หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1004 หนอนบ่อนไส้ การพบกันของพ่อลูก (1)

ตอนที่ 1004 หนอนบ่อนไส้ การพบกันของพ่อลูก (1)

เซียวเชียนเหว่ยเดินเข้ามาในห้องหนังสือพลันเห็นจูชูอวี้กำลังนั่งเขียนพู่กันอยู่หลังโต๊ะ แม้แต่เขาเดินเข้ามายังไม่เงยหน้ามามองเลยสักนิด มีเพียงจู๋เอ๋อร์ที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านข้างย่อตัวแสดงความเคารพเบาๆ เซียวเชียนเยี่ยเลิกคิ้ว “ชูอวี้กำลังเขียนอันใดอยู่หรือ” จูชูอวี้ก็ไม่ปิดบัง ยิ้มเบิกบาน เอ่ย “ข้าเขียนจดหมายให้ท่านพ่อเจ้าค่ะ”

ได้ยินเช่นนั้น เซียวเชียนเหว่ยจึงขมวดคิ้วมุ่นโดยไม่รู้ตัว เกาอี้โหวเป็นคนของเซียวเชียนเยี่ย เวลานี้จูชูอวี้เขียนจดหมายหาเกาอี้โหว หากเสด็จพ่อหรือพี่ใหญ่เหล่านั้นได้ยินเข้า คงไม่ใช่เรื่องดีสำหรับทั้งสองอย่างแน่นอน

จูชูอวี้ยิ้มบาง “ท่านพี่ไม่ต้องกังวล ในเมื่อข้าเป็นสะใภ้จวนเยี่ยนอ๋องแล้ว แน่นอนว่าต้องทำเพื่อจวนเยี่ยนอ๋อง ท่านพี่ดูสิ”

เอ่ยจบ พลันยื่นจดหมายที่เขียนยังไม่เสร็จไปตรงหน้าเซียวเชียนเหว่ย เซียวเชียนเหว่ยรับมาด้วยความสงสัย ทว่าอดตกใจไม่ได้ “นี่…ชูอวี้คิดว่าจะสำเร็จหรือไม่” จูชูอวี้ยิ้มร่า เอ่ย “บิดาของข้าไม่ใช่คนโบราณคร่ำครึ อยากเกลี้ยกล่อมเขามิใช่เรื่องยาก”

ได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเซียวเชียนเหว่ยจึงมีรอยยิ้มขึ้นมา เอ่ยเสียงเบา “หากทำสำเร็จ เสด็จพ่อก็จะจดจำความดีความชอบนี้ของเจ้า”

จูชูอวี้หลุบตาลง “ในเมื่อเป็นสามีภรรยา ไยต้องแบ่งเจ้าข้า สามารถแบ่งเบาภาระท่านพี่ได้ นับเป็นวาสนาของข้า”

เซียวเชียนเหว่ยลูบหลังมือจูชูอวี้ ทั้งสองจูงมือไปนั่งลง จู๋เอ๋อร์มองทั้งสอง ยกมือปิดปากยิ้มแล้วถอยออกไป

เซียวเชียนเหว่ยเงียบไปชั่วครู่ “ในเมื่อชูอวี้อยากแบ่งเบาภาระของเสด็จพ่อ เพียงแต่…ต่อให้เกลี้ยกล่อมเกาอี้โหวได้ เกรงว่าคงจะ…” เซียวเชียนเหว่ยไม่ได้เอ่ยออกมาตรงๆ แต่จูชูอวี้กลับเข้าใจความหมายของเขา แม้จวนเกาอี้โหวจะดูโดดเด่นในจินหลิง ทว่านั้นเป็นเพียงเปลือกนอกเท่านั้น หากเอ่ยถึงอำนาจในราชสำนัก ตระกูลจูกลับไม่มีอำนาจหรือบุคคลใดที่เชิดชูออกหน้าออกตาได้ เอ่ยถึงส่วนตัว ก็ยิ่งไม่อาจเทียบกับตระกูลขุนนางที่มีอำนาจเบื้องหลังยิ่งใหญ่เหล่านั้น ต่อให้ตระกูลจูคิดจะสวามิภักดิ์ต่อจวนเยี่ยนอ๋อง ในตอนที่จินหลิงยังไม่ถูกบุกโจมตี ความสามารถที่จะช่วยเหลือจวนเยี่ยนอ๋องนั้นมีขีดจำกัดมาก

จุดนี้ ความจริงจวนเกาอี้โหวนั้นไม่อาจสู้เว่ยจวินมั่วได้ ยามนี้คุณชายฉินเป็นลูกน้องของเว่ยจวินมั่ว บุตรชายคนโตของตระกูลลิ่นเป็นสหายที่เติบโตมากับเว่ยจวินมั่วแม้ว่าเขาจะถูกไล่ออกจากตระกูลลิ่นแล้วก็ตาม แต่พู่กันอันเดียวอย่างไรก็ไม่อาจเขียนตัวอักษรลิ่นออกมาได้สองตัว นายท่านตระกูลลิ่นอย่างไรก็ยังเป็นบิดาของเขา อีกทั้งตระกูลเซี่ยยังมีความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลของมารดาหนานกงมั่ว แม้จะไม่มีตระกูลเมิ่งแล้ว แต่แม่เฒ่าตระกูลเซี่ยยังอยู่ อย่างไรตระกูลเมิ่งเซี่ยสองตระกูลก็ยังหลงเหลือความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันอยู่

