ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4481 ฉันจะไปหาพวกเขา

ตราบใดที่เราร่วมมือกัน เราก็รวยได้ในชั่วข้ามคืน!
ในเวลานี้ ชายที่อยู่ข้างหน้าเขากระโดดและเตะตรงไปที่ใบหน้าของ เย่เฉิน!
ตามสมมติฐานของเขา การเตะครั้งนี้สามารถเตะ เย่เฉิน ลงกับพื้นได้อย่างแน่นอน ตราบใดที่พี่น้องที่เหลือสามารถเตะได้ทันเวลาและไม่ให้โอกาส เย่เฉิน ต่อสู้กลับ มันก็เพียงพอแล้วที่จะเอาชนะ เย่เฉิน เสียชีวิตครึ่งหนึ่ง ฉันเห็น เย่เฉิน ไม่ได้ถอยหรือซ่อน แต่ทันใดนั้นก็ยื่นมือออกมา และมือของเขาก็คว้าขาที่เขาบินข้ามไป!
ทันทีหลังจากนั้น เขารู้สึกว่าร่างกายของเขาหยุดนิ่งในอากาศทันที และความเฉื่อยของการวิ่งและกระโดดขึ้นดูเหมือนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอยในทันที ซึ่งขัดกับสามัญสำนึก!
ตอนที่เขาชะงักงันกลางอากาศและทั้งคนไม่รู้ว่าทำไม เย่เฉิน มองมาที่เขาและเยาะเย้ย: “สุนัขอยู่ที่ไหน ตายซะ!”
ท้ายที่สุด เย่เฉิน เหวี่ยงมือของเขาอย่างแรง และชายคนนั้นก็ถูก เย่เฉิน เหวี่ยงออกไปโดยตรงราวกับดาบครึ่งพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว!
คนอื่นๆ แค่อยากจะกระแทก เย่เฉิน ให้ล้มลงอย่างรวดเร็วและเตะพวกเขา ดังนั้นพวกเขาจึงพุ่งไปข้างหน้าและกำลังจะโจมตี ใครจะคิดว่าน้องชายที่บินออกไปเมื่อกี้จะเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นอาวุธในมือของ เย่เฉิน ฉันเห็นชายคนนั้นถูก เย่เฉิน ขว้างออกไปเป็นรูปครึ่งวงกลม และหันหลังให้กับกลุ่มคนที่รีบวิ่งไปด้านหลังของพวกเขาโดยตรง แรงมหาศาลทุบพวกเขาให้แตกเป็นเสี่ยงๆ และไม่มีโอกาสเลยที่พวกเขาจะยืนขึ้นและต่อต้าน และคนที่ถูกไล่ออกก็ยิ่งน่ากลัวขึ้นไปอีก ค่าของคนคนหนึ่งที่ถูกไล่ออกคือเขามีรอยร้าวหลายจุดตามร่างกายในทันที ด้านข้างที่ถูกโยนออกไป ซี่โครงของเขาเกือบจะหักแล้ว!
ในเวลานี้ ทั้ง หลิว หม่านฉง ที่อยู่เบื้องหลัง เย่เฉิน และ จงเส้า ตรงข้ามกับ เย่เฉิน ต่างก็ตกตะลึง ราวกับว่าทุกสิ่งที่อยู่ข้างหน้าพวกเขาเป็นภาพหลอน และพวกเขาแทบไม่เชื่อสายตาของพวกเขาเลย
จงเส้า ตกตะลึง ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีคนมากกว่าหนึ่งโหลที่จะชกกัน ไม่เพียงแต่พวกเขาไม่มีโอกาสชนะ แต่พวกเขายังยืนกรานรวมเป็นสองรอบ เย่เฉิน มองไปที่ จงเส้า ในเวลานี้ โบกมือให้เขาและพูดว่า “มาเถอะ อาจารย์จง มาคุยกันเถอะ”
จงเส้า หันกลับมาด้วยความตกใจและกำลังจะหนี แต่ทันทีที่เขาก้าวไปสองก้าว เขารู้สึกว่าคอของเขาถูกตึงและเท้าของเขาไม่สามารถเหยียบพื้นได้อีกต่อไป เมื่อหันศีรษะอีกครั้ง เขาตระหนักว่าเย่เฉินจับได้แล้ว คว้าปลอกคอไว้รอบคอแล้วยกตัวขึ้น
เขาพูดด้วยความตื่นตระหนกทันที: “พี่ใหญ่… ยกโทษให้ชีวิตของคุณพี่ใหญ่! เรามีเรื่องจะพูดและเรามีอะไรจะพูดพี่ใหญ่!”
“ยกโทษให้ชีวิตของคุณ?” เย่เฉินสูดลมหายใจอย่างเย็นชา ยกมือขึ้นและตบหน้าเขาอย่างแรง ทำให้ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยดวงดาวสีทอง และสูญเสียฟันกรามหลังไปหลายซี่ จงเส้า เวียนหัวหลังจากถูกทุบตี และเขาก็ร้องไห้ออกมาอย่างคลุมเครือว่า “คุณกล้าที่จะตีฉัน…คุณ…”
ก่อนที่เขาจะพูดจบ เย่เฉินก็ตบหน้าอีกครั้งด้วยหลังมือของเขา และถามอย่างเย็นชาว่า “ทำไมข้าถึงตีเจ้า?
จงเส้า โกรธมาก: “ฉันเป็นนายน้อยคนโตของตระกูลจง ฉันคือ”
“แตก!” เย่เฉินตบหน้าของเขาอีกครั้งและพูดอย่างเย็นชาว่า “นายน้อยคนโตของตระกูลจง ใช่ไหม ฉันตีนายน้อยคนโตของตระกูลจง!”
หลังจากตบไม่กี่ครั้ง ฟันของ จง เส้า ก็แทบจะหลุดออกมา
ทั้งศีรษะของเขาถูกทุบให้เป็นหัวหมูด้วย และตาของเขาบวมเป็นรอยกรีด เขาไม่เคยคิดฝันว่า เย่เฉิน โหดเหี้ยมและไม่ได้ใช้ตัวตนของเขาอย่างจริงจังเลย ความโกรธ ความคับข้องใจ ความไม่เต็มใจทำให้เขาร้องไห้ ในขณะที่พูดคำหยาบออกมา “คุณ…คุณรอ…พ่อของฉัน…และฉัน… ….พ่อทูนหัว…พวกเขาจะไม่… ไม่ปล่อยคุณไปแน่นอน!”
เย่เฉินพูดอย่างเย็นชา: “ไม่เป็นไร แม้ว่าพวกเขาจะไม่มาหาฉัน ฉันจะไปหาพวกเขา”
ท้ายที่สุด เย่เฉินมองมาที่เขา ยิ้มเล็กน้อยแล้วถามว่า “ยังไงก็ตาม ดูเหมือนว่าตอนนี้มีคนบ้าไปแล้ว เขากำลังจะทำสิ่งนี้และอีกไม่นาน นั่นคุณใช่หรือไม่”