ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4485 มีอะไรพิเศษสำหรับคุณที่นี่

หลิว หม่านฉง ถามว่า: “คุณเลยพาพวกเขามาที่นี่เพื่อจัดการกับพวกเขา?”
“ถูกต้อง” เย่เฉินพูดเบา ๆ : “คุณไม่จำเป็นต้องมองเจ้าของเพื่อตีสุนัข แต่คุณต้องเลือกสถานที่ที่เหมาะสม คุณไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ และสุนัขเหล่านี้จะกอดกัน และคุณไม่สามารถทำให้มันเห่าในย่านใจกลางเมืองได้”
เมื่อเห็นคำพูดของ เย่เฉิน ที่พูดน้อยไป หลิว หม่านฉง ก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “คุณเป็นปีศาจ!”
“ปีศาจ?” เย่เฉินขมวดคิ้วและพูดว่า “ข้า ปีศาจไม่เคยคิดที่จะบุกโจมตีเจ้า แต่ชายในท้ายรถนั้นไม่เพียงแต่ต้องการบุกโจมตีเจ้าเท่านั้น แต่ยังต้องการให้คนที่แข็งแกร่งเหล่านั้นบุกโจมตีเจ้าด้วย ใครกันที่ทำอย่างนั้น คิดว่าถูกหรือใครผิด”
ใบหน้าของ หลิว หม่านฉง เปลี่ยนเป็นสีแดงและขาว และหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดด้วยความโกรธว่า “ถ้าอย่างนั้น คุณใช้ความรุนแรงเพื่อควบคุมความรุนแรงไม่ได้!”
เย่เฉินยิ้มและพูดว่า “ฉันใช้ความรุนแรงเสร็จแล้ว คุณพูดอะไร ให้ฉันขอโทษพวกเขาด้วย”
หลิว หม่านฉง เห็นการล้อเล่นบนใบหน้าของ เย่เฉิน และรู้ว่าเขาไม่สามารถพูดกับเขาได้ ดังนั้นเขาจึงเพิกเฉยต่อเขาและขึ้นรถโดยตรง
เย่เฉินก็นั่งด้วยในเวลานี้ รัดเข็มขัดนิรภัยแล้วพูดว่า “คุณหม่านฉง คืนนี้คุณจะพาผมไปกินอะไร”
หลิว หม่านฉง พูดอย่างโกรธเคือง: “ถ้าคุณไม่กินคุณจะโกรธ!”
หลังจากพูด เธออดไม่ได้ที่จะมองเย่เฉินอย่างว่างเปล่า และเธอก็ยอมจำนนในใจแล้ว แต่เธอพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ: “ฉันจะพาคุณไปกินบะหมี่ป่าเถื่อนที่โด่งดังที่สุดในเกาะฮ่องกง มีพุงอยู่ข้างๆ แกงลูกชิ้นปลา ซื้อขนมกินด้วยกัน ถ้าไม่อิ่ม ก็สามารถกินปูรสเผ็ดจากที่พักพิงไต้ฝุ่นได้”
เย่เฉินเลิกคิ้วและยิ้ม: “ฟังดูน่าอร่อย ถ้าอย่างนั้นคุณหม่านฉงก็ทำงานหนักเพื่อสร้างความบันเทิง! อีกวันหนึ่งฉันจะเป็นแขกที่จินหลิง และฉันจะเลี้ยงเป็ดเลือดเป็ดและเป็ดน้ำเค็มให้คุณเอง!”
หลิว หม่านฉง เหลือบมองเขาและถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ!”
