หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1041 ฉวยโอกาสหาผลประโยชน์จากสงคราม (2)

ตอนที่ 1041 ฉวยโอกาสหาผลประโยชน์จากสงคราม (2)

เฉินอวี้และเซวียเจินมองสบตากัน เซวียเจินยกมือขึ้นประสาน เอ่ย “ทูลท่านอ๋อง คนที่เฝ้าคุ้มกันเมืองเป็นยอดฝีมือ จิตใจของทหารในเมืองเองก็มั่นคง มีใจเป็นหนึ่งเดียว เพียงแต่…กระหม่อมคิดว่า หากเวลาล่วงเลยไปเราอาจไม่มีทางสั่นคลอนขวัญกำลังใจของทหารได้”

ขวัญกำลังใจของทหารเป็นสิ่งสำคัญ ขอเพียงมีคนหมดใจก็ไม่มีทางเป็นหนึ่งได้ เวลานานไปแน่นอนว่าย่อมมีคนทนไม่ไหว

เซียวเชียนจย่งนั่งอยู่อีกฝั่ง สายตามองไปยังหนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่วตลอดเวลา หนานกงมั่วยิ้มให้เขา พยักหน้าเบาๆ เซียวเชียนจย่งกระแอมไอหนึ่งครั้ง เอ่ย “เสด็จพ่อ ได้ยินมาว่าเซียวเชียนเยี่ยเรียกตัวผู้นำตระกูลขุนนาง อีกทั้งบุตรชายที่มีความสามารถเข้าวังไปหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“เอ๋ เจ้าได้ยินจากใครมา” เยี่ยนอ๋องไม่แปลกใจ ไม่รู้ว่าคาดเดาได้หรือมีผู้ใดในเมืองจินหลิงส่งข่าวมา

เซียวเชียนจย่งเบ้ปาก ชี้ไปยังหนานกงมั่วทั้งสองคน เอ่ย “เมื่อครู่พี่สะใภ้เป็นคนบอกกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ”

สายตาของทุกคนมองมา หนานกงมั่วยกมือยักไหล่ทำอันใดไม่ได้ “นี่เป็นข่าวสุดท้าย กงอวี้เฉินและเซียวเชียนเยี่ยกำลังลงมือกับสายลับที่เราวางเอาไว้ในเมือง หากรายงานข่าวตอนนี้คงเป็นเรื่องยากแล้ว”

ได้ยินเช่นนั้น สายตาคาดหวังพลันกลายเป็นผิดหวัง

เยี่ยนอ๋องคล้ายจะยิ้มทว่าไม่ยิ้มมองไปยังทั้งสอง เอ่ย “สองวันมานี้พวกเจ้าก็ไม่ได้ว่างนี่” กงอวี้เฉินทำให้สายรายงานข่าวในจินหลิงของพวกเขาเป็นอัมพาต แต่เจ้าสองคนนี้ได้ทำการถอนอิทธิพลของสำนักหอธาราที่อยู่นอกจินหลิงเช่นกัน เกรงว่าครั้งนี้กงอวี้เฉินคงจะทุ่มหมดหน้าตักแล้วจริงๆ ถึงไม่สนใจอิทธิพลของสำนักหอธารานอกเมืองจินหลิงแล้ว

หนานกงมั่วยักไหล่ ยิ้มบางไม่เอ่ยสิ่งใด

เยี่ยนอ๋องเองก็ไม่คิดสนใจเรื่องพวกนี้ ขมวดคิ้วพลางเอ่ย “ข้าเรียกพวกเจ้ามา มิใช่เพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยนี้ ดูสิ่งนี้”

เยี่ยนอ๋องหยิบจดหมายฉบับหนึ่งจากบนโต๊ะขึ้นมา ยื่นให้เซวียเจินที่อยู่ตรงหน้าสุด เซวียเจินอ่านแล้วสีหน้าพลันเปลี่ยนทันใดส่งต่อให้เฉินอวี้ เฉินอวี้อ่านจบแล้วสีหน้าก็ไม่ดีนัก หนานกงมั่วขยับเข้าไปอ่านกับเว่ยจวินมั่วจึงได้รู้ว่าไยสีหน้าของทั้งสองท่านจึงได้แย่เพียงนั้น พวกเป่ยหยวนที่เงียบสงบไปสองสามปีเริ่มไม่สงบขึ้นมาอีกครั้งแล้ว เริ่มตั้งทัพบริเวณเขตชายแดนแล้ว แม้ยามนี้จูหงที่อยู่เขตชายแดนจะยังไม่มีความกดดัน แต่ยังต้องแจ้งเตือนเยี่ยนอ๋องก่อน ถึงตอนนั้นจะได้ตั้งตัวทัน

