บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 685: พ่ายแพ้!

ตอนที่ 685: พ่ายแพ้!

ควันและฝุ่นฟุ้งเต็มอากาศ

เมฆฝนและหมอกที่ปกคลุมภูเขาและแม่น้ำแต่เดิมได้หายไปนานแล้ว

แสงแดดแห่งวสันตฤดูอันสดใสและบริสุทธิ์อาบคลุมฟ้าดิน ทว่าไม่อาจขจัดความหนาวเหน็บในใจของเหล่าผู้รับชมได้

ก่อนเริ่มการต่อสู้ครั้งนี้แทบทุกคนคิดว่าหากซูอี้มาที่นี่ เขาจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

เพราะท้ายที่สุดคู่ต่อสู้ของซูอี้ก็คือตงกัวเฟิง ผู้ร้ายกาจที่มีฝีมือเลิศล้ำแข็งแกร่งท้าทายสวรรค์ซึ่งอยู่ในอันดับเจ็ดแห่งทำเนียบดารา

ทว่าในเวลานี้ผู้คนถึงตระหนักได้ว่าพวกเขาคิดผิดอย่างมหันต์!

ซูอี้ เจ้าของตำนานอันโด่งดังเมื่อหลายเดือนก่อน ในขณะนี้ได้สร้างผลลัพธ์อันแตกต่างไปจากที่พวกเขาคิดอย่างสิ้นเชิงหลังจากเงียบหายไปพักใหญ่!

นี่คือการสานต่อตำนาน!

“ข้ารู้ว่าตั้งแต่ศิษย์พี่ซูกล้ามา เขาย่อมมั่นใจว่าจะชนะ”

เหวินซินจ้าวเอ่ยออกด้วยแววตาเป็นประกายแวววาว

สีหน้าเซียนหานเยียนซับซ้อน ทว่าเห็นด้วยอย่างสุดซึ้ง

สำหรับชิงหยา ตั้งแต่ต้นจนจบนางไม่ได้กังวลเลย

นางคงความสงบตั้งแต่เริ่มจนบัดนี้เนื่องจากนางเชื่อเสมอว่าซูอี้ไม่มีวันพ่ายแพ้แก่ผู้ใดไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน ๆ…

กลางอากาศ

ซูอี้วางมือข้างหนึ่งไพล่หลังพลางมองไปที่ตงกัวเฟิงในระยะไกลแล้วพูดว่า “เจ้าต้องการสู้ต่ออีกหรือไม่?”

ตงกัวเฟิงไออย่างรุนแรงครู่หนึ่ง ก่อนสูดหายใจเข้าลึกสองสามครั้งติดต่อกัน แล้วเช็ดคราบโลหิตที่มุมริมฝีปากของตนเองอย่างเงียบ ๆ …ร่างของเขากลับมายืนตรงดั่งภูผาอีกครั้ง

โลหิตยังคงไหลออกจากบาดแผลทั่วร่างของเขาไม่หยุด ทว่าเขานั้นหาได้ใส่ใจไม่

ตงกัวเฟิงมองไปที่ซูอี้ในระยะไกล สีหน้าท่าทางสงบและมั่นคงอีกครั้งก่อนจะกล่าวว่า “สำหรับข้า ชีวิตและความตายหาใช่สิ่งที่กลัวเกรงไม่! สหายเต๋าออกกระบวนท่าที่สามมาได้เลยไม่จำเป็นต้องเวทนาข้า!”

คำพูดนั้นเฉียบขาดประหนึ่งดาบคำรามก้องไปทั่วสวรรค์ทั้งเก้า

ผู้คนต่างตกตะลึง

ในตอนนี้ตงกัวเฟิงบาดเจ็บสาหัสอย่างไม่ต้องสงสัย แต่กลิ่นอายของเขากลับไม่อ่อนแอ ทว่ามีแต่จะน่าเกรงขามขึ้นกว่าแต่เก่าก่อน!

“นายน้อยโปรดอย่าได้บุ่มบ่าม! ชีวิตของท่านมีค่านัก ให้เรารับกระบวนท่านี้แทนท่านเถิด!”