จูชูอวี้เองก็เข้าใจหลักการนี้ เพียงเอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง “ท่านพี่ไม่ต้องกังวล แม้ตระกูลจะทำได้ไม่มากนัก แต่ว่าขอเพียงตระกูลจูสามารถลุกขึ้นมาก่อนใครได้ ไม่ต้องกังวลว่าในเมืองจินหลิงจะไม่มีผู้ใดปฏิบัติตาม ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้บิดาของข้ายังนับว่ามีเสียงอยู่ในจินหลิงบ้าง พวกเราจะทำอันใด แน่นอนว่าคงสะดวกสักหน่อย มีเขาช่วยจัดการให้เงียบๆ จะต้องสำเร็จอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

เซียวเชี่ยนเหว่ยพยักหน้า “เป็นเช่นนั้นก็ดี เช่นนั้นก็ลำบากเจ้าแล้ว”

จูชูอวี้เม้มปากยิ้มบาง มองดูสีหน้าของเขา เอ่ย “เมื่อครู่เห็นสีหน้าของท่านไม่ดีนัก เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือไม่”

เซียวเชียนเหว่ยส่ายศีรษะ ถอนหายใจ “ไม่มีอันใดหรอก พี่ชายกลับเฉินโจวแล้ว” จูชูอวี้แสร้งทำท่าทีไม่เข้าใจ “คุณชายเว่ยกลับเฉินโจวแล้วหรือเจ้าคะ”

เซียวเชียนเหว่ยพยักหน้า “พี่ชายบอกว่าหลังจากโจมตีอวิ๋นตูแล้วเหลือเพียงข้ามน้ำก็สามารถมุ่งตรงเข้าจินหลิงได้แล้ว เขาจะกลับเฉินโจวไปจัดการเรื่องเอ้อกั๋วกง”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ไยท่านพี่จึงกลัดกลุ้มเล่า” จูชูอวี้เอ่ยเสียงเบา เซียวเชียนเหว่ยเอ่ยเสียงเข้ม “เสด็จพ่อยกทหารที่เฝ้าประจำการอวิ๋นตูให้หนานกงชวี่บัญชาการแล้ว” จูชูอวี้ไร้ซึ่งคำพูด ยามนี้ทหารที่เฝ้าประจำการที่อวิ๋นตูนั้นล้วนเป็นกองทัพเฉินโจว เดิมทีก็เป็นหนานกงชวี่ที่บัญชาการ คุณชายเว่ยไปแล้วมีหนานกงชวี่มารับช่วงต่อไม่มีสิ่งใดไม่ถูก แต่ปัญหาก็คือจวนเยี่ยนอ๋องยกทัพมาสามปี ตอนนี้กำลังจะเข้าตีจินหลิงแล้ว แต่ว่าคุณชายทั้งสามของเยี่ยนอ๋องกลับไม่มีใครมีอำนาจทหารอยู่ในมือ ทว่ากลับให้ขุนพลยังหนุ่มหลายคนที่มาทีหลังนำหน้าไปก่อน ไม่เอ่ยถึงหนานกงชวี่ ลิ่นฉังเฟิง เจี่ยนชิวหยางคนของเว่ยจวินมั่วเหล่านั้น แม้แต่เฉินซิว เซวียปิน จูเหมิงคนเหล่านี้เวลานี้สามารถนำทัพทหารสองสามหมื่นกลายเป็นรองแม่ทัพแล้ว นี่ทำให้คนยากที่จะสบายใจได้จริงๆ

จูชูอวี้ ถอนหายใจออกมาเบาๆ เอ่ย “ไยท่านพี่ต้องโกรธเพียงนี้ ท่านไม่ลองเปลี่ยนมุมมอง แม้ว่าในมือของท่านไม่มีกำลังทหาร แต่พี่ใหญ่และน้องสามเองก็ไม่มีเช่นกัน ส่วนกองทัพเฉินโจว อย่างไรก็เป็นกองทัพที่คุณชายเว่ยสร้างมาเองกับมือ ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับใคร”

จูชูอวี้ไม่เอ่ยคงจะดี เพียงเอ่ยเซียวเชียนเหว่ยก็นึกถึงเนื้อหาในจดหมายลับที่ได้รับเมื่อไม่กี่วันก่อน ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่านั่นคือแผนการของเซียวเชียนเยี่ย แต่เมื่อลองคิดถึงเนื้อหาในจดหมาย นึกถึงความไม่สมเหตุสมผลของเสด็จอาที่มีต่อวันเกิดของพี่ชาย นึกถึงความสำคัญที่เสด็จพ่อมอบให้อีกทั้งกองกำลังทหารนับแสนในมือของเขาในตอนนี้ เมล็ดพันธุ์ความสงสัยพลันหยั่งรากลึกอยู่ในใจโดยไม่รู้ตัว ไม่อาจต้านทานได้