ความจริงนี่ก็ไม่ได้เหนือความคาดหมาย อย่างไรกงอวี้เฉินก็เป็นคนเป่ยหยวน เช่นนั้นเขาทำเรื่องเหล่านี้แน่นอนว่าเพื่อเป่ยหยวน กองทัพโยวโจวและราชสำนักรบราฆ่าฟันกันมาแล้วสองสามปี ทั้งสองฝ่ายต่างก็สูญเสียอย่างหนักหน่วง หากตอนนี้เป่ยหยวนยื่นมือเข้ามาร่วมอีก หากจูหงต้านทานเป่ยหยวนเอาไว้ไม่อยู่ และพวกเขาไม่อาจสนับสนุนได้ทัน ไม่แน่ว่าคนเป่ยหยวนอาจบุกเข้ามายึดจงหยวนได้อีกครั้งก็เป็นได้ นี่เป็นเพราะเยี่ยนอ๋องยกทัพทำให้เกิดไฟในบ้าน ถึงตอนนั้นไม่ว่าผลจะออกมาเป็นเช่นไร เยี่ยนอ๋องคงถูกสาปแช่งไปอีกนับพันปีอย่างแน่นอน

เยี่ยนอ๋องเอ่ยเสียงเรียบ “คิดเห็นเช่นไร”

ทุกคนไร้ซึ่งคำพูด ค่อยๆ ใช้สายตาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นของตน

เว่ยจวินมั่วขมวดคิ้ว กำลังจะเอ่ยปากก็ได้ยินเยี่ยนอ๋องเอ่ยขึ้น “เจ้าหุบปากข้าไม่ได้ถามเจ้า”

คุณชายเว่ยสีหน้าไร้ซึ่งคำพูดมองไปยังเยี่ยนอ๋อง เยี่ยนอ๋องเอ่ยอย่างหงุดหงิด “ชายแดนไม่ได้มีเพียงเจ้าคนเดียว ไม่มีอันใดทำก็อยู่ที่จินหลิงไปดีๆ”

“เสด็จลุงคิดมากไปแล้วพ่ะย่ะค่” คุณชายเว่ยเอ่ยเสียงเรียบ เยาเยายังช่วยกลับคืนมาไม่ได้ เขาจะวิ่งไปโยวโจวได้อย่างไร สิ่งใดที่ทำให้เสด็จลุงคิดว่าในสายตาของเขาชายแดนจะสำคัญไปกว่าบุตรีได้

เยี่ยนอ๋องกัดฟันเอ่ย “เจ้าอยากเอ่ยอันใด”

เว่ยจวินมั่วเอ่ย “หนิงอ๋องอยู่ที่เฉินโจว เชิญเขานำกองกำลังไท่หนิงไปช่วยแม่ทัพจูก็ได้พ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าสิบเจ็ดน่ะหรือ” เยี่ยนอ๋องขมวดคิ้ว ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อใจหนิงอ๋อง แต่ว่านิสัยของหนิงอ๋องไปอยู่กับจูหงน่ะหรือ เขาไม่อยากให้ยังไม่ทันได้ทำสงครามเขตชายแดน คนของตนเองก็ต่อยกันก่อนหรอกนะ

หนานกงมั่วยิ้มพลางเอ่ย “เสด็จลุงหนิงอ๋องรู้จักหนักเบา เสด็จลุงวางใจเป็นพอเจ้าค่ะ” หนิงอ๋องเพียงดูเหมือนนิสัยรักอิสระ คนคนหนึ่งสามารถควบคุมกองกำลังหลายแสนนั่งเป็นผู้ปกครองเมือง จะเป็นคนไม่มีขอบเขตไม่รู้หนักเบาได้อย่างไร เสเพลไร้พันธนาการ บางครั้งนั่นก็เป็นการปกป้องตนเองอย่างหนึ่ง

เยี่ยนอ๋องพยักหน้า “ในเมื่อพวกเจ้าทั้งสองเอ่ยเช่นนี้ เดี๋ยวข้าจะส่งจดหมายให้เจ้าสิบเจ็ด เซวียเจิน เฉินอวี้ พวกเจ้าคิดว่าอย่างไร”

