ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4480 กล้าอวดดีต่อหน้าฉัน!

คำพูดสบายๆ ของ เย่เฉิน ทำให้ หลิว หม่านฉง กังวลอย่างมาก
จากมุมมองของเธอ เย่เฉิน เป็นศัตรูกับคนนับสิบๆ คนได้อย่างไร เมื่อมองแวบแรก คนเหล่านี้คือคนจาก หงเหมิน พวกเขาฆ่ากันโดยไม่กระพริบตา และชายที่แข็งแกร่งเหล่านี้เห็นว่า เย่เฉิน ยังคงยืนและแสร้งทำเป็นเข้มแข็งในเวลานี้ แต่ละคนมีใบหน้าที่น่าสะพรึงกลัว ในเวลานี้ จงเส้า พูดด้วยท่าทางดูถูก: “เด็กดี คุณนี่มันบ้าจริงๆ! คุณกำลังจะตาย ดังนั้นอย่าลืมแสร้งเป็นผู้หญิงต่อหน้าคุณ!”
เย่เฉิน ยิ้มและกล่าวว่า “ยังไม่รู้ว่าใครจะตาย แต่ทหารกุ้งและนายพลปูที่คุณพบนั้นไม่ดีเท่าสุนัขในสายตาของฉัน”
ชายผู้แข็งแกร่งนำโดยชายผู้แข็งแกร่งที่อยู่ตรงข้ามคำรามในทันที: “บัดซบ! เรามาจากหงเหมิน เจ้ากล้าดียังไงที่ไม่เคารพเรา!”
มาร์เวนเย่ พูดเบา ๆ : “อะไร? คุณยังไม่เชื่อว่าฉันไม่ได้ดีไปกว่าสุนัข?”
น้องชายที่อยู่ถัดจากชายฉกรรจ์ดุอย่างโกรธเคือง: “ให้ตายเถอะ! บราเดอร์วูจิ เป็นไม้แดงที่ใช้สองครั้งของ หงเหมิน คุณคุกเข่าลงและยอมรับความผิดพลาดของคุณ!”
เย่เฉิน ยิ้มอย่างเหยียดหยาม: “มันกลายเป็นไก่กระดูกดำ แต่จริงๆ แล้วมันไม่ได้ดีเท่าสุนัข”
บราเดอร์ วูจิ ดูเหมือนจะได้รับความอับอายอย่างมาก ชี้ไปที่ เย่เฉิน และคำรามอย่างบ้าคลั่ง “ฉันโคตรอยากจะฆ่าคุณ!”
ทันทีที่คำพูดหายไป เขาก็รีบวิ่งไปหา เย่เฉิน ทันที ต่อยที่สะพานจมูกของเย่เฉิน อย่างแรง เขาเป็นหนึ่งในไม้ดอกสีแดงสองดอกในตระกูลหงเหมิน ในความเห็นของเขา หมัดของเขาเพียงพอที่จะทำให้ เย่เฉิน ล้มลงกับพื้นและกระเซ็นเลือดไปที่จุดนั้น!
และตัวเขาเอง ไม่เพียงแต่สามารถใช้ความแข็งแกร่งของเขาเพื่อทำให้ เย่เฉิน จ่ายราคาเลือดสำหรับคำพูดนี้เท่านั้น แต่เขาจะชนะเครดิตแรกต่อหน้า จงเส้า เนื่องจากการยิงครั้งแรก
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปกลับกลายเป็น 180 องศาจากความคาดหวังของเขา!
ด้วยรอยยิ้มที่มุมปากของ เย่เฉิน เขามองมาที่เขาอย่างไม่ขยับเขยื้อน แต่เพียงแค่พูดว่า “ฉันมีกุ้งผิวหนังสองสามตัวสักตัวบนร่างกายของฉัน และกล้าที่จะอวดดีต่อหน้าฉัน!”
ทันทีที่คำพูดหมดลง กำปั้นของบราเดอร์วูจิก็มาถึงเช่นกัน
เย่เฉินซึ่งไม่ได้เคลื่อนไหวตลอดเวลา ทันใดนั้นก็ชกและชกหมัดของคู่ต่อสู้ หมัดนี้เร็วราวกับสายฟ้า และไม่มีใครในที่เกิดเหตุมองเห็นได้ชัดเจน ครู่ต่อมา ก็มีเสียงดัง แตกเป็นชุด ราวกับเสาไม้ไผ่ขาด และเสียงหอนคล้ายหมูที่เข่นฆ่าของชายคนนั้น!
แขนของเขาแตกเป็นเสี่ยงๆ ในเวลานี้!
และการแสดงออกของเขาบิดเบี้ยวอย่างมากเนื่องจากความเจ็บปวด ในทางกลับกัน เย่เฉินดูผ่อนคลายราวกับว่าการชกเมื่อกี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเลย เมื่อเห็นน้ำตาอันเจ็บปวดของบราเดอร์วูจิ ไหลลงมา เย่เฉิน ก็เยาะเย้ยไม่ได้: “นี่คือความแข็งแกร่งของไม้สีแดงสองดอก ถ้าคุณเป็นสุนัข คุณไม่สามารถกินขี้ร้อนได้!”
คราวนี้ผู้ชมทั้งหมดตกตะลึง ไม่มีใครคิดว่าพี่ชายที่แข็งแกร่งที่สุดของ วูจิ ถูกกำจัดโดยหมัดของคู่ต่อสู้ จงจื่อเส้าเดินถอยหลังไปสองก้าวด้วยความตกใจและตะโกนบอกคนอื่นๆ “รีบไปฆ่าเขาด้วยกันเถอะ! ฉันจะให้เงินคุณสิบล้าน!”
ภายใต้รางวัลต้องมีผู้กล้า แม้ว่าคนอื่นๆ จะตกตะลึงกับการแสดงของ เย่เฉิน ในตอนนี้ แต่พวกเขาก็รีบไปหา เย่เฉิน ทันทีเมื่อได้ยินว่า จงเส้า เสนอเงินรางวัล 10 ล้านหยวน
พวกเขารู้สึกว่าแม้ว่าเย่เฉินจะแข็งแกร่งมาก แต่เขาจะไม่สามารถเอาชนะคนมากกว่าสิบคนได้อย่างแน่นอน