คุณหนูไฮโซยอดอัจฉริยะ - บทเสริมตอนที่ 37 บทส่งท้ายของเทพอิ๋งและฟู่ฉางเล่อ
บทส่งท้ายของเทพอิ๋งและฟู่ฉางเล่อ
จักรวาลกว้างใหญ่ไพศาล
มีสถานที่ลึกลับมากมายที่ควรค่าให้ไปค้นหา
บนยานอวกาศ อิ๋งจื่อจินนั่งอยู่กับจวินมู่เฉี่ยน
ตรงกลางเป็นโต๊ะสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก บนโต๊ะมีชานมสองแก้วกับหม้อชาบู
ข้างหม้อชาบูเป็นพวกลูกชิ้น เนื้อวัว และสารพัดผักใบเขียว
ไอร้อนโชยกรุ่น ทำให้ใบหน้าของทั้งสองคนแดงระเรื่อ
จวินมู่เฉี่ยนมองไปรอบๆ เห็นแสงปะทะกันอยู่ไกลๆ ที่ด้านหลัง เธอทำเสียงจึ๊ “พวกเขาตีกันอีกแล้วเหรอ”
“คงใช่” อิ๋งจื่อจินเอาเนื้อวัวใส่หม้อ ดวงตาหงส์หรี่มอง สีหน้าเรื่อยเปื่อย “ชินแล้ว”
นี่ก็หนึ่งเดือนแล้วที่พ่อรูปงามหรงเฉินพาฟู่ฉางเล่อไปหงฮวาง
ฟู่อวิ๋นเซินกับหรงชิงก็สู้กันมาหนึ่งเดือนเช่นกัน
แน่นอนว่าพวกเขายังมีความใส่ใจ ไม่สู้กันบนยานอวกาศ เลือกไปที่เปลี่ยวหน่อย จะได้ไม่ทำดาวดวงอื่นระเบิดขณะต่อสู้
“วางใจได้ ลูกชายฉันเป็นคนที่ใครอยู่ด้วยก็รู้สึกปลอดภัย แถมยังดีกับผู้หญิง” จวินมู่เฉี่ยนพอใจมาก “แถมเขายังมีประสบการณ์ดูแลน้องสาว อิ๋งจื่อจิน เธอเลิกกังวลได้เลย”
“ฉันไม่ได้กังวล” อิ๋งจื่อจินตอบ “ฉันห่วงว่าลูกเธอจะถูกอัดมากกว่า”
จวินมู่เฉี่ยน “…”
ถ้าลูกสาวเธอถูกผู้ชายเอาตัวไป เธอก็อยากอัดเหมือนกัน
“แค่กๆ” จวินมู่เฉี่ยนเปลี่ยนเรื่องคุย เปิดอุปกรณ์สื่อสาร ฉายภาพขึ้นหน้าจอ “มาดูกันว่าพวกเขาทำอะไรอยู่ เอ๊ะ ซีเอ๋อร์กับเนี่ยนเอ๋อร์ก็อยู่ด้วย”
อิ๋งจื่อจินเงยหน้า เลิกคิ้วขึ้น
บนหน้าจอยังมีหนุ่มสาวอีกสองคนนอกจากฟู่ฉางเล่อกับหรงเฉิน
ถึงแม้เธอจะไม่รู้จัก แต่ก็เดาได้ว่าหนุ่มสาวคู่นี้คือน้องชายกับน้องสาวฝาแฝดของหรงชิง
หรงเนี่ยนกับหรงซี
เสียงดังได้ยินชัดแจ๋ว
หรงซีอ้าปากกว้าง “ว้าว พ่อรูปงามไม่เบาเลยนะ รู้จักพาผู้หญิงมาด้วย เก่งกว่าพี่ใหญ่จอมซื่อบื้ออีก!”
