บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 684: ตัดสินผลแพ้ชนะในสามกระบวนท่า

ตอนที่ 684: ตัดสินผลแพ้ชนะในสามกระบวนท่า

ฟ้าดินผืนนี้ราวกับตกอยู่ในห้วงรัตติกาลชั่วนิรันดร์

สายตาของผู้คนได้รับผลกระทบ

ผู้ที่พลังอ่อนแอแทบจะกลายเป็นคนตาบอด ตกอยู่ในความผวา

กระทั่งผู้คนที่มีพลังกล้าแกร่งก็ทำได้เพียงจับสัมผัสต่าง ๆ ด้วยจิตสัมผัส ก่อนจะค้นพบด้วยความตะลึงว่าม่านฟ้าที่ถูกปกคลุมด้วยรัตติกาลแทบจะตกอยู่ในการจองจำ เข้าสู่บรรยากาศเงียบเชียบชวนพิศวง

น่ากลัวเหลือเกิน!

สีหน้าฝูงชนเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เมื่อรัตติกาลกลายเป็นหนึ่งในพลังที่ผู้ฝึกตนควบคุมได้ พื้นที่ที่ถูกปกคลุมนั้นย่อมถูกผู้ฝึกตนจองจำคุมขัง!

และใต้นภาผืนนี้

คล้อยตามการบุกทะลวงเข้ามาของตงกัวเฟิงผู้มีรูปร่างสูงใหญ่ขึ้นและกำลังถือดาบ รัตติกาลจึงโถมทับเข้ามาปกคลุม

กลืนกินมิติ พรากแสงสว่างออกไป สะกดพลังทุกชนิดไว้!

ส่วนดาบฆ่าใจในมือตงกัวเฟิง มีเงาจำลองปีศาจสุดสยองขึ้นมาราง ๆ

ร่างม้า ใบหน้ามนุษย์ ลวดลายพยัคฆ์ ปีกวิหค!

เทพมารอิงเจา!

เงาร่างนี้อาบอยู่ในเงาแห่งรัตติกาลนิรันดร์ ประหนึ่งผู้พิพากษาแห่งความมืด พลังของมันเยียบเย็นน่าพรั่นพรึง

นัยน์ตาซูอี้แข็งทื่อไปนิดหน่อย

ผิวของเขาเจ็บแสบขึ้นมาเล็กน้อย พื้นที่บริเวณ ณ จุดที่ยืนอยู่นั้นราวกับถูกย้อมด้วยหมึกดำ กลายเป็นราตรีพิศวง

มองไปรอบ ๆ ทุกหนแห่งต่างกลายเป็นความทมิฬแสนสงัด

คนทั้งคนเหมือนตกอยู่ในกรงขังสีดำ!

เมื่อปราศจากแสง ย่อมมองไม่เห็นภาพใดอีกต่อไป

พลังจิตวิญญาณก็ถูกสะกดเช่นกัน ราวกับกลายเป็นคนตาบอดจริง ๆ

“แบบนี้สิถึงจะสนุก…”

ซูอี้อุทาน

“ตัด!”

เสียงคำรามลั่นดังสนั่น ตงกัวเฟิงฟาดฟันดาบเข้ามา

ท้องฟ้าปั่นป่วน คมดาบหนาทะมึน ฟาดฟันเข้ามาด้วยความเกรี้ยวกราดพร้อมทั้งพลังแห่งรัตติกาล

เพียงดาบเดียว อานุภาพนั้นก็เพิ่มพูนขึ้นจากเมื่อครู่อีกเท่าตัว!

ทว่าไม่ทันที่ปราณดาบจะฟันลงมา แรงกดดันอันน่าพรั่นพรึงกลับชิงกระจายออกไป

รัตติกาลนี้เปรียบดั่งน้ำตก ขวางกั้นการมองเห็นของผู้คน และทำให้กลุ่มชนไม่อาจมองเห็นความคมกล้าและความน่ากลัวของดาบนี้ได้ชัดเจน

ซูอี้หลับตา

จิตวิญญาณของเขาเปลี่ยนไปเงียบ ๆ จวบจนทัดเทียม ‘ดวงเนตรสุรโลก’ ซึ่งเป็นกระบวนการที่เร้นลับอัศจรรย์ ทันใดนั้น ฟ้าดินที่รัตติกาลปกคลุมก็ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนในหัวของซูอี้

เคล็ดวิชาจิตวิญญาณ… ญาณสวรรค์ระบุ!

