ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 220 ทุกคนมีความฝัน

หยุนเชวี่ยคาดเดาไว้ว่าเฉียนเสี่ยวปังคงถูกเลี้ยงดูเยี่ยงราชามาตั้งแต่เด็กจึงอาจใฝ่ฝันที่จะเป็นเศรษฐีใหญ่ฉกเช่นบิดาของตน ซึ่งหากเป็นกรณีดังกล่าวจริงอุดมการณ์ย่อมเป็นไปในทิศทางเดียวกันกับเหอยาโถว

ทว่าเจ้าอ้วนเฉียนกลับโคลงศีรษะ“การหาเงินสำหรับข้าช่างเป็นเรื่องที่น่าเบื่อ ข้าใคร่เป็นแม่ทัพใหญ่ กวาดล้างศัตรูและรับใช้ชาติ ทั้งยังขี่ม้าตัวสูงใหญ่พร้อมกระชับดาบยาวไว้ในมือเพื่อปกป้องราษฎรให้พ้นภัย ช่างน่าเกรงขามนัก!”

“แม่ทัพใหญ่งั้นรึ?”หยุนเชวี่ยกวาดสายตาสำรวจร่างอวบอ้วนไปด้วยไขมันของอีกฝ่ายอย่างนึกประหลาดใจยิ่ง รูปลักษณ์ภายนอกนั้นคล้ายแมวส้มขี้เซา ไม่ยักรู้ว่าจิตใจกลับแข็งแกร่งราวพยัคฆ์กล้า!

“เหตุใดจึงมองข้าด้วยสายตาเช่นนี้กัน?”เจ้าอ้วนเฉียนว่าแล้วก้มมองพุงเนื้อแน่นที่ถูกพันไว้ด้วยผ้าคาดเอวอีกหนึ่งชั้นพร้อมใช้มือตบมัน“ทว่าท่านพ่อไม่อนุญาตให้ข้าฝึกปรือวิทยายุทธ์ใด ๆ ทั้งสิ้น ไม่แม้กระทั่งเชิญอาจารย์มาฝึกสอน เขาเคยประกาศไว้ว่าหากข้ารับราชการทหารจะไม่มีวันยอมรับข้าเป็นบุตรชายอีก”

“ท่านคงไม่ต้องการให้เจ้าไปประสบพบความยากลำบาก”หยุนเชวี่ยกล่าวปลอบโยนอย่างเห็นอกเห็นใจ

ช่างเป็นเหมือนเด็กน้อยที่ชอบกินผักสดหวานกรอบ แต่กลับถูกผู้เป็นพ่อบังคับให้กินปลาและเนื้อชิ้นโต ปากก็พร่ำบอกว่าอาหารเหล่านั้นมีคุณค่าทางโภชนาการที่เหมาะสม ทว่าสำหรับเด็กแล้วของเหล่านั้นช่างกลืนยากเสียเหลือเกิน

ในเรื่องของความฝัน… ตราบใดที่ไม่ทำลายมุมมองทั้งสามประการก็ไม่ใช่เรื่องผิดมหันต์แต่อย่างใด ทั้งยังไม่อาจระบุว่าเป็นสิ่งสูงส่งหรือต่ำต้อย ต่อให้มีชีวิตผาสุกอยู่บนกองเงินทองทว่าไม่มีโอกาสได้ทำในสิ่งที่ชื่นชอบ สำหรับเด็กชายเช่นเจ้าอ้วนเฉียนที่ยังเยาว์แต่มีความคิดกว้างไกลแล้วย่อมเป็นเรื่องที่น่าเห็นใจ

“ข้าเข้าใจดีว่าเขาเป็นห่วง…” เจ้าอ้วนเฉียนเกาศีรษะ “นับตั้งแต่รุ่นท่านปู่ของข้าก็เป็นพ่อค้ามาโดยตลอด กระทั่งมาถึงรุ่นของข้ากลับไม่มีผู้ใดเลยสามารถสอบรับราชการได้ กว่าท่านพ่อจะได้รับตำแหน่งผู้ช่วยนายอำเภอก็ทุ่มทุนทรัพย์เพื่อบริจาคไปไม่น้อย เขาจึงคาดหวังให้ข้าสามารถสอบบรรจุและรับราชการเป็นขุนนางอย่างสง่างาม…”