ชายชราชุดเทาจากตระกูลตงกัวกล่าวอย่างกังวล

ตงกัวเฟิงสีหน้าเรียบสงบ เอ่ยถ้อยคำย้ำชัด “ผู้ใดก็ตามที่กล้าเข้ามายุ่มย่ามในการต่อสู้ครั้งนี้ของข้า หากข้ารอดตายไปข้าจะไม่ไว้ชีวิตของมันผู้นั้น!”

ผู้รับชมทั้งหลายต่างพูดไม่ออก

ใจทุกคนสั่นไหว

เหล่าผู้ฝึกตนแห่งตระกูลตงกัวต่างตกตะลึงและไม่รู้จะทำเช่นไร

“เป็นตายไม่หวาดหวั่น ไม่เสียใจแม้ตนจะต้องตาย…”

ซูอี้พึมพำกับตัวเอง แววตาแสดงอารมณ์ลึกล้ำ

พรสวรรค์ของตงกัวเฟิงผู้นี้อาจไม่ดีเท่ากับเหล่าอัจฉริยะชั้นเลิศในเก้ามหาแดนดิน

แต่ความกล้าของหัวใจดาบนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้อัจฉริยะชั้นเลิศเหล่านั้นด้อยกว่าสามส่วน!

“ในเมื่อเจ้าไม่ต้องการเลิกราเช่นนั้นข้าจะสนองให้”

ซูอี้ไม่ลังเลอีกต่อไป แขนเสื้อของเขาพองลม ฝ่ามือเหยียดตรงประหนึ่งดาบก่อนแทงออกไปซึ่งหน้า!

ชิ้ง!

ปราณดาบสีใสดั่งผลึกแก้วพุ่งผ่านอากาศด้วยอำนาจอันไร้เทียบเทียม เป้าหมายของมันคือตงกัวเฟิง

การออกดาบนี้เรียบง่าย เป็นท่าการ ‘แทง’ ธรรมดาสามัญดังนั้นปราณดาบนี้จึงไร้ซึ่งสีสันตระการตา

ทว่าความธรรมดานี้ทำให้เหล่าผู้ที่รับชมอยู่ต่างสงสัย เป็นไปได้ไหมว่าซูอี้แสดงความเมตตาในกระบวนท่าที่สามนี้?

แต่แท้จริงแล้วมีเพียงตงกัวเฟิงเท่านั้นที่รู้ว่าซูอี้หาได้แสดงความเมตตาใด ๆ ไม่

ปราณดาบนี้แม้ดูภายนอกธรรมดาสามัญ แต่ถ้าหากผู้ใดได้มาเผชิญกับมัน คนผู้นั้นจะรู้ได้อย่างชัดเจนว่าดาบนี้เลิศล้ำอย่างไม่อาจอธิบายเป็นคำพูดได้

มันคล้ายกับดาบนี้คือการรวมทุกสิ่งเข้าไว้ ไม่ว่าจะเป็นรากฐานการบ่มเพาะ เต๋าแห่งดาบ พละกำลังจากกายหยาบและความกล้าแกร่งแห่งดวงวิญญาณ ทุกอย่างถูกรวมเข้ากับดาบนี้โดยสมบูรณ์ โดยไม่มีพลังส่วนใดเล็ดลอดไปอย่างเสียเปล่า   

ผู้ใดที่เผชิญหน้ากับดาบนี้ ทั้งร่างกายและจิตใจของเขาจะคล้ายถูกตรึงไว้ หรือพูดอีกอย่างก็คือดาบนี้เรียกได้ว่าอัศจรรย์ล้ำลึกไม่อาจจะต้านรับก็ว่าได้!   

ดวงตาของตงกัวเฟิงเป็นประกายราวกับกำลังลุกไหม้ เขาไม่กลัวต่อความตายที่คืบคลาน ความคิดหลบเลี่ยงไม่มีแม้แต่น้อย   

ฮ่า!   