นี่คือเคล็ดวิชาโบราณของผู้ฝึกจิตวิญญาณ เมื่อใดที่ใช้ จิตวิญญาณจะกลายเป็นกระจกที่ก่อเกิดจากพลังนภา สะท้อนสรรพสิ่งในโลกหล้า สามารถมองทะลุทุกสิ่ง เล็งเห็นแก่นแท้ความจริง

ประดุจเทพเทวะบนสวรรค์ชั้นเก้า มองลงมายังมนุษย์
ปุถุชน!

พริบตานั้น พลัง อานุภาพ การเปลี่ยนแปลง และความเร้นลับต่าง ๆ จากดาบนี้ของตงกัวเฟิงล้วนสะท้อนสู่สายตาซูอี้

ดาบนี้แกร่งมากจริง ๆ!

ลมปราณสังหารของมันหลอมรวมกับรัตติกาลสนิท ฟาดฟันออกมาด้วยพลังพรสวรรค์และพลังวิถีทั้งหมดของตงกัวเฟิงเอง สามารถปลิดชีพมหาปราชญ์สวรรค์ขอบเขตสยายวิญญาณอย่างกู้ซานตู เมิ่งจิ้งไห่ได้อย่างง่ายดาย

กระทั่งตัวซูอี้เอง… เขายังจำต้องใช้พลังทั้งหมดที่มีโดยไม่กั๊กแต่อย่างใด!

เคร้ง!

ห้านิ้วของเขาทำท่าประสาน จังหวะวิถีเบญจธาตุหลอมรวม ลำแสงคมกริบเจิดจรัสพวยพุ่งออกมา ก่อนจะฟาดฟันออกไปอย่างแรง

นิ้วเสมือนดาบ คมดาบเบญจธาตุ!!

ตึง!!!

เมื่อคมดาบเบญจธาตุปะทะกับปราณดาบที่ตงกัวเฟิงฟาดฟันเข้ามา เสียงกระทบกันดังสั่นสะท้านปฐพี

ฟ้าดินผืนนั้นคล้ายจะถล่ม แสงเจิดจ้าถาโถมออกไป

ราวกับดอกไม้ไฟที่บังเกิดกะทันหันในความมืด!

พอมองเห็นได้ราง ๆ ว่าเงาปีศาจสวรรค์ที่สะท้อนออกมานั้นสลายหายไปท่ามกลางคลื่นพลังดุดันเจิดจ้า

ส่วนปราณดาบที่ตงกัวเฟิงฟาดฟันเข้ามา แหลกลาญไปทีละชุ่นอยู่เบื้องหน้าซูอี้!

ขณะเดียวกัน คมดาบที่ซูอี้ปล่อยออกไปก็ได้พุ่งใส่ตงกัวเฟิงอย่างแรงประหนึ่งแสงเดียวในรัตติกาลนี้!

“เขาไม่ได้รับผลกระทบจากพลังแห่งรัตติกาลเลยหรือ?”

ตงกัวเฟิงอึ้ง สภาพจิตใจเข้มแข็งดุจหินผาของเขาสะเทือนขึ้นมาเช่นกัน

วิชาที่เขาใช้อยู่ เป็นท่าไม้ตายที่ทรงพลังที่สุด เขาจะใช้ก็ต่อเมื่อต้องสู้ด้วยชีวิตเท่านั้น

กระทั่งภายในตระกูลตงกัวเอง พวกตาเฒ่าที่อยู่ในขอบเขตสยายวิญญาณยังไม่กล้าประมือกับเขาในช่วงเวลานี้!

ทว่าบัดนี้ ซูอี้กลับไม่ถูกพันธนาการแต่อย่างใด!

ตั้งแต่ตงกัวเฟิงฝึกฝนพลังมา นับเป็นครั้งแรกที่พบเจอเหตุการณ์แบบนี้

เขาไม่มีเวลาไตร่ตรองนัก เปลี่ยนกระบวนท่าทันที

ดาบฆ่าใจหมุนคว้าง

ตึง!!!

