ข้าอาศัยทำนาให้ร่ำรวยมหาศาล - ตอนที่ 686 เจ้าหัวเราะชอบใจ ฟังเจ้าตื่นเต้นจนกรีดร้อง
ตอนที่ 686 เจ้าหัวเราะชอบใจ ฟังเจ้าตื่นเต้นจนกรีดร้อง
วันนี้ซ่งฝูหลิงได้ขี่เสี่ยวหงอย่างแท้จริง คนและม้ารวมใจเป็นหนึ่ง เชื่อมั่นในพาหนะของตัวเอง ถึงได้รู้ว่าเสี่ยวหงมีค่าขนาดไหน
นางถอดถุงมือสีขาวออก ใช้สองมือลูบคอม้าเสี่ยวหงที่ภาคภูมิใจด้วยความตื่นเต้น
เสี่ยวหง ขอบใจนะ
เมื่อครู่ข้าสนุกกว่าตอนขับรถเร็วในยุคปัจจุบันเสียอีก เจ้าก็เก่งกว่ารถบีเอ็มดับบลิวในยุคปัจจุบันเยอะเลย
เจ้าน่ะ เปิดประทุนของแท้ เข้าเกียร์ดีก็แค่ตะโกนว่าไป เข้าเกียร์พีตะโกนว่าหยุดก็พอ ยอดอาชาของแท้ ขึ้นเขาลงน้ำก็ไม่หวั่น แถมไม่กินน้ำมันกินแค่หญ้า
ดูเหมือนเสี่ยวหงก็สัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นของซ่งฝูหลิง ทำเสียงพ่นออกทางจมูก มันแน่นอนอยู่แล้ว ลูกผู้ชายไม่พูดเยอะ กินน้อย ทำให้มาก
ซ่งฝูหลิงกลับยังพูดไม่จบ
ถูกต้อง
เจ้าเหมือนกับนายของเจ้า พูดจริงทำจริง
เสี่ยวหง ว่าอย่างไรนะ เดี๋ยวนะ เจ้าไม่ได้ชมข้านี่ ข้าว่าข้าฟังออกแล้ว คำพูดเมื่อครู่ไร้สาระทั้งนั้น หัวใจสำคัญคือประโยคสุดท้ายใช่ไหมล่ะ
ใช่
ซ่งฝูหลิงมองลู่พั่นที่จูงม้าเดินเข้ามา ยิ้มกว้างให้
ลู่พั่นมองท่าทางซื่อบื้อของนาง เขาก็ยิ้มจนดวงตาเปล่งประกาย ถามนาง “เมื่อครู่เจ้ากลัวหรือไม่”
ซ่งฝูหลิงปีนขึ้นม้าอีกครั้ง “ไม่กลัว”
“หืม เช่นนั้นตอนปกติ ทำไมเจ้า…”
ทำไมไม่สลัดความกลัวแล้วเรียนให้เป็น
ลู่พั่นยังไม่ทันพูดจบ ซ่งฝูหลิงก็ชิงพูดก่อน “ตอนปกติไม่มีท่าน”
เอาขากระทุ้งเสี่ยวหง “ไป”
ลู่พั่น แค่เจ้าอยู่ด้วย ข้าถึงจะกล้าเสี่ยงอันตราย
เพราะข้ารู้ว่าเจ้าจะต้องปกป้องข้าได้แน่
ข้าไม่ต้องหันกลับไปมอง ไม่ต้องแยกแยะเสียงฝีเท้าม้า ก็รู้ว่าเจ้าต้องอยู่ข้างหลังแน่นอน
ถึงขั้นที่ว่า หากวันหนึ่งพวกเราพบเจออันตรายจริงๆ ข้าคิดว่า ด้วยนิสัยของเจ้า เจ้ายอมให้ตัวเองบาดเจ็บดีกว่าปล่อยให้ข้าได้รับบาดเจ็บ
ซ่งฝูหลิงขี่ม้าวิ่งออกไปไกลมาก หันกลับมายิ้มอย่างร่าเริง ข้ามอบป้ายคนดีให้เจ้า
ลู่พั่นมองผมยาวสยายกับหน้ายิ้มของฝูหลิงที่อยู่ไกลๆ ทบทวนคำพูดเมื่อครู่เสร็จก็รู้สึกหัวใจสั่นไหว
สำหรับลู่พั่นแล้ว คำพูดที่ว่า ‘มีท่านอยู่ ข้าก็ไม่กลัว’ เป็นคำหวานที่งดงามที่สุดในโลก
เวลานี้ซุ่นจื่อที่ทำตัวไม่ถูก ซุ่นจื่อที่เห็นภาพเหตุการณ์ทุกอย่าง พอเห็นคุณชายยืนอึ้งอยู่ที่เดิมก็อดเอามือปิดตาถอนหายใจไม่ได้