“ช่างคล้ายคลึงกับท่านปู่ของข้าที่รอคอยให้ลุงใหญ่สามารถสอบรับราชการสำเร็จ นับตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษพวกเขามีอาชีพเป็นชาวนามาหลายชั่วอายุคนแล้ว”

ในระบบสังคมยังคงยึดมั่นในระบบศักดินา ขุนนางถือเป็นชนชั้นสูงสุด ไม่ว่าครอบครัวยากดีมีจนอย่างไร ย่อมวาดหวังให้บุตรหลานของตนสามารถร่ำเรียนจนเป็นบัณฑิตมีความรู้มากพอที่จะเข้าสอบได้

“เหตุใดเจ้าทั้งสองจึงพูดคุยกันอย่างจริงจังถึงเพียงนั้น? ข้าจะบอกให้… ไม่ว่าต้องการทำสิ่งใดย่อมทำได้หากมีความสามารถเพียงพอ ต่อให้เป็นบัณฑิต แม่ทัพใหญ่ หรือแม้แต่พ่อค้าก็ล้วนหาเงินได้เฉกเช่นเดียวกัน”เหอยาโถวกล่าว

“อือ! ถูกต้องที่สุด เหตุใดข้าจึงนึกไม่ถึงกันนะ เจ้าช่างมองทุกสิ่งอย่างทะลุปรุโปร่งเสียจริง” แม้คำพูดเหล่านั้นดูเป็นคำกล่าวแบบขอไปทีซึ่งไม่มีแก่นสารใด ทว่าเมื่อไตร่ตรองให้ดีแล้วจะพบว่ามีความหมายแฝงด้วยปรัชญาบางอย่าง

“เหออวี้กล่าวถูกต้อง”เจ้าอ้วนเฉียนยิ้มอย่างเห็นด้วย“ในเมื่อข้าก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งการร่ำเรียน เช่นนั้นก็ต้องหมั่นเพียรศึกษาตำราอย่างสุดความสามารถ หากสอบรับราชการสำเร็จจริง ความวาดหวังของท่านพ่อจะไม่สูญเปล่า”

“ใช่ นอกจากนี้สงครามภายในจักรวรรดิต้าเหลียงของเราก็เข้าสู่ความสงบแล้ว แคว้นเล็ก ๆ ทั้งสี่ทิศรวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลาง ถึงเวลายุคสมัยแห่งความเจริญและเสรีภาพ เช่นนั้นผู้คนจะรบราฆ่าฟันกันได้อย่างไร? เจ้าไม่คิดเช่นนั้นหรือ?”หยุนเชวี่ยกล่าว

“จริงสิ ช่วงเวลานี้ช่างสงบสุขเหลือเกิน มีอาหารพอประทัง มีเสื้อผ้าให้สวมใส่…”เหอยาโถววางค้อนลงก่อนสะบัดข้อมือเพราะความเมื่อยล้า“เชวี่ยเอ๋อ เจ้าว่านี่เพียงพอแล้วหรือไม่?”

“เกือบเรียบร้อยแล้ว เจ้าอ้วนหยุดทุบได้แล้วล่ะ”หยุนเชวี่ยรวบรวมเกลือซึ่งทุกทุบเป็นเม็ดเล็ก ๆ มาวางไว้กองหนึ่ง จากนั้นจึงเสาะหาถ้วยใบใหญ่จากห้องครัวเพื่อใช้เป็นภาชนะ

ในห้องครัว ต้าจี๋จุดเตาไฟไว้เรียบร้อยแล้ว เตาของตระกูลจงก่อขึ้นจากอิฐทรงเหลี่ยมสีเขียวที่มีรูปร่างและขนาดเท่า ๆ กัน ทั้งยังสามารถบังลมได้ดีกว่า ทันทีที่จุดไฟ เปลวเพลิงจึงลุกโชติช่วงโหมอยู่ภายในโดยไม่ต้องเสียเวลาพัด