หรงเนี่ยนที่อยู่ข้างๆ แอบเศร้า ชีวิตนี้เขาคงหาแฟนไม่ได้แล้ว
“อาครับ นี่น้องฟู่ฉางเล่อ” หรงเฉินจนปัญญา “เธอยังเด็ก อาพูดอะไรแบบนั้นครับ”
หรงซีพยักหน้าจริงจัง “เด็กหน่อยสิดี จะได้เลี้ยงดูได้ ดูอย่างหยวนอินน้องสาวเธอสิ ก็ถูกอ้าวเย่ว์เลี้ยงมาจนโตไม่ใช่เหรอ ดีจะตาย พ่อแม่ผู้หญิงจะได้วางใจ”
หรงเฉิน “…”
ช่างเถอะ เขาไม่เคยเถียงชนะอาเลย
ขนาดพ่อของเขายังปวดหัว
ฟู่ฉางเล่อกะพริบตาปริบๆ พูดเสียงออดอ้อน “พี่สาวขา มานี่หน่อยค่ะ”
“ทำไมเหรอจ๊ะ” หรงซีต้านทานน้ำเสียงแบบนี้ไม่ไหว ย่อตัวนั่งลง “มีอะไรจะพูดกับพี่สาวเหรอ”
เธออดจิ้มแก้มฟู่ฉางเล่อไม่ได้
ว้าว นุ่มมากเลย น่าหยิกสุดๆ
ยังไม่ทันที่หรงซีจะได้จิ้มแก้มต่อ ฟู่ฉางเล่อก็เอาบางสิ่งมาแปะที่บ่าเธอ
วินาทีถัดมาก็เกิดเสียง “ฟื้ด” เป็นเสียงจรวดพุ่งออกไป หรงซีถูกจรวดจิ๋วพาขึ้นฟ้าไปแล้ว
หรงเนี่ยนพูดตะกุกตะกัก “ละ ลอยไปสูงมาก!”
หรงเฉิน “…”
ดูเหมือนเขาจะมองคนผิดไป
หรงเฉินตกอยู่ในห้วงคิดหนัก
ทำไมเขาถึงได้คิดว่าฟู่ฉางเล่อเป็นเด็กเรียบร้อยนะ
“หม่ามี้บอกว่า คนที่พูดผิดต้องได้รับการลงโทษ” ฟู่ฉางเล่อเงยหน้า พูดด้วยความไร้เดียงสา “พี่สาวต้องอยู่ข้างบนให้ครบสามสิบนาทีถึงจะลงมาได้”
อิ๋งจื่อจินที่เห็นตั้งแต่ต้นจนจบถึงกับดึงห่วงกระป๋องหัก “…”
ฟู่ฉางเล่อเอาของจากห้องทดลองของเธอไปกี่ชิ้นกันแน่
จวินมู่เฉี่ยนกลับหัวเราะเสียงดัง “ดีมาก ดีมาก ปกติมีแต่ซีเอ๋อร์แกล้งคนอื่น นึกไม่ถึงว่าจะมีคนแกล้งซีเอ๋อร์ด้วย”
อิ๋งจื่อจินนวดหว่างคิ้ว
นิสัยแบบนี้ของฟู่ฉางเล่อไม่เหมือนเธอเลยจริงๆ และก็ไม่เหมือนฟู่อวิ๋นเซินด้วย
ทั้งๆ ที่พวกเขาต่างเป็นคนรักความสงบ
นี่กลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง
“ฉันว่าพวกเราทำตัวเรื่อยเปื่อยในจักรวาลมันน่าเบื่อเกินไป” จวินมู่เฉี่ยนดื่มน้ำ “หาอะไรทำหน่อยดีกว่า”
เมื่อเหตุการณ์ทุกอย่างสงบก็จะกลายเป็นความเจริญรุ่งเรือง
โลกที่พวกเขาปกป้องต่างปกติสุข
“หืม?” อิ๋งจื่อจินเหลือบมองจวินมู่เฉี่ยน “เธอคิดจะทำอะไร”
“ก็ต้องออกไปเที่ยวโลกอื่นน่ะสิ” จวินมู่เฉี่ยนครุ่นคิดพลางพูด “หลายปีมานี้ชีวิตสงบเกินไป ฉันกลับไม่ชินเท่าไร ฉันตัดสินใจแล้วว่าฉันจะเริ่มปราบปรามคนชั่ว พิทักษ์สันติสุข!”