ตงกัวเฟิงคำรามลั่นราวกับเสียงฟ้าร้อง โดยไม่สนใจอาการบาดเจ็บของตนเอง จากนั้นจึงโคจรพลังทุกมวลในร่างไปยังดาบในมือของตนจนแม้แต่ผิวหนังของเขาเริ่มทนไม่ไหวปริแตกออกทีละชุ่น   

เขาหาได้สนใจสภาพของตนเองในตอนนี้ไม่ ดาบของซูอี้ทำให้เขารู้สึกถึงความปรารถนาอันหาที่เปรียบไม่ได้ และเขาไม่ลังเลเลยที่จะใช้ชีวิตของตนเองเพื่อทดสอบความหมายที่แท้จริงของมัน!   

“สลาย!”   

ตงกัวเฟิงตะโกนเสียงดัง น้ำเสียงของเขาสะท้านก้องเปี่ยมล้นไปด้วยความแน่วแน่   

เคร้ง!   

ดาบฆ่าใจอันหนาหนักและแหลมคมจ้วงแทงออกอย่างรุนแรง อำนาจพลังที่สำแดงเปรียบเสมือนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่เคลื่อนที่ในแนวนอนบีบอัดจนทำให้อากาศโดยรอบส่งเสียงระเบิดดังสนั่น
  
หัวใจของผู้รับชมมากมายรู้สึกเจ็บปลาบ พวกเขาไม่สามารถลืมตาจ้องมองฉากที่เกิดขึ้นได้ มีเพียงเฉพาะตัวตนที่มีฐานการฝึกฝนสูงส่งเท่านั้นที่สามารถทนต่อความรุนแรงของการต่อสู้นี้ได้   

อึดใจถัดมา เมื่อปราณดาบสองเล่มพุ่งผ่านอากาศเข้าชนกัน พลันเกิดการระเบิดอย่างรุนแรง คลื่นปะทะกวาดไปทั่วทุกทิศไม่มีที่สิ้นสุด

จากนั้น ภายใต้การจ้องมองอย่างหวาดเกรงของทุกคน ปราณดาบของตงกัวเฟิงที่แทงออกอย่างแน่วแน่ระเบิดสลายไปทีละชุ่นโดยปราณดาบอันไร้ประมาณของซูอี้

เสียงของการระเบิดนี้รุนแรงจนแม้แต่ฟ้าดินยังสั่นสะเทือน

เคร้ง!!!

ดาบวิญญาณซึ่งอยู่เคียงข้างตงกัวเฟิงมาหลายปี ขณะนี้คล้ายกับถูกทุบด้วยหมัดแห่งเทพสวรรค์ มันกระเด็นหลุดลอยไปอย่างไม่อาจควบคุม

กร๊อบ!

นิ้วทั้งห้าของตงกัวเฟิงแตกและข้อมือของเขาก็บิดเบี้ยวผิดรูป

เมื่อมาถึงจุดนี้ ตงกัวเฟิงได้ไร้ซึ่งการป้องกันโดยสิ้นเชิง!

แย่แล้ว!!

หัวใจของทุกคนเต้นไม่เป็นจังหวะ

เหล่าตัวตนใหญ่โตของตระกูลตงกัวต่างรีบบินขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างพร้อมเพรียงเพื่อเข้าช่วยเหลือ

แต่ดาบของซูอี้นั้นแข็งแกร่งเกินไป อำนาจที่แผ่ออกทำให้ไม่มีผู้ใดสามารถเข้าใกล้ได้ดั่งใจหวัง

ในขณะเดียวกันนี้ตงกัวเฟิงนั้นกลับปราศจากซึ่งความกลัว ดวงตาของเขาสว่างไสวราวกับดวงดาว เปี่ยมล้นไปด้วยความเสน่หาจนวาววับ

เช่นเดียวกับเมื่อเด็กเห็นของเล่นชิ้นโปรดความรักจึงล้นเอ่อออกมาจากใจอันบริสุทธิ์และปราศจากมลทิน

น่าแปลกที่ช่วงเวลานี้กลับคล้ายยืดยาวกว่าที่ควรเป็น

ภาพความทรงจำมากมายในอดีตผุดขึ้นในหัวของตงกัวเฟิง

นึกถึงการจู้จี้ของเหล่าบรรพบุรุษโดยกล่าวว่าวิถีแห่งการบ่มเพาะในโลกอันทรงพลังที่สุดคือวิถีแห่งดาบ!