เซียวเชียนเหว่ยลังเลอยู่นาน จึงเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ “ชูอวี้ เจ้ารู้จักพี่ชายมากน้อยเพียงใด”

จูชูอวี้ชะงัก ลอบจับสังเกตถึงความคิดของเซียวเชียนเยี่ยถึงความหมายของคำถามของเขา อย่างไรเมื่อก่อนในตอนที่นางยังไม่ทันคิดให้รอบคอบนางเองก็เคยแสดงออกถึงความหมายที่มีต่อคุณชายเว่ย “ไยท่านพี่จึงถามเช่นนี้เจ้าคะ”

เซียวเชียนเหว่ยเอ่ยเสียงเข้ม “เจ้าคิดว่า…พี่ชาย มีเจตนา อันใดหรือไม่”

ในหัวของจูชูอวี้มีแสงปรากฏขึ้น เข้าใจในทันที “ท่านพี่กังวล…ว่าคุณชายเว่ยมีกำลังทหารของตนเองแล้วจะอยู่เหนือการควบคุมหรือเจ้าคะ”

เซียวเชียนเหว่ยขมวดคิ้ว “สถานการณ์ตอนนี้ ก็เกิดจากผู้ปกครองเมืองที่มีอำนาจเกินไปมิใช่หรือ” เซียวเชียนเยี่ยลดอำนาจผู้ปกครองเมือง พวกเขาที่เป็นผู้ปกครองเมืองก็ต้องต่อต้าน แต่เซียวเชียนเหว่ยรู้อยู่แก่ใจ รออนาคตเสด็จพ่อขึ้นปกครองใต้หล้าก็ต้องลดอำนาจผู้ปกครองเมืองเช่นกัน เพียงอาจจะเปลี่ยนวิธีเท่านั้น เตียงของตนเองจะปล่อยให้คนอื่นขึ้นมานอนสบายได้เยี่ยงไร นึกถึงฮ่องเต้ที่ต้องมีวาจาที่น่าเชื่อถือ จะยอมให้ผู้ปกครองเมืองมีกำลังทหารในมือมากมายได้เยี่ยงไร ความคิดเดียวกัน เซียวเชียนเยี่ยพ่ายแพ้มิใช่ว่าเขาลดอำนาจผู้ปกครองเมืองผิด แต่เป็นเขาที่มีความสามารถไม่เพียงพอเท่านั้น

แต่ว่าเว่ยจวินมั่วเล่า เพียงเสด็จพ่อขึ้นครองบัลลังก์ ในมือมีกำลังทหารนับแสนอยู่ในมือ คุณชายเว่ยที่นั่งปกครองเมืองเฉินโจวในยามนี้จะยอมส่งอำนาจกำลังทหารมาให้หรือ

จูชูอวี้ถอนหายใจ ยื่นมือไปแตะแขนของเซียวเชียนเหว่ยเบาๆ เอ่ย “ท่านพี่ ไม่ว่าคุณชายเว่ยจะมีความคิดเยี่ยงไร ตอนนี้ท่านพี่ไม่อาจเป็นศัตรูกับเขาได้อย่างเด็ดขาด”

เซียวเชียนเหว่ยก้มลงมองนาง จูชูอวี้เอ่ย “ความเชื่อใจที่เสด็จพ่อมีต่อคุณชายเว่ยไม่มีผู้ใดจะเทียบได้ หากท่านพี่เป็นศัตรูกับเขา จะทำให้คนอื่นได้ประโยชน์ ขอท่านพี่ได้โปรดไตร่ตรองด้วย”

เซียวเชียนเหว่ยเงียบไปนาน ทำได้เพียงถอนหายใจ แน่นอนว่าเขาเข้าใจหลักการนี้ ดังนั้นเมื่อได้รับจดหมายมาเขาจึงทำราวกับไม่มีอันใดเกิดขึ้น หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์ที่เสด็จพ่อยกอำนาจทางการทหารให้เว่ยจวินมั่วไปหมดแล้ว เซียวเชียนเหว่ยก็รับรู้ถึงตำแหน่งของเว่ยจวินมั่วในใจของเสด็จพ่อเป็นอย่างดี แต่ขณะเดียวกันความหวาดระแวงและความกลัวที่มีต่อเว่ยจวินมั่วกลับมีมากขึ้น

จูชูอวี้เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ยามนี้ท่านพี่มีเวลาคิดเรื่องเหล่านี้ มิสู้หาทางสร้างผลงานใหญ่บุกยึดจินหลิงเสียจะดีกว่า ยามนี้คุณชายเว่ยจากไป สำหรับท่านพี่แล้วไม่ใช่เรื่องไม่ดี” เซียวเชียนเหว่ยพยักหน้าเงียบๆ เพียงไม่เข้าใจ “ไยพี่ชายต้องไปในเวลานี้ หรือว่าเขาไม่สนใจผลงานยิ่งใหญ่ในการบุกยึดจินหลิงหรือ”