ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4486 ในที่สุดคุณก็ออกเดทแล้วหรือ

เมื่อเห็นการแสดงออกที่อ้างว้างของ หลิว หม่านฉง ทันใดนั้น เย่เฉิน ก็เห็นใจผู้หญิงคนโตของครอบครัวที่ร่ำรวยอันดับต้น ๆ บนเกาะฮ่องกง แม้ว่า หลิว เจียหุย จะรวย แต่ หลิว หม่านฉง ก็ยังไม่สามารถมีวัยเด็กที่สมบูรณ์ได้ การทรยศของพ่อของเธอและการเสียชีวิตก่อนวัยอันควรของแม่ของเธอได้ทำลายวัยเด็กของเธอไปอย่างสิ้นเชิง ในเรื่องนี้ ประสบการณ์ของ เย่เฉิน และ หลิว หม่านฉง ค่อนข้างคล้ายกัน แม้ว่าพ่อแม่ของเขาจะมีความสัมพันธ์ที่ดี แต่หลังจากการจากไป วัยเด็กของ เย่เฉิน ก็แตกสลายไปอย่างสิ้นเชิง
หลังจากนั้น เย่เฉิน อาศัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเป็นเวลา 10 ปี แม้ว่าป้าหลี่จะดูแลเขา แต่ก็ยังเป็นสิบปีที่เจ็บปวดสำหรับ เย่เฉิน
เพราะในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา เขาต้องยอมรับความเป็นจริงว่าพ่อแม่ของเขาเสียชีวิตทุกวันในช่วง 5 ปีแรก และทุกๆ วันในช่วง 5 ปีข้างหน้า เขาต้องต่อสู้กับความโศกเศร้าที่คิดถึงพ่อแม่
และสิ่งที่ทำให้เย่เฉินหายเป็นปกติในอีก 20 ปีข้างหน้าและทำให้เขาสงบและไม่หลงทางคือคำสอนที่จริงใจและความทรงจำที่ดีที่พ่อแม่ของเขามอบให้เขาก่อนเขาจะอายุแปดขวบ
ลองคิดดู ความทรงจำดีๆ ของ หลิว หม่านฉง น่าจะมาจากตอนที่เธอยังเป็นเด็ก แม่ของเธอพาเธอมาที่นี่ทุกวัน และพยายามทุกวิถีทางที่จะเกลี้ยกล่อมให้เธอกิน ต่อมาคนที่รักเธอที่สุดจากไปแล้ว ดังนั้น เธอสามารถมาที่นี่เพื่อตามหาเงาของเธอเท่านั้น
ในเวลานี้ พ่อค้าริมถนนที่สวมผ้ากันเปื้อนข้างถนนกำลังทอด หนิวเหอ เมื่อเขาเห็น หลิว หม่านฉง เข้าใกล้ เขาก็ทักทายอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้ม: “คุณหม่านฉง คุณอยู่ที่นี่!”
หลิว หม่านฉง กลับมารู้สึกตัวและยิ้มอย่างรวดเร็วและพูดว่า “ลุงหนาน ทำไมฉันไม่เห็นคุณเปิดไฟล์เมื่อสองวันก่อน?”
คนขายของข้างทางดีใจมากจนพูดว่า “ลูกสะใภ้ของฉัน คลอดลูกเมื่อวานซืน เธอเป็นเด็กอ้วน และเธอหนักเจ็ดปอนด์แปดตำลึง!”
“ว้าว!” หลิว หม่านฉง พูดด้วยความประหลาดใจ: “ดีมาก! ครั้งต่อไปที่ฉันมา ฉันจะแพ็คซองสีแดงใบใหญ่ให้เจ้าตัวเล็กอย่างแน่นอน!”
คนขายรีบพูดว่า: “ไม่จำเป็นสำหรับคุณ หม่านฉง เราได้รับความโปรดปรานจากคุณทุกปี เราจะให้คุณใช้เงินมากขึ้นได้อย่างไร”
หลิว หม่านฉง ยิ้มและพูดว่า “ลุงหนาน ทำไมคุณไม่ทำเช่นนี้ ฉันจะบอกผู้จัดการ วาน ว่าคุณจะได้รับการยกเว้นค่าเช่าในช่วงครึ่งหลังของปีดังนั้นมันจึงเป็นเพียงซองจดหมายสีแดงสำหรับเด็กน้อย ผู้ชาย”
คนขายพูดด้วยความจริงใจว่า “มันทำงานได้ยังไง คุณหม่านฉง คุณไม่ได้ขึ้นค่าเช่ามาสิบปีแล้ว และคุณก็ดูแลเราเป็นอย่างดี ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ เราก็ไม่สามารถช่วยเหลือได้ ครอบครัวของเราที่นี่”
หลิว หม่านฉง หัวเราะและพูดว่า “ลุงหนาน ไม่ต้องสุภาพกับฉัน ฉันจะบอกผู้จัดการ วาน ในภายหลัง”
หลังจากนั้น เธอชี้ไปที่เย่เฉิน และพูดกับคนขายของข้างถนนว่า “ลุงหนาน ฉันจะพาเพื่อนไปทานอาหารข้างใน อย่าเพิ่งรบกวนฉันในตอนนี้”
คนขายพยักหน้าอย่างขอบคุณ จากนั้นมองไปที่เย่เฉินและถามด้วยรอยยิ้มว่า “คุณหม่านฉง ในที่สุดคุณก็ออกเดทแล้วหรือ”
“ไม่” หลิว หม่านฉง ส่ายหัวอย่างรวดเร็ว: “เพื่อนธรรมดา”
คนขายมองไปที่เย่เฉินด้วยสีหน้าที่ลึกซึ้งและพูดอย่างจริงจังว่า “ฉันอยู่ที่นี่มานานกว่า 20 ปีแล้ว และคุณเป็นเด็กผู้ชายคนแรกที่นางสาวหม่านฉงนำมาด้วย”
หลิว หม่านฉง กล่าวด้วยความตื่นตระหนก: “ลุง Nan เขาเป็นเพื่อนธรรมดาของฉันจริงๆ ดังนั้นอย่าวางระเบิดควันที่นี่”
หลังจากพูดเสร็จ เขาก็ทักทายเย่เฉินอย่างรวดเร็ว: “คุณเย่ ไปกันเถอะ”
เย่เฉินพยักหน้ากับพ่อค้า จากนั้นจึงเดินไปที่ส่วนลึกของถนนขายขนมกับหลิวหม่านฉง หลังจากออกจากบูธของลุงหนาน เย่เฉินก็ถามเธอด้วยความสงสัย: “คุณหม่านฉง ฉันได้ยินที่ลุงหนานพูดเมื่อกี้นี้ ดูเหมือนเธอจะเป็นเจ้าของบ้านที่นี่?”