พลังดาบที่ซูอี้ปล่อยออกมาแหลกสลายไปทันที

แต่ร่างของตงกัวเฟิงสะเทือนจนถอยกรูด พลังพลุ่งพล่านในตัว สีหน้าหนักอึ้งขึ้นไปอีก

เมื่อต่อสู้กันถึงตอนนี้ มีหรือที่ตงกัวเฟิงไม่รู้ว่าหากตัดสินด้วยผลการฝึก เขาพ่ายแพ้ลงแล้ว

อย่างไรเสีย ผลการฝึกของอีกฝ่ายก็อยู่ที่ขอบเขตแปรเปลี่ยนวิญญาณขั้นต้น

ส่วนเขาอยู่ที่ขอบเขตแปรเปลี่ยนวิญญาณขั้นปลาย

ห่างกันสองขั้น!

ทว่าตั้งแต่แรกจนตอนนี้ ซูอี้ยังไม่เคยใช้ดาบคู่กาย ไม่เคยสู้ด้วยชีวิต และไม่เคยใช้เคล็ดวิชาท่าไม้ตายจริง ๆ!

เมื่อเทียบกันแล้ว ไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ยเลยว่าชัยชนะเป็นของผู้ใด

แต่นี่ไม่ใช่การประชันฝีมือกันบนเวทีประลอง ตงกัวเฟิงย่อมไม่ยอมรามือแค่นี้

อย่างที่เขาเคยลั่นวาจากับเหวินซินจ้าว ตั้งแต่ที่เขาได้ฝึกฝนจวบจนบัดนี้ ไม่เคยกลัวตายเลยสักครั้ง!

และเพราะไม่กลัวตาย ถึงขัดเกลาหัวใจแห่งดาบแกร่งกล้าดุจหินผาของเขาออกมาได้

“ขึ้น!”

ทันใดนั้น ตงกัวเฟิงสูดหายใจเข้าลึก นัยน์ตาเปล่งประกายสีทองแห่งปีศาจสุดสะพรึง ดาบฆ่าใจในมือคำรามเสียงดังราวกับพายุสายฟ้าที่กระหน่ำ ก่อนจะพุ่งโจมตีออกไป

และในตอนนั้น ซูอี้หัวเราะ “ข้าพอเห็นความสามารถของเจ้าแล้ว ตัดสินผลแพ้ชนะได้ในสามกระบวนท่านี้ล่ะ”

ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น…

ซูอี้ก้าวออกไปฉับพลัน ฟ้าดินที่ปกคลุมด้วยรัตติกาลกู่ร้องขึ้นมาในบัดดล ราวกับต้านทานพลังยิ่งใหญ่จากตัวซูอี้ไม่ไหว

การต่อสู้เข่นฆ่าก่อนหน้านี้ ซูอี้เป็นฝ่ายรับมาโดยตลอด ไม่เคยเป็นฝ่ายบุกแม้แต่ครั้งเดียว

เหตุผลก็เพราะบีบให้ตงกัวเฟิงแสดงพลังที่แกร่งกล้าที่สุดออกมา ทดสอบยอดอัจฉริยะวิถีดาบผู้นี้ที่พอเข้าตาอยู่บ้างว่าฝึกฝนวิถีดาบได้ถึงขั้นใด

และในเวลานี้ เมื่อตงกัวเฟิงเริ่มสู้ด้วยชีวิต ซูอี้ก็พอจะตัดสินได้แล้วว่าขีดจำกัดของความสามารถวิถีดาบที่อีกฝ่ายมีอยู่ตรงไหน

และแน่นอนว่าเขาไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไป

“กระบวนท่าที่หนึ่ง!”

ท่ามกลางเสียงราบเรียบนั้น ซูอี้ชูแขนขวา ชี้นิ้วแทนดาบ ฟันออกไปกลางอากาศ

ปราณดาบยาวเป็นจั้งลุกพรึ่บ ขึ้นดั่งอาชาทะยานนภา ลงดั่งน้ำตกจากลำธารสวรรค์!

