หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1014 ฉินของคุณชายเสียนเกอ (1)

ตอนที่ 1014 ฉินของคุณชายเสียนเกอ (1)

ค่ายกองทัพโยวโจวริมฝั่งแม่น้ำหลี

สีหน้าเยี่ยนอ๋องเคร่งขรึมขึ้นมา เอ่ยเสียงเข้ม “ว่าไงนะ เยาเยาถูกหนานกงไหวจับตัวไปหรือ” เยี่ยนอ๋องฟังผู้ใต้บัญชาเอ่ยรายงาน พลันโมโหขึ้นมาไม่น้อย “ไม่ได้เรื่อง คนมากมายเพียงนั้น ปล่อยให้หนานกงไหวจับตัวเด็กไปได้อย่างไร” เฉินอวี้นั่งลงพลางเอ่ยเกลี้ยกล่อม “ท่านอ๋องใจเย็นเถิดพ่ะย่ะค่ะ พวกเราใครก็คิดไม่ถึง ว่าหนานกงไหวจะไปเฉินโจวและยัง…”

เยาเยาเป็นหลานแท้ๆ ของหนานกงไหว ใครจะคิดว่าหนานกงไหวจะหนีออกจากสนามรบไปยังเฉินโจวเพื่อจับตัวหลานสาวแท้ๆ ของตนเอง ต่อให้ไม่มีความผูกพันกับหนานกงมั่วบุตรีผู้นี้ อย่างไรเยาเยาก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา หนานกงไหวผู้นี้ ช่างจิตใจโหดเหี้ยมเสียจริง

เยี่ยนอ๋องสีหน้าทะมึน เอ่ย “ถ่ายทอดคำสั่ง ตัดศีรษะของหนานกงไหวได้ ข้าจะให้รางวัลหนึ่งหมื่นตำลึงทอง”

ทุกคนพูดไม่ออก เมื่อครั้งที่พวกเขาทำสงครามกับหนานกงไหว ศีรษะของหนานกงไหวยังไม่ได้มีค่าเพียงนี้ ดูเหมือนเยี่ยนอ๋องจะให้ความสำคัญกับหลานสาวผู้นี้มาก

“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง” เยี่ยนอ๋องกำลังโมโห คนอื่นก็ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใด ยิ่งไปกว่านั้นเดิมทีหนานกงไหวก็เป็นแม่ทัพฝ่ายศัตรู แม้จะหนีไปแล้ว แต่หากสังหารเขาได้ก็นับว่าเป็นเรื่องดี

สั่งให้ทุกคนออกไปแล้ว สีหน้าของเยี่ยนอ๋องเคร่งเครียดยิ่งขึ้น เงียบไปนาน เยี่ยนอ๋องเอ่ยถาม “พระชายารองกงและคุณชายสี่อยู่ที่ใด”

องครักษ์ด้านหลังเอ่ยตอบเสียงเบา “ทูลท่านอ๋อง ตอนนี้พระชายารองกงและคุณชายสี่อยู่ในเมืองอวิ๋นตูพ่ะย่ะค่ะ” เดิมทีค่ายทหารอยู่นอกเมืองอวิ๋นตู แต่แน่นอนว่าสภาพแวดล้อมในค่ายทหารไม่อาจเทียบในเมืองอวิ๋นตูได้ เพียงพาลูกออกมาเยี่ยมเยี่ยนอ๋องบ่อยๆ เท่านั้นก็พอแล้ว

เยี่ยนอ๋องเอ่ย “ส่งคนไปรับคุณชายสี่มาที่ค่ายทหารเดี๋ยวนี้”

องครักษ์ตกใจ ลังเลอยู่ชั่วครู่ เอ่ยถาม “ท่านอ๋อง เช่นนั้นพระชายารอง…”

“ให้นางอยู่ในเมืองไป บอกไปว่าข้าอยากให้คุณชายสี่มาอยู่ข้างกาย”

“…” ที่นี่มี…ท่านอ๋องเดี๋ยวพระองค์ก็ต้องข้ามแม่น้ำแล้วนะ มีเวลาว่างอยากให้คุณชายสี่มาอยู่ข้างกายหรือ ไม่ว่าจะบ่นในใจอย่างไร องครักษ์ยังคงเอ่ยตอบอย่างนอบน้อม “กระหม่อมจะไปเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ”

“ไปเถิด”

คุณชายเสียนเกอได้รับข่าวก็รีบมา สวนทางกันกับทหารองครักษ์พอดี คุณชายเสียนเกอเองไม่ได้สนใจ เอ่ยปากถามทันที “เกิดอันใดขึ้นกับเยาเยา” เยี่ยนอ๋องถอนหายใจ เล่าเรื่องราวให้ฟังหนึ่งรอบ ใบหน้าของคุณชายเสียนเกอทะมึนขึ้น หมุนตัวกำลังจะเดินออกไป