เหอยาโถวและเจ้าอ้วนเฉียนช่วยกันเลือกหม้อใบใหญ่ที่สุด จากนั้นนำมาวางบนเตาและเทเศษหินลงไปในหม้อพร้อมน้ำสะอาดอีกจำนวนหนึ่งและรอจนกระทั่งน้ำเดือดพล่าน ไม่นานควันไฟก็ลอยตลบคลุ้งไปทั่ว

“ตะ… ต้องรออีกนานเพียงใดรึ?” ใต้เท้าเฉียนเอ่ยถาม

ชายผู้นี้ไม่ถูกกับความร้อนเช่นเดียวกับบุตรชายของตน แม้ใช่เวลาอยู่ภายในห้องครัวที่ร้อนระอุเพียงครึ่งก้านธูปเท่านั้นใบหน้าพลันซับสีแดงระเรื่อ ส่วนเจ้าเมืองยังพออดทนต่อไปได้ ทว่าทั่วทั้งกายกลับมีหยาดเหงื่อไหลโซม คอเสื้อเริ่มเปียกชื้นไปด้วยน้ำ

“ต้องต้มไปจนกว่าน้ำทั้งหมดจะเหือดระเหยไปจนหมดเจ้าค่ะ จึงจะได้เกลือดังที่เราต้องการ” หยุนเชวี่ยยืนอยู่ข้างหม้อต้ม ในมือถือทัพพีขนาดใหญ่ที่ใช้สำหรับผัดผักและคอยหมั่นกวนในหม้อมิได้หยุดพัก นางเข้าใจว่าคงเป็นเรื่องยากที่จะทำให้ใต้เท้าทั้งสองปักใจเชื่อ

นี่ถือเป็นความตั้งใจจริงของเจ้าอ้วนเฉียน ใต้เท้าเฉียนรักใคร่บุตรชายของตนยิ่ง ดังนั้นต่อให้ร้อนรุ่มสุดจะทานทนอย่างไรก็ยังนึกไว้หน้าใต้เท้าจงผู้เป็นเจ้าเมืองอยู่บ้างและอดทนรอให้เด็กหญิงชนบทผู้นี้แสดงปาฏิหาริย์ให้ประจักษ์

“เชวี่ยเอ๋อ เจ้าเหนื่อยหรือไม่? ต้องคอยกวนเช่นนี้ตลอดเวลาเลยรึ? ให้ข้าทำแทนเถิด เจ้าจะได้ออกมาพักสักครู่”เจ้าอ้วนเฉียนก้าวไปด้านหน้าและยื่นมือออกอาสาเข้าช่วยเหลือ ไม่ว่าหยุนเชวี่ยทำสิ่งใดเขาล้วนต้องการมีส่วนร่วมไปเสียทุกเรื่อง

“ไม่ต้องหรอก”หยุนเชวี่ยรีบปฏิเสธ บิดาของอีกฝ่ายเฝ้ามองอย่างไม่คลาดสายตาเช่นนี้จะใช้งานบุตรชายของเขาได้อย่างไรกัน

“ข้าเห็นสิ่งใหม่ ๆ ดูช่างตื่นตา จึงใคร่ลองทำดูบ้าง” เจ้าอ้วนเฉียนถลกแขนเสื้อและยังยืนกรานคำเดิม

“แต่… เดี๋ยวก่อน ข้างเตาร้อนเกินกว่าจะยืนอยู่ได้”หยุนเชวี่ยเหลือบมองไปยังใต้เท้าเฉียน ครั้นเห็นว่าเขาง่วนอยู่กับการซับเหงื่อตลอดเวลาโดยไม่ใส่ใจมองจึงอนุญาตให้เจ้าอ้วนเฉียนลองทำดู

“เชวี่ยเอ๋อ บอกได้หรือไม่ว่าเหตุใดหินนี้จึงสามารถแปรรูปเป็นเกลือได้?”เจ้าอ้วนเฉียนเริ่มทำงานอย่างกระตือรือร้น ทว่าผ่านไปไม่นานใบหน้าของเขากลับแดงก่ำเช่นเดียวกับใต้เท้าเฉียนเสียแล้ว