แม่นางฝูหลิง ข้าขอร้องล่ะนะ เกี้ยวพาราสีคุณชายของข้าให้น้อยลงหน่อย เขายืนบื้อไปแล้ว
อันที่จริงเจ้าไม่ต้องเกี้ยวก็ได้ ไม่ต้องเลยจริงๆ
แค่ท่าสะบัดผมเมื่อครู่ก็พอให้คุณชายของข้าต้องมนต์สะกดไประยะหนึ่งได้แล้ว เพียงพอให้ดื่มด่ำ ขนาดข้ายังตะลึงเลย
ดังนั้นเจ้าทำตัวธรรมดาไป อย่าเล่นหนัก อย่าเอะอะก็ทำให้หัวใจหวั่นไหว ขืนมากกว่านี้คุณชายข้าจะยิ่งบื้อหนัก
เจ้าดูสิ ไม่ปกติแล้วเนี่ย
ซุ่นจื่อหรี่ตามองไปไกลๆ คุณชาย แอบซ่อนอะไรอยู่น่ะ
ซ่อนผ้ามัดผม
เอาเกียรติของสกุลลู่สามรุ่นเป็นประกัน เมื่อก่อนลู่พั่นไม่เคยขโมยของของคนอื่น
ทว่านับตั้งแต่เจอซ่งฝูหลิงก็เริ่มมีนิสัยแบบนี้ ซึ่งมีแนวโน้มว่านับวันจะยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ
ลู่พั่นเอาผ้ามัดผมที่เปียกชื้นผูกที่ข้อมือซ้าย จากนั้นก็เอาแขนเสื้อบังไว้ไม่ให้ฝูหลิงเห็น
ซ่อนเสร็จเขาถึงขึ้นม้า กระทุ้งท้องม้าขี่ตามฝูหลิงไป
ฟ้าสีคราม เมฆสีขาว และหนุ่มสาวคู่หนึ่ง
พวกเขาสองคนขี่ม้าเคียงข้างกันมองหน้ากันไป แทบอยากวิ่งไปให้ไกลสุดลูกหูลูกตา
ชีวิตคนเรา
เวลานี้ขอแค่คนที่ตาไม่บอดก็มองออกว่ากลิ่นความรักอบอวล
ยายาสะพายกระบุงไผ่ ใช้นิ้วชี้ไปที่ไกลๆ “ว้าว เหมาะสมกันจังเลย” พี่สาวแต่งตัวสวยมาก แต่งงานกับพี่ชายชุดแดงที่อยู่ข้างกันได้เลยนะ
เข้าเรือนหอ เข้าเรือนหอ
พี่ใหญ่จินเป่ารีบจับมือยายาที่กำลังตบมือ “พูดเหลวไหล นั่นท่านแม่ทัพ”
เถาฮวาตกใจรีบวิ่งเข้าไปเรียกพวกเด็กๆ นี่มากันตั้งแต่เมื่อไร
นางพูด “ยายา ไม่ได้จับมือไม่ใช่คู่กัน เดี๋ยวกลับถึงบ้านห้ามเอาไปพูดเหลวไหล”
ซุ่นจื่อที่อยู่ข้างๆ มองบน เจ้าก็ช่างคิดหาวิธีปิดบัง จากนั้นเขาก็รีบตรงเข้าไปหาหมี่โซ่ว
ในสายตาของซุ่นจื่อ เด็กพวกนั้นหลอกง่าย เพิ่งอายุกี่ขวบ จะไปรู้อะไร
มีแค่หมี่โซ่วที่ฉลาดหลอกยาก เกิดรู้แล้วว่าความรักเป็นยังไงเดี๋ยวจะสังเกตเห็นได้
“คุณชายน้อยหมี่โซ่ว แบกอะไรมาเหรอ”
พูดตามตรง ชั่วขณะที่หมี่โซ่วเพิ่งเห็นเขาก็รู้สึกได้ว่าพี่สาวกับพี่ชายดูผิดปกติ เหมาะสมกันมาก
เป็นเพราะเสื้อผ้าเข้าชุดกันเหรอ ดูเหมือนจะยังไม่ใช่ กลิ่นอายแบบนั้น มันแบบนั้นน่ะ
แบบไหนน่ะเหรอ จะเปรียบเทียบกับอะไรดีล่ะ
เด็กน้อยคิดหนัก ประสบการณ์ชีวิตน้อยเกินไป
นอกจากนี้รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าพี่ชาย ขนาดมองจากไกลๆ ก็ยังดูสว่างเจิดจ้า คล้ายรอยยิ้มตอนที่ถามเขาเมื่อคืน เอ๊ะ?