“ช้าก่อน เจ้าจะไปที่ใด”

คุณชายเสียนเกอยิ้มเย็น “ข้าจะไปสังหารพระสมควรตายรูปนั้น”

“เหลวไหล เยาเยายังไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร หากเกิดอันใดขึ้นตอนนี้…ยากจะรับรองได้ว่าอีกฝ่ายจะไม่อายจนโกรธ…” เยี่ยนอ๋องเอ่ยเสียงเข้ม ความจริง ตัวตนของเนี่ยนหย่วนแม้พวกเขาจะไม่ได้เข้าใจชัดเจนถึงสิบส่วน อย่างน้อยก็รู้กว่าเจ็ดแปดส่วนแล้ว แม้ยังไม่ลงมือ แต่อย่างไรก็ต้องระมัดระวัง ยามนี้ยังมีเยาเยาเพิ่มเข้ามา ในระหว่างที่ยังตามหาเยาเยาไม่เจอ แน่นอนว่าไม่อาจแตะต้องเนี่ยนหย่วน เห็นได้ว่าเนี่ยนหย่วนเองก็เข้าใจถึงเหตุผลนี้ ดังนั้นแม้จะรู้ว่าตนเองถูกสงสัยก็ยังเคลื่อนไหวอยู่ในกองทัพได้ สำหรับเรื่องนี้เยี่ยนอ๋องรู้สึกนับถือความกล้าของเนี่ยนหย่วน ในตอนที่เขาอายุเท่านี้ยังไม่มีความสุขุมและกล้าหาญเท่าเนี่ยนหย่วนด้วยซ้ำ

คุณชายเสียนเกอไม่ใช่คนใจร้อน ดังนั้นไม่นานเขาจึงสงบลง มุมปากกระตุกยิ้มเย็น พยักหน้าเอ่ย “ได้ คุณชายเช่นข้ารู้แล้ว” เอ่ยจบ ก็หมุนตัวเดินออกไป เยี่ยนอ๋องเองก็รู้ว่าเขาเป็นคนรู้ขอบเขต จึงไม่ได้ห้ามเขา ปล่อยให้เขาเดินออกไป

คุณชายเสียนเกอออกมาจากกระโจมใหญ่ เดินตรงไปยังกระโจมของเนี่ยนหย่วน เนี่ยนหย่วนกำลังนั่งบรรเลงเพลงฉินอยู่ด้านในกระโจม ท่วงทำนองไพเราะน่าฟัง เหล่าทหารที่เฝ้าอยู่นอกกระโจมต่างพากันแสดงสีหน้าเคลิบเคลิ้มออกมา “คุณชายเสียนเกอกระตุกยิ้มเย็น อาวุธลับในมือพุ่งเข้าหาโล่ที่อยู่บริเวณโดยรอบ คุณชายเสียนเกอควบคุมกำลังได้เป็นอย่างดี อาวุธลับพุ่งเข้าชนกับโล่ไปตามๆ กัน เกิดเสียงดังแปลกๆ ขึ้นมาในระยะเวลาสั้นๆ ผู้คนโดยรอบต่างก็ตกใจ หันมามองคุณชายเสียนเกอในอาภรณ์สีขาวโดยพร้อมเพรียง ดวงตาได้สติไม่มีความมัวเมาเหมือนเมื่อครู่แล้ว

เสียงฉินด้านในหยุดชะงัก มีเสียงเนี่ยนหย่วนดังออกมา “คุณชายเสียนเกอมาถึง ไยจึงไม่เข้ามานั่งเล่า”

คุณชายเสียนเกอยิ้มเย็น กำลังสาวเท้าเดินเข้ามาด้านใน

“คุณชาย” ทหารองครักษ์คนหนึ่งปรากฏตัวด้านหลังเสียนเกอ เอ่ยเสียงเบา “คุณชายได้โปรดระมัดระวังด้วย”

คุณชายเสียนเกอแสยะยิ้มเย็น โบกมือส่งสัญญาณให้ว่าตนเองรู้แล้ว เปิดผ้าม่านขึ้นและเดินเข้าไป

เนี่ยนหย่วนนั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะตัวเตี้ย บนโต๊ะมีฉินวางอยู่ พระหนุ่มใบหน้าหล่อเหลา รอยยิ้มเมตตา อยู่ในชุดสีขาวยิ่งขับให้ดูราวกับเทพเซียน คุณชายเสียนเกอกวาดตามองฉินที่ถูกวางอยู่บนโต๊ะ เอ่ย “ฝีมือการบรรเลงเพลงฉินของไต้ซือเนี่ยนหย่วนช่างดีนัก มิสู้…ท่านเองก็ลองรับฟังฝีมือการบรรเลงเพลงฉินของข้าบ้างเป็นอย่างไร”