เซวียเจินยิ้มเอ่ย “มีหนิงอ๋องร่วมออกศึก แน่นอนว่าไม่มีสิ่งใดดีไปกว่านี้แล้วพ่ะย่ะค่ะ” เฉินอวี้ไม่ประมาทหนิงอ๋องผู้อายุน้อยคนนั้น หากมิใช่เพราะนิสัยเช่นนั้น เอ่ยถึงความเฉลียวฉลาดความสามารถ เกรงว่าหนิงอ๋องคงไม่ได้ด้อยไปกว่าคุณชายเว่ย แม้จะด้อยกว่าเล็กน้อย อย่างน้อยก็เหนือกว่าคนหนุ่มอายุไล่เลี่ยกับเขา

เซวียเจินเองก็ยิ้มพลางเอ่ย “กองกำลังไท่หนิงชื่อเสียงกึกก้องไปทั่วหล้า มีหนิงอ๋องคอยเฝ้าประจำการชายแดนโยวโจว กระหม่อมว่าก็ไม่มีสิ่งใดน่าเป็นห่วงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ฟังวาจาของทั้งสอง คิ้วที่ขมวดมุ่นของเยี่ยนอ๋องจึงคลายออก พยักหน้า เอ่ย “ดีมาก เอาตามนี้แล้ว”

หารือเรื่องในกองทัพอีกชั่วครู่ เยี่ยนอ๋องจึงให้ทุกคนออกไป เหลือไว้เพียงเว่ยจวินมั่วและหนานกงมั่วสองคน เห็นสายตาที่แตกต่างออกไปของเหล่าขุนพล หนานกงมั่วลอบถอนหายใจอยู่ในใจ เยี่ยนอ๋องเอ่ยถาม “ยังไม่มีข่าวเยาเยาอีกหรือ”

เว่ยจวินมั่วส่ายศีรษะ เอ่ย “น่าจะอยู่ในจินหลิง เพียงแต่ยังหาไม่เจอพ่ะย่ะค่ะ”

เยี่ยนอ๋องหยิบม้วนกระดาษออกมาจากในลิ้นชักของโต๊ะโยนให้เว่ยจวินมั่ว เว่ยจวินมั่วเปิดออกดู เลิกคิ้วด้วยความตกใจ “นี่คือ”

นี่เป็นแผนที่เส้นทางลับในจินหลิง มองเห็นแผนที่นี้หนานกงมั่วถึงรู้ว่าใต้พื้นดินของจินหลิงมีเส้นทางลับมากมายเพียงนี้ มองดูเส้นทางวุ่นวายราวกับใยแมงมุมในแผนที่แผ่นนั้น หากไม่ดูให้ชัดเจนไม่แน่คงดูไม่ออกว่านี่คือแผนที่เมืองจินหลิง

ทั้งสองมีสีหน้าตื่นตกใจ เยี่ยนอ๋องส่งเสียงหยัน เอ่ย “จินหลิงเป็นเมืองหลวงมาหลายยุคหลายสมัย เป็นเมืองโบราณนับพันปี มีถนนกี่เส้นมีอันใดน่าแปลก นี่เป็นแผนที่ที่ทำออกมาจากในวัง บนนั้นบันทึกเส้นทางลับที่รู้จักทั้งหมดช่วงปลายราชวงศ์เป่ยหยวนกระทั่งสิ้นสุดลง แน่นอนอาจมีเส้นทางลับบางเส้นที่ไม่รู้จัก ในเมื่อพวกเจ้าบอกว่าเจ้าหนอนนั่นวิเศษเพียงนั้น เยาเยาน่าจะถูกขังเอาไว้ในห้องลับใต้ดินแล้ว พวกเจ้าดูแผนที่บริเวณจวนรองเจ้ากรมธรรมการว่าจะช่วยได้หรือไม่”

“ขอบพระทัยเสด็จลุงเพคะ” หนานกงมั่วเอ่ย ไม่ว่าจะมีประโยชน์หรือไม่ เยี่ยนอ๋องก็ทำเพื่อเยาเยาถึงที่สุดแล้ว

