู่แล้ว”

ดวงตาของเว่ยหงเฟยเป็นประกายขึ้นมา เงียบไปชั่วครู่แล้วจึงเอ่ยถามว่า “พวกเจ้าต้องการให้ข้าทำสิ่งใด”

ตลอดหลายวันมานี้ เว่ยหงเฟยเองนับว่าได้รับการสั่งสอน ไม่กล้าวางตัวเป็นผู้อาวุโสต่อหน้าเว่ยจวินมั่ว แน่นอนยังเข้าใจอีกว่าเว่ยจวินมั่วปล่อยเขาออกมาเวลานี้ย่อมไม่ใช่เพราะความสนใจที่เกิดขึ้นเพียงชั่วขณะ หนานกงมั่วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ง่ายมาก ขอจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องเพียงนำข่าวนี้กลับไปส่งให้คนในจินหลิงผู้นั้น”

เว่ยหงเฟยยิ้มหยัน “เจ้าคิดว่าฝ่าบาทที่อยู่ในจินหลิงผู้นั้นยังจะเชื่อในเชลยที่ถูกขังมาหลายปีอย่างข้าอีกหรือ”

หนานกงมั่วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เชื่อแน่นอนว่ามีวิธีให้เชื่อ ไม่เชื่อแน่นอนว่ามีวิธีให้ไม่เชื่อ ยิ่งไปกว่านั้น หลายปีมานี้จิ้งเจียงจวิ้นอ๋องก็ยังไม่เข้าร่วมกับเยี่ยนอ๋อง ไม่ใช่แสดงให้เห็นแล้วว่าท่านอ๋องมีใจจงรักภักดีหรอกหรือ”

เว่ยหงเฟยพูดไม่ออก ไหนเลยจะเป็นเขาไม่ยอมเข้าร่วมกับจวนเยี่ยนอ๋อง แต่เป็นจวนเยี่ยนอ๋องเองที่ไม่คิดรับเขา หากเว่ยหงเฟยเลือกได้ ตัวเขาเองรู้ดีว่าจะไม่ไปคิดเรื่องจงรักภักดีต่อเซียวเชียนเยี่ยอย่างแน่นอน เป็นเพราะในตอนแรกเขาได้ทำให้องค์หญิงฉังผิงและเยี่ยนอ๋องขุ่นเคืองใจยิ่งแล้ว

“ข้าจะได้สิ่งใด” เว่ยหงเฟยเอ่ยถาม

หนานกงมั่วเลิกคิ้วประหลาดใจ ครุ่นคิด เอ่ย “หลังจากเสร็จสิ้น เรื่องที่ผ่านมาก็แล้วกันไป”

เว่ยหงเฟยขมวดคิ้ว ยังอยากเอ่ยอันใด หนานกงมั่วพลันชิงเอ่ยก่อน เอ่ยเสียงเรียบ “ท่านอ๋องคิดให้ดี ยามนี้กองทัพโยวโจวมาถึงเมืองหลวงแล้ว จุดจบนั้นมองเห็นอยู่ตรงหน้า หากพลาดโอกาสนี้ คงไม่มีครั้งต่อไปแล้ว”

เว่ยหงเฟยลังเลอยู่ชั่วครู่ เอ่ยเสียงเข้ม “ในเมื่อพวกเจ้ามั่นใจว่าจะชนะ ไยจึงมาหาข้า”

หนานกงมั่วเอ่ยเสียงเรียบ “ลดการสูญเสียได้บ้างก็เป็นเรื่องดี มิใช่หรือ”

เว่ยหงเฟยกัดฟัน “ตำแหน่งจิ้งเจียงจวิ้นอ๋อง…”

“เป็นไปไม่ได้” หนานกงมั่วปฏิเสธทันใด เอ่ยเสียงเย็น “ท่านเว่ย ข้าหวังว่าท่านจะเข้าใจ แม้เรื่องนี้จะสำคัญ แต่ไม่ได้มีเพียงท่านคนเดียวที่เป็นตัวเลือก ต่อให้ไม่มีตัวเลือก นี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่จำเป็นต้องทำ” เว่ยหงเฟยมองไปยังเว่ยจวินมั่วอย่างไม่ชอบใจนัก เห็นได้ว่าเว่ยจวินมั่วไม่ได้มีความสนใจต่อเขา นั่งเล่นถ้วยชาอยู่ด้านข้างหนานกงมั่ว ไม่ชายตามองเขาแม้เพียงนิด

เห็นเช่นนั้น เว่ยหงเฟยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดและเสียใจอยู่ในใจ หากรู้ว่าเว่ยจวินมั่วจะมีวันนี้ ตอนนั้นเขาคงไม่…หากเขาไม่ปฏิบัติต่อองค์หญิงฉังผิงและเว่ยจวินมั่วอย่างไร้หัวใจเช่นนั้น สถานการณ์ในวันนี้จะไม่เป็นแบบนี้ใช่หรือไม่ เว่ยหงเฟยส่ายศีรษะ เขารู้ ต่อให้กลับไปเริ่มใหม่ บางทีตอนนั้นเขาก็ยังทำเช่นนั้น

เนิ่นนาน เว่ยหงเฟยจึงถอนหายใจ เอ่ยเสียงเข้ม “เจ้าว่ามาเถิด ข้าต้องทำสิ่งใด”

หนานกงมั่วเอ่ยอย่างพึงพอใจ ยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้เขา เอ่ยตอบ “เพียงท่านส่งข่าวเหล่านี้ไปบอกเซียวเชียนเยี่ยก็พอแล้ว”