เนี่ยนหย่วนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “หากมีโอกาสได้ฟังเพลงฉินของคุณชายเสียนเกอ นับว่าเป็นบุญวาสนายิ่งนัก”

คุณชายเสียนเกอยิ้มเย็น ยกมือขึ้นมา แสงสีเงินปรากฏขึ้นคว้าเอาฉินที่วางอยู่ตรงหน้าเนี่ยนหย่วน ไม่เสียเวลา คุณชายเสียนเกอนั่งลงบนพื้นพรม วางฉินลงบนตักของตนเอง ปลายนิ้วเรียวเริ่มเคลื่อนไหวส่งเสียงกังวานเสนาะหูออกมา

เนี่ยนหย่วนเลิกคิ้ว “ท่วงทำนองของความคับแค้นใจ ไม่เหมือนความชอบของคุณชายเสียนเกอ”

เสียนเกอเอ่ย “คุณชายเช่นข้าอารมณ์ไม่ดี ไต้ซือก็รับฟังสักหน่อยเถิด”

คุณชายเสียนเกอมีชื่อเสียงยอดเยี่ยมเรื่องการบรรเลงฉินไปทั่วยุทธภพ แน่นอนว่าไม่ใช่ได้มาเล่นๆ และหลายสิ่งหลายอย่างเมื่อเกี่ยวข้องกับยุทธภพ แน่นอนว่าต้องมีกลิ่นอายของความอันตราย เพียงไม่นานใบหน้าที่เคยจิตใจดีของเนี่ยนหย่วนก็ตึงเครียดขึ้นมากว่าหลายส่วน ท่วงทำนองเพลงฉินของคุณชายเสียนเกอกระตุกหัวใจ แม้จะมีความคับแค้นราวกับกำลังคร่ำครวญด้วยความแค้น ทว่ากลับทำให้คนอยากฟังต่อไป

เนี่ยนหย่วนรู้ว่าไม่ดีแล้วทว่าไม่กล้าขัดเขา ดังนั้นจึงต้องฟังต่อไปด้วยรอยยิ้ม ท่วงทำนองเพลงฉินงดงามสูงส่ง ความคับแค้นใจแสนไพเราะนี้ราวกับว่าฉินไม่สามารถสร้างมันออกมาได้ ฟังนานไปราวกับสามารถกระตุ้นต่อมความลับที่ฝังลึกอยู่ในหัวใจ ความเจ็บปวด ความโกรธแค้นเหล่านั้น ยากที่จะอธิบายออกมา

แน่นอนว่าเนี่ยนหย่วนไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป เขาหลุบตาลง สวดบทสวดชำระจิตใจอยู่ในใจ

มุมปากคุณชายเสียนเกอกระตุกยิ้มเย็น สองมือเกาะเกี่ยว ดีดเสียงแหลมขึ้นมา คิ้วของเนี่ยนหย่วนกระตุก พบว่าเสียงบรรเลงเพลงฉินเปลี่ยนเป็นหนักแน่นและเคร่งขรึม ยิ่งใหญ่ราวกับ…ท่วงทำนองที่บรรเลงในพิธีเซ่นไหว้ในวัดบรรพบุรุษ ปลายนิ้วทั้งสิบของคุณชายเสียนเกอขยับรวดเร็วขึ้น ท่วงทำนองก็ยิ่งตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ

สีหน้าของเนี่ยนหย่วนจมดิ่ง เขารู้ว่าคุณชายเสียนเกอดีดท่วงทำนองใด นี่คือ…ความรุ่งเรืองและร่วงโรยของราชวงศ์หนึ่ง เริ่มแรกเบาบาง วันข้างหลังเริ่มเสื่อมถอย สุดท้ายเต็มไปด้วยเลือด เหล่าผีสางร้องไห้คร่ำครวญ…เขาไม่มีกำลังภายใน ต่อให้ไม่อยากฟังก็ไม่ได้ เสียงฉินที่สะท้อนมานั้นราวกับไม่ได้เข้าหูทว่าพุ่งเข้าหาจิตใจ

คุณชายเสียนเกอ…สมคำร่ำลือแล้ว

ในที่สุดก็จบลงแล้ว คุณชายเสียนเกอจ้องมองเนี่ยนหย่วนที่ยังมีท่าทีนิ่งสงบจึงยักไหล่อย่างผิดหวัง โยนฉินกลับไปตรงหน้าเนี่ยนหย่วน เอ่ย “ฝีมือต่ำต้อย ขอบคุณไต้ซือที่รับชม”