ภายในปราณดาบนั้น ล้อมรอบด้วยจังหวะวิถีเบญจธาตุ เปี่ยมด้วยพลังชีวิต วนเวียนเป็นวัฏจักร

ส่งผลให้อานุภาพของดาบนี้สำแดงจังหวะเทวะสมบูรณ์ไร้เทียมทาน

และในขณะเดียวกัน ตงกัวเฟิงสะบัดดาบบุกเข้ามา

เมื่อพลังวิถีดาบที่แตกต่างกันปะทะเข้าด้วยกัน บนท้องฟ้ารัศมีนับหมื่นจั้งเกิดเสียงระเบิดดังสนั่น ภูผาลำธารบนผืนดินสั่นไหว

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์อวิ๋นเทียนซึ่งอยู่ใกล้ที่สุดยังสะเทือนด้วยแรงกระแทกอันน่าประหวั่นพรั่นพรึง จนสั่นไหวอย่างรุนแรง

ตู้ม!

ฟ้าดินผืนนี้ที่ปกคลุมด้วยม่านพลังแห่งรัตติกาลอันแหลกออกจากกันในบัดดล

แสงอุบัติขึ้นอีกครั้ง

ผู้คนแสบตากันหมด สะท้านไปทั้งกายและใจ พริบตาเดียวก็กลับคืนจากคืนมืดมิดนิจนิรันดร์สู่กลางวันส่องแสงสว่างอีกครั้ง

เมื่อแหงนหน้ามองไป ก็เห็นร่างหนักแน่นดั่งขุนเขาของตงกัวเฟิงใต้ขอบฟ้าถอยกรูดออกไป กระเทือนออกไปไกลกว่าสิบจั้ง

เมื่อเขาทรงตัวได้แล้ว อากาศใต้เท้าถล่มลงฉับพลัน

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า การปะทะครานี้ ตงกัวเฟิงถูกโจมตีอย่างน่ากลัว ส่งผลให้หลังจากเขาถอยออกไปด้วยแรงกระเทือนแล้วยังต้องใช้พลังวิถีในตัวเพื่อปลดพลังสุดสยองที่เขาแบกรับเอาไว้ จนทำให้อากาศใต้เท้าถล่มลงอย่างน่าหวั่นใจ

เมื่อหันมองตัวตงกัวเฟิง พบว่าผมยาวกระเซอะกระเซิง หน้าซีดลงนิดหน่อย ดาบฆ่าใจในมือสั่นสะเทือนอื้ออึงไม่หยุด ราวกับกำลังกู่ร้องด้วยความอาดูร!

ทั้งหมดเงียบสงัด ต่างตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ตงกัวเฟิงผู้สู้ด้วยชีวิตกลับไม่ได้เปรียบใด ๆ ซ้ำยังต้องถอยเพราะแรงกระเทือนอีก!

อวี้จิ่วเจินตกใจจนเหงื่อซึม ทั้งสะท้านใจทั้งรู้สึกยินดี

ยินดีที่ก่อนหน้านี้เขาซ่อมแซมบูรณะมหาค่ายกลคุ้มกันไปแล้ว มิเช่นนั้น ด้วยการต่อสู้ระดับนี้ รังของพวกเขาวังเทพสวรรค์เมฆาต้องพรุนเป็นแน่…

“บัดซบ!”

“เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้…”

“ซูอี้ผู้นี้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”

บรรดาผู้คนจากตระกูลตงกัวมีสีหน้าวูบไหว ตะลึงระคนโกรธเคือง ล้วนไม่อยากเชื่อว่าสิ่งที่ได้เห็นเป็นความจริง

ฟู่!

ใต้ท้องนภา

ตงกัวเฟิงสูดหายใจเข้าลึก นัยน์ตายังคงเข้มแข็งดุจเหล็ก ทว่าเมื่อหันมองซูอี้ ดวงหน้าเป็นคมเป็นสันของเขาเปี่ยมไปด้วยความเคร่งเครียด

เขาไม่เคยดูถูกหรือประเมินซูอี้ต่ำเลย

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า ซูอี้จะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้!

ซูอี้ไม่พูดพร่ำในความสะท้อนใจ เมื่อเห็นตงกัวเฟิงปัดป้องกระบวนท่าแรกของตัวเองได้ เขาเพียงแต่พยักหน้าและลงมืออีกครั้ง

“กระบวนท่าที่สอง”

เขาสะบัดชายเสื้อโบกแขนขึ้น จิ้มออกไปกลางอากาศ

ประหนึ่งเทพเซียนบนสรวงสวรรค์สะบัดพู่กัน โลกใบนี้เปรียบเสมือนผืนผ้าให้เขาได้ละเลงหมึกวาดภาพ

ตู้ม!