เยี่ยนอ๋องเหลือบตามองเขา เอ่ย “หากคนของพวกเจ้าไม่อาจใช้งานได้ ในเมืองยังพอมีคนที่ข้าใช้งานได้บ้าง เอาไป” เอ่ยจบ ก็ยื่นกระดาษหนึ่งแผ่นมาให้ บนนั้นมีไม่กี่ชื่อที่ถูกเขียนเอาไว้ ทั้งสองจดจำเอาไว้ เว่ยจวินมั่วกำแผ่นกระดาษจนเป็นก้อน ก่อนที่มันจะแหลกละเอียดเป็นชิ้นๆ ร่วงลงบนพื้น

หนานกงมั่วตกใจเล็กน้อย สายลับของเยี่ยนอ๋องไม่เหมือนกับวังจื่อเซียวที่อาศัยหอชุนเฟิงเอาไว้รวบรวมข่าวสาร คนของเยี่ยนอ๋องคือตัวต่อตัว อีกทั้งคนเหล่านี้มีตัวตนในแต่ละอาชีพและทุกชนชั้นต่างๆ ข้างถนนมีขอทาน ราชสำนักมีขุนนาง คุณชายตระกูลขุนนาง ข้อเสียคือการส่งข่าวสารนั้นยุ่งยากเป็นอย่างยิ่ง ข้อดีคือคนเหล่านี้ยากที่จะโดนจับได้ คิดว่าเยี่ยนอ๋องเองก็น้อยครั้งที่จะติดต่อกับพวกเขา ภายใต้การกวาดล้างของกงอวี้เฉินและเซียวเชียนเยี่ยจนมาถึงตอนนี้ คนเหล่านี้จึงยังอยู่ได้อย่างปลอดภัย

ทว่านี่เป็นสิ่งที่วังจื่อเซียวทำไม่ได้ อย่างไรวังจื่อเซียวก็เป็นสำนักในยุทธภพ เว่ยจวินมั่วเก่งกาจเพียงใดก็ไม่ใช่เยี่ยนอ๋องที่มีอำนาจสูงส่ง สิ่งที่มอบให้กับคนเหล่านี้ได้มีขีดจำกัด ไม่ใช่ทุกคนที่จะทำเพื่อเงินทอง และไม่ใช่ทุกคนที่จะหวาดกลัวต่อการข่มขู่ เป็นเรื่องยากที่จะรับขุนนางใหญ่ในราชสำนักหรือคุณชายตระกูลขุนนางมาเป็นสายลับ

เยี่ยนอ๋องมองทั้งสองพลางถอนหายใจ เอ่ย “นับตั้งแต่ที่ฉังผิงไปจากโยวโจว ข้าก็ยังไม่ได้เจอเด็กทั้งสองอีก รีบพาเยาเยากลับคืนมา ทุกคนจะได้สบายใจ”

หนานกงมั่วพยักหน้า เอ่ยเสียงเบา “เสด็จลุงวางใจ พวกเราจะตามหาเยาเยาให้เจอโดยไวเพคะ”

เยี่ยนอ๋องพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ข้าคาดการณ์ว่าจินหลิงจะแตกภายในหนึ่งเดือน ควรเตรียมตัวรับฉังผิงและอานอานกลับมาได้แล้ว”

เว่ยจวินมั่วขมวดคิ้ว เอ่ย “รออีกสักหน่อยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

“รอหรือ รออันใด” เยี่ยนอ๋องเอ่ย

เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเรียบ “แน่นอนว่ารอให้ทุกอย่างมั่นคง” เยี่ยนอ๋องครุ่นคิด “ช่างเถิด แล้วแต่เจ้า มีเรื่องเยาเยาในครั้งนี้ ข้าคิดว่าเอามาไว้ในสายตาคงจะวางใจกว่า จริงสิ เจ้าเก็บเว่ยหงเฟยไว้ใช้ประโยชน์อันใด” เรื่องนี้เยี่ยนอ๋องเคยบ่นไปแล้ว นับตั้งแต่ตอนแรกที่เว่ยหงเฟยถูกเว่ยจวินมั่วคุมตัวเอาไว้ในกองทัพ กระทั่งถูกขังเอาไว้ในคุก เอาไปไหนก็วุ่นวาย ยังต้องคอยดูแลไม่ให้เขาหลบหนีไปอีก

เว่ยจวินมั่วเลิกคิ้ว “ไม่มีอันใด หาโอกาสปล่อยเขาไปเถิด”