นึกถึงความลำบากและความทุกข์ยากที่เคยเผชิญมาเพื่อไล่ตามมรรคาแห่งดาบ…

จากนั้นท้ายสุด ภาพที่ปรากฏในหัวทั้งหลายก็เหลือเพียงภาพเดียว

เด็กน้อยผู้หนึ่งกำลังพูดพล่ามภายใต้สายตาที่จับจ้องของเหล่าผู้เฒ่า มือเล็ก ๆ นั้นกำดาบไม้ไว้แน่น

“ข้าตงกัวเฟิงเกิดมาเพียงเพื่อแสวงหามรรคาแห่งดาบ การได้ตายภายใต้ดาบอันเลิศล้ำที่ข้าปรารถนา… ข้าไม่เสียใจเลย…”

ตงกัวเฟิงพึมพำ

เป็นความสบายใจไร้กังวล

แต่ทันใดนั้นตงกัวเฟิงก็ตกตะลึง

ปราณดาบของซูอี้หยุดอยู่ห่างจากลำคอของตงกัวเฟิงราวสามชุ่น

จากนั้นภายใต้แววตาที่สับสน ปราณดาบของซูอี้ค่อย ๆ สลายหายไปอย่างเงียบ ๆ

เมื่อเห็นฉากนี้ทุกคนจึงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนตระกูลตงกัว พวกเขาทั้งหมดคล้ายกับเพิ่งยกภูเขาออกจากอก เสื้อผ้าของพวกเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อที่เย็นเยียบ ทั้งรู้สึกปีติยินดีและโล่งใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ทั้งหมดนี้เนื่องจากซูอี้ยอมยั้งมือปล่อยให้นายน้อยของพวกเขามีชีวิตต่อไป!

ใต้ฟากฟ้า

ตงกัวเฟิงมองซูอี้ด้วยสายตาซับซ้อน “เหตุใด… เหตุใดเจ้าถึงไม่สังหารข้าเสีย?”

เสื้อผ้าขาดวิ่น ผมยุ่งเหยิง และร่างกายของเขาอาบโชกไปด้วยโลหิต

ซูอี้กล่าวตอบ “ข้าพูดไปก่อนหน้านี้แล้ว สำหรับข้ามันยากที่จะได้พบผู้ที่เข้าตาน่าสนใจ ส่วนสังหารเจ้าหรือไม่นั้นมันขึ้นอยู่กับหัวใจข้าเพียงผู้เดียวเจ้าไม่เกี่ยว”

หลายคนไม่เข้าใจความคิดอ่านที่ซูอี้แสดงออกมาในขณะนี้

ต้องรู้ว่าสาเหตุที่ตงกัวเฟิงท้าสู้ในวันนี้ เป็นเพราะต้องการให้ล้างแค้นให้น้องชายของเขาตงกัวอวิ๋น!

นี่คือการต่อสู้ซึ่งใช้ชีวิตและความตายเป็นตัวตัดสิน!

ใครจะเลือกเมตตาภายใต้สถานการณ์เช่นนี้เพียงเพราะอีกฝ่าย ‘โดดเด่น’?

ตงกัวเฟิงสูดหายใจเข้าลึก “ถ้าเจ้าไม่ฆ่าข้าตอนนี้ ในอนาคตข้าจะแก้แค้นเจ้าอีกแน่ เจ้าไม่กังวลเลยหรือ?”

ซูอี้ยิ้มและกล่าวว่า “เช่นนั้นข้าหวังว่าเจ้าจะแข็งแกร่งยิ่งขึ้นในอนาคต”

ตงกัวเฟิงคือศัตรูหรือไม่?

ใช่!