ปราณดาบสายหนึ่งปรากฏขึ้น ผสานมหาหยินมหาหยางเข้าด้วยกัน แสดงให้เห็นถึงความอัศจรรย์ของการหลอมรวมความใสและความขุ่น

นภา ปราณใสทะยาน

พสุธา ปราณขุ่นดำดิ่ง

เมื่อดาบนี้ได้ฟาดฟันลงไป ให้ความรู้สึกรุนแรงราวกับฟ้าดินพลิกผัน หยินหยางกลับตาลปัตร!

ในที่สุดสีหน้าของตงกัวเฟิงก็เปลี่ยนไป

เขาในฐานะนักดาบ มีหรือจะไม่รับรู้ถึงความน่ากลัวของดาบนี้?

แทบจะผสานพลังทั้งหมดของฟ้าดินไว้ในดาบนี้ ขุนเขาลำธารมากมาย สรรพสิ่งในโลกหล้า ต่างศิโรราบให้กับดาบนี้

และการต่อสู้กับมัน ก็เปรียบเสมือนต่อสู้กับฟ้าดิน ขุนเขาลำธาร และสรรพสิ่งในโลกใบนี้ ให้ความรู้สึกถูกฟ้าดินเนรเทศ ถูกปฐพีทอดทิ้ง

นี่มันน่าหวาดกลัวอย่างไม่ต้องสงสัย!

ทว่าตงกัวเฟิงหาได้ถอยไม่

นัยน์ตาเขาเด็ดเดี่ยวขึ้น หมุนเวียนพลังวิถีให้ถึงขีดสุด นอกจากไม่ถอยแล้วเขายังก้าวออกไปรับ

“ตัด!”

ราวกับดาบฆ่าใจรับรู้ถึงหัวใจวิถีสุดแกร่งที่ไม่มีสิ่งใดมาพังทลายได้ มันเปล่งบารมีออกไปอย่างเกรียงไกร พร้อมฟาดฟันออกไปอย่างรุนแรง

มองข้ามเรื่องความเป็นความตาย ไม่มีสิ่งใดต้องพะวง

ทุกคนทึ่งอย่างบอกไม่ถูก

หากถามใจตัวเอง ในเวลานี้ ผู้ใดเล่าจะทำได้อย่างตงกัวเฟิง บุกโจมตีโดยพร้อมสละชีวิต?

ตู้ม!!!

ฟ้าดินสั่นคลอน ตะวันจันทรามัวหมอง

ท่ามกลางพลังทำลายล้างที่เข้าปะทะ ร่างของตงกัวเฟิงกระเด็นออกไปอย่างแรงราวกับตั๊กแตนที่หมายเอาตัวเข้าขวางรถ

ผู้พร้อมสละชีวิตในการต่อสู้ ปราศจากความหวาดกลัว

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าการพร้อมตายจะพลิกสถานการณ์ได้!

เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังกล้าแกร่งขั้นสุด เป็นเพียงความพยายามที่สูญเปล่าเท่านั้น

ปึง!

เมื่อตงกัวเฟิงทรงตัวได้แล้ว สภาพของเขาผมเผ้ากระเซิง กระอักเป็นเลือดไม่หยุด

หน้าเขาซีดราวกระดาษ ผิวกายมีรอยร้าวคืบคลานมากมาย โลหิตหลั่งริน

พริบตาเดียวก็กลายเป็นมนุษย์เลือด

ไม่ว่าผู้ใดก็ดูออก แม้ว่าท้ายที่สุดตงกัวเฟิงหยุดดาบนี้ไว้ได้ แต่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส!

ส่งผลให้ผู้คนตะลึงและสติหลุดลอยอย่างอดไม่ได้

พลังวิถีดาบที่ซูอี้สำแดงเรียกได้ว่าช่วงชิงพลังแห่งโอกาสวาสนาทั้งปวง แกร่งกล้าเหนือจินตนาการ!

“นายน้อย!!!”

ส่วนบรรดาผู้แกร่งตระกูลตงกัวต่างก็อดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป ต่างร้องเสียงหลงด้วยหน้าตากังวล ร้อนใจกันถ้วนหน้า