“เอ๋” เยี่ยนอ๋องไม่เข้าใจ “มีประโยชน์อันใด เจ้าคิดว่าเซียวเชียนเยี่ยยังจะเชื่อเขาอีกหรือ” เชลยที่ถูกกักขังมาหลายปีน่ะหรือ

เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเรียบ “ก็เพราะว่าเขาถูกจับเอาไว้หลายปีทว่ายังคงไม่ทรยศ ดังนั้นจึงน่าเชื่อ”

เยี่ยนอ๋องส่ายศีรษะ ไม่เห็นด้วยกับความคิดของเขา “หากข้าเป็นเซียวเชียนเยี่ย คงตัดหัวเขาทิ้งเสีย ไม่คิดจะฟังสิ่งที่เขาเอ่ยสักนิด” นักโทษที่พ่ายแพ้สงครามถูกจับเป็นเชลยคนเดียวเท่านั้น

เว่ยจวินมั่วเอ่ย “เซียวเชียนเยี่ยไม่ใช่เสด็จลุง ต่อให้ใจเขาไม่เชื่อเว่ยหงเฟย แต่ก็คงอดไม่ได้อยากฟังเขาเอ่ยอันใดบ้าง” เซียวเชียนเยี่ยเป็นคนหวาดระแวงมานานแล้ว ต่อให้รู้ว่าเป็นการหลอกลวงก็อดไม่ได้ที่จะฟัง และบังเอิญว่าจิตใจเขาก็ไม่นับว่ามั่นคง ง่ายที่จะถูกสิ่งเร้าภายนอกกระทบเอาได้

“จากนั้นเล่า” เยี่ยนอ๋องเอ่ยถาม

เว่ยจวินมั่วเอ่ย “เกรงว่าเซียวเชียนเยี่ยคงยังไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของกงอวี้เฉินกระมัง”

“นี่…” เยี่ยนอ๋องฉงนเล็กน้อย ถูกคนเป่ยหยวนหลอกไม่ใช่เรื่องน่ายินดีนัก

เว่ยจวินมั่วเอ่ย “เสด็จลุงไม่ต้องกังวล ตอนนี้คนที่ร่วมมือกับกงอวี้เฉินไม่ใช่พวกเรา เซียวเชียนเยี่ยไม่มีทางป่าวประกาศเรื่องนี้แก่ภายนอก ส่วนตัวตนของเนี่ยนหย่วน…เช่นนั้นก็ให้เขาเป็นเนี่ยนหย่วนตลอดไปก็เป็นพอ” กงเสี่ยวเตี๋ยและจังอู๋ซินเป็นคนละคนกัน เช่นเดียวกันกงอวี้เฉินและเนี่ยนหย่วนก็เป็นคนละคน คนที่ใช้เนี่ยนหย่วนคือเยี่ยนอ๋อง คนที่ร่วมมือกับกงอวี้เฉินคือเซียวเชียนเยี่ย

“เจ้าคิดจะสร้างรอยร้าวระหว่างเซียวเชียนเยี่ยกับกงอวี้เฉินหรือ” เยี่ยนอ๋องขมวดคิ้วพลางเอ่ยถาม

เว่ยจวินมั่วส่ายศีรษะ “ความสัมพันธ์ของทั้งสองไม่จำเป็นต้องสร้างรอยร้าว เดิมทีก็ไม่มีความเชื่อใจกันอยู่แล้ว เพียงแต่ตอนนี้เดาไม่ออกว่ากงอวี้เฉินซ่อนสายฟ้าอันใดไว้ในเมืองให้พวกเรา เช่นนั้นก็ควรฝังเอาไว้ให้เขาก่อนแล้วกัน”

หนานกงมั่วยิ้ม ข้ารู้ว่าเจ้าอยากแทงข้า แต่ข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดจะแทงข้าเมื่อไหร่หรือที่ไหน เช่นนั้นข้าก็จะหาคนที่หาโอกาสแทงเจ้าก็พอแล้ว ได้ลงมือก่อนนั่นเป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้ว ต่อให้ไม่ได้ ทุกคนก็พ่ายแพ้บาดเจ็บและสูญเสียไปอย่างเท่าเทียม “เว่ยหงเฟยเชื่อถือได้หรือ”

“ข้าจะทำให้เขาดูน่าเชื่อถือมากขึ้น” คุณชายเว่ยเอ่ยเสียงเรียบ