“หลักการคล้ายคลึงกับการถลุงทองคำหรือเหล็กในเหมืองแร่ หินเกลือนี้ภายในเป็นเกลือที่ผ่านการควบแน่นมาเป็นเวลานาน อีกทั้งคุณสมบัติยังสามารถละลายในน้ำ เราจึงต้องทำการบดให้ละเอียดเสียก่อนให้ถูกความร้อนแล้วละลายเป็นสสารเดียวกัน”หยุนเชวี่ยชี้นิ้วไปที่หม้อ“เวลานี้สิ่งที่อยู่ในหม้อคือน้ำเกลือ หากเคี่ยวไปนานเข้าของเหลวเช่นน้ำจะค่อยระเหยออกไปทีละนิด ทั้งยังกรองเอาสิ่งสกปรกออกไปด้วย เมื่อต้มจนน้ำเหือดแห้งไปแล้วเกลือบริสุทธิ์จึงจะปรากฏ”

เจ้าอ้วนตั้งใจฟังเป็นอย่างดี เขาพยักหน้าพร้อมถอนหายใจอีกครั้ง“เชวี่ยเอ๋อ เจ้าคิดค้นวิธีเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?”

“เอ่อ… ข้าพบมันโดยบังเอิญขณะที่ข้าและเหออวี้ขึ้นไปบนภูเขาเพื่อเก็บลูกพุทรายังไงล่ะ”หยุนเชวี่ยรีบหันมองเหอยาโถวและขยิบตาให้เขาครั้งหนึ่ง เลิกคิ้วขึ้นและอ้าปากพะงาบ

เหอยาโถวรับรู้เจตนาอีกฝ่ายจึงเริ่มเปิดบทสนทนาทันที“อีกอย่างเป็นเพราะเชวี่ยเอ๋อมีความสามารถไม่น้อย หากเจ้าไปเยี่ยมเยือนที่หมู่บ้านไป๋ซีของเราจะเห็นกังหันที่บริเวณริมน้ำสำหรับอำนวยความสะดวกในการซักผ้า ซึ่งเชวี่ยเอ๋อเป็นผู้คิดค้นและผลิตขึ้นเอง ท่านป้าหลิวซึ่งอยู่ใกล้เคียงเห็นเช่นนั้นก็นึกพึงใจไม่น้อย ถึงขั้นจ้างวานช่างไม้มาทำกังหันแบบเดียวกัน”

“กังหันน้ำสำหรับซักผ้างั้นรึ?”เจ้าอ้วนเฉียนรู้สึกว่าศัพท์ที่ได้ยินช่างแปร่งหูนัก อย่าว่าแต่กังหันน้ำนั้นเลย แต่เล็กจนเติบโตเขาอาศัยอยู่ในตัวเมืองมาโดยตลอด แม้แต่กังหันอย่างธรรมดายังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาว่าเป็นอย่างไร

“มันคือ…”เหอยาโถวก็ยกมือขึ้นเกาศีรษะเช่นกัน เป็นเพราะคำศัพท์ที่หยุนเชวี่ยตั้งนั้นเข้าใจยากจนไม่อาจอธิบายได้ เขาจึงทำเพียงวาดภาพในอากาศอยู่สองหน“เอาเถิด หากเจ้ามาที่หมู่บ้านของเราคงเข้าใจเอง ผู้คนในหมู่บ้านรวมถึงป้าหลิวต่างชื่นชมเชวี่ยเอ๋อว่ามากความสามารถ ทั้งยังเก่งกาจเหนือบุรุษเสียอีก!”

“เชวี่ยเอ๋อ เจ้าช่างปราดเปรื่องนัก!”คราวนี้เจ้าอ้วนเฉียนรู้สึกเคารพนางจากใจจริง“เชวี่ยเอ๋อ แนวคิดอันบรรเจิดของเจ้ามีที่มาอย่างไรแน่?”

“อ้อ… ยามว่างข้ามักคิดค้นอะไรไปเรื่อยเปื่อยเสมอ” หยุนเชวี่ยรู้สึกเขินอายเล็กน้อยเมื่อถูกสายตาที่แสดงถึงความทึ่งเสียเต็มประดามองสบ ก่อนเม้มริมฝีปากและหัวเราะคิกคัก

………………………………………………………….