หมี่โซ่วยังคิดไม่เสร็จก็ถูกซุ่นจื่อบดบังสายตา
“คุณชายน้อย ข้าถามอยู่นะ”
“อ๋อ พี่สาว พี่ชาย รีบกลับมาเร็ว ท่านย่าให้เอาของกินมาเต็มเลย”
ซุ่นจื่อมองหมี่โซ่วที่กระโดดกวักมือเรียกลู่พั่นกับซ่งฝูหลิง เขาแอบโล่งอก ยังดีที่อายุน้อย ยังไม่รู้เรื่องรักๆ ใคร่ๆ ว่าเป็นอย่างไร
ลู่พั่นกับซ่งฝูหลิงเดินมาทางพวกเด็กๆ พร้อมกัน
พอฝูหลิงเห็นของกินก็สาวเท้าเร็วขึ้น “เอาอะไรมาบ้าง คุณพระช่วย ทำไมเอามาเยอะขนาดนี้”
ของที่ท่านย่าหม่าให้เอามา ถูกเตรียมด้วยความตั้งใจ
พอรู้ว่าพวกลู่พั่นมาเที่ยวอยู่ตรงนี้ จึงให้พวกเด็กๆ แบกของมาหมด เช่น พวกอุปกรณ์วาดรูปต่างๆ ของฝูหลิง
ก็เพราะคิดว่า ไม่มีเงื่อนไขก็สร้างเงื่อนไข ต้องให้ลู่พั่นกับพั่งยามีหัวข้อสนทนาร่วมกัน
ทั้งยังให้พวกเด็กๆ เอาว่าวที่เพิ่งทำไปครึ่งเดียวมาด้วย
ว่าวตัวนี้เริ่มต้นมาจากเมื่อเช้าลู่พั่นทำให้หมี่โซ่ว แต่ก็ยังทำไม่เสร็จ
ท่านย่าหม่า ไม่มีเงื่อนไขก็สร้างเงื่อนไข ต้องให้หมินหรุ่ยกับพั่งยาทำอะไรร่วมกัน ไม่ต้องสนว่าสุดท้ายว่าวตัวนี้จะถูกทิ้งไว้หรือมีคนเอาไปด้วย แต่มันก็ถือว่าเป็นของที่มีความทรงจำใช่ไหมล่ะ
ทางที่ดีอยากให้สองคนนี้เล่นว่าวด้วยกัน เอาให้สนุกสนาน
“นี่คืออะไร” ลู่พั่นเปิดกระปุก ในนั้นเต็มไปด้วยไส้เดือนตัวสีแดง
ฝูหลิงชะโงกหน้าเข้าไปดู “อ๋อ ไส้เดือนสำหรับตกปลา กลิ่นมันแรงเอามาเป็นเหยื่อตกปลาได้ เอาเหยื่อม้วนแล้วเกี่ยวกับตะขอให้มันลอย เพื่อป้องกันอากาศเย็นปลาไม่ยอมอ้าปาก ท่านย่าอาจคิดว่าเกิดท่านอยากตกปลาขึ้นมา พวกเราตกไปย่างกินไปก็ได้”
ท่านย่าหม่า ถูกแล้วหลานย่า ฉลาด เล่นกับหมินหรุ่ยให้สนุกนะ
ระหว่างตกปลาก็อย่ามัวนั่งรอโง่ๆ การตกปลาเป็นโอกาสดีที่พวกเจ้าจะได้ทำความรู้จักกัน
ท่านย่าหม่ายังให้พวกเด็กๆ หอบของกินมามากมาย
สารพัดขนมฉงหยางไม่ต้องพูดถึง ไม่แปลกใหม่แล้ว เมื่อเช้ากินแล้ว
พูดถึงขาหมูกับข้าวโพดแล้วกัน
ท่านย่าหม่ากลัวลู่พั่นหิว คิดในใจ เช่นนั้นกินอะไรที่มันมีกลิ่นเนื้อและอร่อยด้วย กินขาหมูแล้วกัน
ก่อไฟย่างขาหมูกิน ย่างจนแตกมัน สาดพริกสาดต้นหอม กัดหนึ่งคำแตกมัน แบบนั้นถึงจะอร่อย
ปิ้งข้าวโพด
ฤดูใบไม้ร่วงแบบนี้ สำหรับชาวบ้านชาวสวนแล้ว สิ่งที่หอมอร่อยที่สุดก็คือข้าวโพดที่เพิ่งเก็บเสร็จใหม่ๆ ไม่ว่าจะเอาไปนึ่งหรือปิ้งกิน กัดคำแรกหวานไปถึงหัวใจ
ท่านย่าหม่ายังได้ห้ามซ่งฝูเซิงที่อยากมาดู
นางพูดว่า
“เจ้าจะไปทำไม มีผู้ใหญ่อยู่ด้วยเด็กมันจะสนุกเหรอ….