อิ๋งจื่อจินหาวหวอด “เอาสิ ฉันก็ว่างๆ อยู่”
“ถึงที่นี่จะสงบสุขแล้ว แต่ยังมีอีกหลายที่ที่วุ่นวาย” จวินมู่เฉี่ยนพูด “งั้นก็อาศัยช่วงเวลาที่พวกเราฮันนีมูน ไปจัดการพวกวายร้ายกันเถอะ”
อิ๋งจื่อจินเลิกคิ้วเล็กน้อย “ฮันนีมูนเหรอ”
“ไม่ต้องสนพวกเขา” จวินมู่เฉี่ยนมองคนที่ยังต่อสู้กันอยู่ไกลๆ “ปล่อยพวกเขาสู้กันไปเถอะ”
อิ๋งจื่อจินตอบอืม
จวินมู่เฉี่ยนกำมือซ้ายต่อยเข้าไปที่มือขวา “งั้นพวกเรามาตั้งชื่อกันดีกว่า”
คำพูดที่คุ้นเคยทำให้อิ๋งจื่อจินชักใจคอไม่ค่อยดี
สายตาของเธอเย็นชา “จวินมู่เฉี่ยน เธอหุบ…”
จวินมู่เฉี่ยนกลับพูดโพล่งขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “งั้นพวกเราตั้งชื่อว่าขบวนการพิทักษ์จักรวาลแล้วกัน!”
อิ๋งจื่อจิน “…”
นี่ถ้าคนอื่นพูดประโยคนี้ เธอคงเอาให้ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้อีก
สีหน้าของเธอไร้ความรู้สึก “จวินมู่เฉี่ยน ฉันรู้สึกเสียใจจริงๆ ที่รู้จักเธอ”
“เอ๊ะๆๆ ไม่เอาน่า” จวินมู่เฉี่ยนโอบบ่าอิ๋งจื่อจิน “ชื่อไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคืองานที่พวกเราทำ ไม่ได้อัดคนนานแล้ว เธอไม่คันไม้คันมือบ้างเหรอ”
อิ๋งจื่อจินชะงัก ฝืนใจตอบตกลง
ยานอวกาศยังคงเหาะไป รอบๆ มีแสงเปล่งประกาย สีสันหลากหลาย
ทั้งสองคนกินชาบูไปคุยไป
“เอ๊ะ จริงสิ จอดที่นี่ก่อน” อยู่ๆ จวินมู่เฉี่ยนก็ยืนขึ้น ชี้ไปที่จุดหนึ่ง “เธอดูนั่น นั่นก็คือโลกเทคโนโลยีที่คล้ายกันที่ฉันบอกเธอ ฉันบังเอิญหลุดเข้าไปเพราะคิดว่าเธออยู่ที่นั่น”
“อืม” อิ๋งจื่อจินพยักหน้า “เธอบอกฉันว่าเธอไปเจอเหตุระเบิด มีคนระเบิดตัวเองตาย”
วิธีตายแบบนี้มันช่าง…
“ใช่ๆๆ ฉันจำได้ติดตามาก เพราะตอนฉันออกมาฉันหัวเราะจนเกือบยืนไม่ไหว” จวินมู่เฉี่ยนลูบคาง “แต่ก็น่าแปลก นับตั้งแต่ฉันเจอเหตุระเบิดที่ไม่รู้สาเหตุครั้งนั้น ดูเหมือนจะเข้าไปไม่ได้อีก”
พอได้ยินแบบนี้อิ๋งจื่อจินก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น “หืม?”
เธอหันมองตามสายตาของจวินมู่เฉี่ยน ดวงตาหงส์หรี่ลง
“น่าสนใจ” จวินมู่เฉี่ยนยิ้ม “เธอเห็นอะไรใช่ไหม”
“ไม่เห็น” หยุดไปสองวินาทีดวงตาของอิ๋งจื่อจินก็ฉายแววคลุมเครือ “บางทีที่นั่นอาจมีคนที่เหมือนกับพวกเรา”
“หืม?” จวินมู่เฉี่ยนเลิกคิ้ว ครุ่นคิดพลางพูด “ดูท่าอีกไม่นานขบวนการพิทักษ์จักรวาลของพวกเราจะแข็งแร่งขึ้นแล้ว”
อิ๋งจื่อจิน “…”
โทษที
เธอจะต้องถอนตัวออกจากขบวนการติงต๊องนี่ให้ได้
อิ๋งจื่อจินมองไปอีกครั้งท่ามกลางดวงดาวมากมายนับไม่ถ้วน
เป็นดวงดาวสีน้ำเงิน งดงามมาก
บางทีสักวันหนึ่งในอีกไม่นาน พวกเธออาจได้รู้จักกับใครคนหนึ่งอีก
ไม่นานคงได้เจอกัน
Comments for chapter "บทเสริมตอนที่ 37 บทส่งท้ายของเทพอิ๋งและฟู่ฉางเล่อ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
