ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4471 ปกป้องคุณและจะไม่ปล่อยให้คุณได้รับบาดเจ็บ!

เมื่อจู่ๆ ฉันก็ชนกับ หลิว หม่านฉง เขารู้สึกว่าพระเจ้ากำลังช่วยฉันอยู่ และนี่เป็นเพียงวิธีที่ดีในการโบกมือโดยไม่แสดงสัญญาณใดๆ
แต่อย่างไม่คาดคิด หลิว หม่านฉง ไม่ชื่นชมตัวเอง แม้จะพูดไม่กี่คำ เขาก็ขุดหลุมให้ตัวเอง ตอนนี้ขี่เสือได้ลำบากแล้ว ถ้าฉันไม่อยากเสียหน้า ฉันทำได้แค่บริจาคเงิน 10 ล้านดอลลาร์ฮ่องกงอย่างตรงไปตรงมา และตาม หลิว หม่านฉง จะต้องเป็นการบริจาคแบบไม่เปิดเผยตัวตน เมื่อเห็นท่าทางเขินอายของเขา หลิว หม่านฉง กล่าวอย่างเฉยเมยว่า “ไม่สำคัญว่านายน้อยจงจะกลับไปหรือไม่ แค่ทำเหมือนว่าฉันไม่ได้พูด”
ทันทีที่ จงเส้า ได้ยินสิ่งนี้ เขาก็โพล่งออกมาโดยไม่ลังเล: “ไม่! ไม่ใช่อย่างแน่นอน! ฉันจะกลับไปได้อย่างไร จงเส้า ไม่ใช่แค่ 10 ล้านดอลลาร์ฮ่องกงเหรอ ฉันจะโอนเงินทันที!”
หลังจากที่โทรศัพท์ได้รับการหยิบขึ้นมา หลิว หม่านฉง พยักหน้า: “งั้นก็ค่อยๆ หมุนตัวไป ฉันยังมีอย่างอื่นที่ต้องทำ ดังนั้นฉันไปก่อนนะ”
ขณะที่เธอพูดแบบนั้น เมื่อเห็นเย่เฉินปรากฏตัวช้า เธอหันกลับมาและเหลือบมองที่ท้ายรถ: “คุณเย่?”
เย่เฉินโผล่หัวออกมาในเวลานี้และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “โอ้ ฉันจะไม่รอช้าเลยพวกคุณสองคนเหรอ?
เมื่อรู้ว่า มาร์เวนเย่ กำลังล้อเลียนตัวเอง หลิว หม่านฉง ก็บ่นเล็กน้อย: “มาร์เวนเย่ คุณเป็นคู่หมั้นที่พ่อของฉันจัดให้ฉันหมายความว่าอย่างไรที่คุณซ่อนอยู่หลังรถในเวลานี้ คุณยังไม่ใช่ผู้ชาย?”
เมื่อเย่เฉินได้ยินสิ่งนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะแหกปากและยิ้ม เขาค่อนข้างชื่นชม หลิว หม่านฉง หนึ่งคือการชื่นชมว่าผู้หญิงคนนี้หันหัวเร็วแค่ไหน อย่างที่สองคือชื่นชมที่ผู้หญิงคนนี้ไม่มีความขุ่นเคืองในชั่วข้ามคืนและจะรายงานทันที ฉันแค่ล้อเลียนเธอ ไม่คิดว่าเธอจะหันกลับมาใช้ตัวเองเป็นโล่ อีกอย่าง เธอก็ทำร้ายตัวเองด้วย มันเป็นอะไรบางอย่างจริงๆ อย่างไรก็ตาม หลิว หม่านฉง ประเมิน มาร์เวนเย่ ต่ำเกินไป เธอไม่แค้นเคืองข้ามคืน เย่เฉินก็เช่นกัน
ดังนั้น เย่เฉินจึงพูดด้วยท่าทางอับอาย: “ฉันขอโทษ หม่านฉง มันเป็นความผิดของฉัน ถ้าฉันเจอคนสร้างปัญหาในอนาคต ฉันจะยืนต่อหน้าคุณโดยเร็วที่สุด”
หลิว หม่านฉง พยักหน้าด้วยความพึงพอใจและกล่าวว่า “ในอนาคต เมื่อคุณอยู่กับฉัน คุณต้องไม่เป็นผู้หญิงมาก คุณต้องแข็งแกร่งและเป็นลูกผู้ชายมากขึ้น! ไม่เช่นนั้น คุณจะให้ความรู้สึกปลอดภัยแก่ฉันได้อย่างไร”
“คุณพูดถูก” เย่เฉินพูดอย่างจริงจัง “ตัวละครก่อนหน้าของฉัน?เท่เกินไปจริงๆ”
หลิว หม่านฉง อดหัวเราะไม่ได้และพูดว่า “ดีที่คุณรู้!”
ในเวลานี้ เย่เฉินวางแขนข้างหนึ่งกล่องกระดาษแข็งไว้ใต้รักแร้ เดินไปหา หลิว หม่านฉง ใช้ประโยชน์จากความไม่พร้อมของเธอ เอื้อมมือออกไปและจับมืออีกข้างหนึ่งของเธอไว้แน่น ดวงตาและน้ำเสียงของเขามั่นคง : “หม่านฉง ได้โปรดเชื่อฉันเถอะ จากนี้ไป ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อปกป้องคุณและจะไม่ปล่อยให้คุณได้รับบาดเจ็บ!”