แต่คนเช่นตงกัวเฟิงคือผู้ที่ทำสิ่งใดตรงไปตรงมาไม่คุกคามชีวิตของบุคคลอื่นที่ไม่เกี่ยวข้อง และจะไม่ทำสิ่งที่น่ารังเกียจใด ๆ

นี่คือสิ่งที่หายากซึ่งซูอี้ชื่นชมหัวใจดาบที่กล้าหาญของคนเช่นนี้อย่างแท้จริง

คิดได้เช่นนี้เขาจึงไม่อยากสังหารอีกฝ่าย

ตงกัวเฟิงรู้สึกสับสน

ผ่านไปครู่หนึ่งเขาจึงกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “เต๋าแห่งดาบที่ข้าหมายปองนั้นไม่มีสิ้นสุด แม้ว่าวันนี้เจ้าไม่ฆ่าข้า แต่ข้าคงไม่ขอสำนึกในความเมตตานี้ ในอนาคตหากมีโอกาสเมื่อใดข้าจะแก้แค้นแทนน้องชายของข้าตงกัวอวิ๋นให้จงได้!”

ซูอี้พยักหน้าและกล่าวว่า “ข้าจะรอ ข้าหวังว่าวันหนึ่งจ้าจะทำให้ข้าชักดาบออกจากฝักได้”

แววตาของตงกัวเฟิงหม่นหมองลง เขาพยักหน้าอย่างเงียบ ๆ

ในการต่อสู้ครั้งนี้ตั้งแต่ต้นจนจบซูอี้ไม่เคยใช้ดาบของตนเองเลย

ในตอนนี้ตงกัวเฟิงเข้าใจแล้วว่าไม่ใช่เพราะซูอี้ไม่อยากใช้ แต่มันเป็นเพราะเขาต่างหากที่ไม่สามารถบังคับให้ซูอี้ใช้ดาบได้…

คงต้องบอกว่าความจริงนี้เป็นเรื่องราวที่สะเทือนใจ

ถ้าไม่ใช่เพราะหัวใจเต๋าดาบอันแข็งแรงของตงกัวเฟิง ป่านนี้เขาคงต้องทนทุกข์ทรมานจากสภาวะหัวใจเต๋าพลังทลาย

บรรดาผู้รับฟังเมื่อได้ยินบทสนทนาทั้งหมดต่างก็แสดงสีหน้าโง่งมออกมา

ซูอี้ไม่ฆ่าตงกัวเฟิง แต่ตงกัวเฟิงยังคงต้องการแก้แค้นในอนาคต

ที่น่าเหลือเชื่อไปกว่านั้นคือซูอี้ดูเหมือนจะไม่แยแสเลย!

วูบ! วูบ! วูบ!

ในขณะเดียวกันนั้น บนท้องฟ้ามีเสียงแหวกอากาศดังมาจากระยะไกล

ทุกคนแหงนหน้ามอง และเห็นผู้ฝึกตนกลุ่มหนึ่งกำลังบินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ผู้ฝึกตนเหล่านี้มีเจ็ดคนทั้งบุรุษและสตรี แต่ละคนมีกลิ่นอายน่าสะพรึงกลัว แม้แต่ผู้ที่อ่อนแอที่สุดในกลุ่มก็ยังอยู่ในวิถีวิญญาณ

โดยเฉพาะชายชราร่างสูงผอมในชุดคลุมสีเหลืองซึ่งน่าจะเป็นผู้นำกลุ่มนั้นดูน่าหวาดเกรงอย่างยิ่งยวด

ยังไม่ทันที่จะบินมาถึงแต่กลิ่นอายของพวกเขานั้นน่าสะพรึงกลัวมากเสียจนทำให้ทุกคนที่รับชมอยู่ระยะไกลต่างตัวสั่น

ดวงตาของซูอี้แสดงความประหลาดใจ

ชายชราในชุดคลุมสีเหลืองสดใสนี้คือผู้ที่อยู่ในจุดสูงสุดของขอบเขตสยายวิญญาณอีกเพียงก้าวเดียวจะก้าวข้ามเข้าสู่ขอบเขตวงล้อวิญญาณ!

“ผู้อาวุโสใหญ่มาแล้ว!”

ในเวลาเดียวกัน เหล่าผู้ฝึกตนของตระกูลตงกัวต่างก็รู้สึกยินดีปรีดา

แต่อวี้จิ่วเจินและบุคคลสำคัญอื่น ๆ ของวังเทพสวรรค์เมฆาต่างสีหน้าแปรเปลี่ยนและมีลางสังหรณ์ว่าเรื่องราวครั้งนี้น่าจะจบลงไม่ง่ายนัก!