…พอเจ้าเจอหมินหรุ่ยก็จะคุยแต่เรื่องของผู้ใหญ่ ชีวิตเด็กคนนั้นไม่ง่าย รับผิดชอบภาระหนักตั้งแต่เด็ก ปล่อยให้เขามีชีวิตแบบเด็กๆ สักวันบ้างเถอะ”
ซ่งฝูเซิง ฟังดูมีเหตุผล เช่นนั้นข้าไม่ไปแล้วกัน
พวกเด็กๆ นั่งเรียงริมลำธาร
ซ่งฝูหลิงนั่งด้านหลังลู่พั่น พูดกับพวกน้องๆ “ข้าตะโกนหนึ่งสองสามค่อยเริ่ม”
เอี้ยวตัวหันไปมองลู่พั่น “ท่านพร้อมหรือยัง”
ลู่พั่นมองใบหน้าน้อยๆ ของฝูหลิงพลางตอบ “อืม”
พวกเขาทำอะไรกันอยู่น่ะเหรอ
กำลังวาดรูป
ลู่พั่นบอกว่า “ฝูหลิง ข้าอยากเรียนวิธีวาดรูปของเจ้า เจ้าวาดอย่างไร ข้าเห็นภาพลูกสนกับขนมที่แขวนอยู่บนกำแพง ดูไม่เหมือนการวาดทั่วไป”
ฝูหลิงคิดในใจ
เอาสิ แต่เจ้าสอนข้าขี่ม้า ลูบก้นข้า ถือเป็นการแต๊ะอั๋งข้าหรือเปล่า
เช่นนั้นข้าสอนเจ้าได้ แต่ขอข้าทรมานเจ้าหน่อยแล้วกัน
จากนั้นจึงเกิดเป็นภาพเหตุการณ์นี้
ฝูหลิงเอากระดาษวางบนหลังลู่พั่นแล้วเอาพู่กันวาดรูปบนนั้น เพื่อให้ลู่พั่นสัมผัสว่านางวาดอะไร รู้สึกว่าเป็นอะไรก็วาดลงไปด้านหน้าตามนั้น สุดท้ายค่อยเอารูปมาเทียบว่าเหมือนกันหรือไม่
เพื่อไม่ให้ดูสะดุดตาเกินไป เถาฮวาจึงจัดการให้พวกหมี่โซ่วก็วาดด้วย
หมี่โซ่วยังหัวเราะคิกคักพูดกับพี่จินเป่าที่อยู่ข้างหน้า “ถึงเวลาทดสอบความรู้ใจกันของพวกเราแล้ว”
ซ่งฝูหลิง หนึ่งขีด สองขีด สามขีด นางวาดอักษรที่แปลว่า ‘สาม’ ก่อน
ซุ่นจื่อเป็นคนคุม มองภาพของคุณชายที่อยู่ด้านหน้าแล้วเอามือปิดตา คุณชาย หลังตายด้านไปแล้วเหรอ เพิ่งจะสามขีดก็วาดไปคนละเรื่องกับแม่นางฝูหลิงแล้ว
ลู่พั่นเอามือจับขา
อันที่จริงเขาสัมผัสไม่ได้เลยว่าวาดอะไร รู้สึกแค่ว่ามันจักจี้
สุดท้ายฝูหลิงก็วาดออกมาเป็นปลาน้อย แต่ลู่พั่นกลับวาดเป็นเต่า
ซ่งฝูหลิงชูรูปวาดของลู่พั่น “ฮ่าๆๆ”
หัวเราะชอบใจใหญ่
เล่นเอาลู่พั่นยิ้มหน้าแดงก่ำ
ซุ่นจื่อรีบปลอบลู่พั่น “ยังดีนะคุณชาย ปลากับเต่า อยู่ในแม่น้ำทั้งคู่ ไม่คลาดกัน เดี๋ยวก็เจอกันในน้ำ”
YOU MAY ALSO LIKE
mayjj2601
ตอนที่ 686 เดี่ยว ๆ ตอนนี้ เหมือนจะลงผิดนะคะ ขอบคุณค่ะ