พูดเสร็จก็ขับรถออกจาก หงฮัวหลิง และกลับเข้าไปในเขตเมืองของเกาะฮ่องกง ในการเดินทางขากลับ ทั้งสองหยุดและไปเนื่องจากช่วงพีค และใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงเขตเมืองของเกาะฮ่องกง หลิว หม่านฉง ขับรถไปที่ถนนที่มีผู้คนพลุกพล่านและมีชีวิตชีวา หลังจากจอดรถ เขาถาม เย่เฉิน อย่างกังวลใจว่า “แล้ว จง จื่อเทา ล่ะ เขาจะไม่ตื่นใช่ไหม”
เย่เฉินยิ้มและกล่าวว่า “ไม่ต้องกังวล เขาไม่สามารถตื่นได้”
“ก็ดี” หลิวหม่านฉง ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและกล่าวว่า “ลงจากรถแล้วไปที่ร้านอาหารกันเถอะ”
เย่เฉินพยักหน้า ผลักประตูและลงจากรถ
หลิว หม่านฉง กดปุ่มล็อครถอย่างระมัดระวังหลายครั้ง และหลังจากยืนยันว่ารถถูกล็อคแล้ว เธอจึงพา เย่เฉิน ไปที่ถนนขนม
เย่เฉินมองไปที่ถนนขนมที่มีชีวิตชีวาและถามด้วยความสงสัย “คุณหม่านฉง คุณมาทานอาหารที่สถานที่แบบนี้บ่อยไหม?”
“ใช่” หลิว หม่านฉง พยักหน้าและพูดว่า “ฉันเคยมาที่นี่เพื่อกินบ่อยๆ สมัยเด็กๆ ก็ยังเหมือนเดิมจนถึงทุกวันนี้ อยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนมาก ฉันมักจะไปทานอาหารเย็นที่นี่ก่อนกลับบ้าน”
เย่เฉินถามอย่างอธิบายไม่ถูก “ครอบครัวของคุณรวยมาก ดังนั้นคุณไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยเมื่อทานอาหารที่นี่หรือ?”
หลิว หม่านฉง กล่าวว่า “ไม่ใช่ยุคของ จาง จื่อเฉียง อีกต่อไป กฎหมายและระเบียบของเกาะฮ่องกงดีกว่ามาก นอกจากนี้ ที่นี่ยังเป็นย่านใจกลางเมือง ฉันรู้จักพ่อค้าแม่ค้าริมถนนส่วนใหญ่ ใครจะมาลักพาตัวฉันในที่แบบนี้”
เย่เฉินพยักหน้า: “มันสมเหตุสมผลแล้ว”
เมื่อพูดเช่นนั้น เย่เฉินก็ถามเธอด้วยความสงสัย “คุณ ธิดาแห่งทองคำมักมาทานที่นี่ มีอะไรพิเศษสำหรับคุณที่นี่หรือไม่”
“ใช่” หลิวหม่านฉง พูดด้วยแววตาหวาดระแวง: “ตอนที่ฉันยังเด็ก แม่ของฉันมักจะพาฉันมาที่นี่เพื่อทานอาหาร เธอบอกว่าฉันเป็นคนกินจุกจิกเมื่อตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก และฉันก็เป็นคนกินจุกจิกอยู่ดี เหตุผลและความไม่ชอบมาพากล ฉันไม่ชอบกินของอร่อย ฉันแค่ชอบกินบะหมี่เกี๊ยวและขนมน้ำเกลือที่คนขายข้างทางขาย แม้ว่าคนใช้ที่บ้านจะทำแบบเดียวกันที่บ้าน แต่ฉันก็ยังไม่ชอบ กินมันซะ เธอจึงสัญญากับฉันเสมอว่า ตราบใดที่ฉันกินอาหารเช้าและอาหารกลางวันอย่างดี พาฉันมาที่นี่ในตอนเย็นเพื่อทานอาหารอร่อยๆ”
หลังจากพูดเสร็จ หลิว หม่านฉง ก็ถอนหายใจเบา ๆ และพึมพำด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย: “ตั้งแต่แม่ของฉันจากไป ฉันมากินที่นี่แทบทุกวัน ตั้งแต่ชั้นประถมศึกษา จนกระทั่งฉันเรียนจบจากโรงเรียนมัธยมหญิงและไปวิทยาลัย พ่อในตอนนั้น เขาอยากให้ฉันเรียนในมหาวิทยาลัยที่ดีกว่าในสหรัฐอเมริกา แต่ฉันเลือกอยู่บนเกาะฮ่องกงเพราะฉันทนไม่ได้ที่จะอยู่ที่นี่ คุณอาจจะไม่เชื่อ เมื่อโตขึ้นฉัน ออกจากเกาะฮ่องกงกับแม่เมื่อตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก หลังจากที่เธอจากไป ฉันแทบไม่เหลือที่นี่อีกเลย?”