ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4467 ฉันสนับสนุนการตัดสินใจทั้งหมด

ดังนั้น ในเวลานี้ เขาไม่กล้าที่จะโต้เถียงกับ เย่เฉิน ในเรื่องนี้ต่อไป
ท้ายที่สุดเขายังวางแผนที่จะจับปลาตัวใหญ่ของ อิซู ชิปปิ้ง ดังนั้นเขาจึงพยายามอย่างดีที่สุดที่จะไม่ต่อต้าน เย่เฉิน ตราบใดที่ เย่เฉิน ไม่ได้ทำให้ชัดเจนว่าเขาหัวเราะเยาะตัวเองว่าเป็นเต่าผมสีเขียว แล้วเขาก็ต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนการแสดงออกอย่างรวดเร็วและพูดด้วยรอยยิ้ม: “เป็นเช่นนั้นคุณเย่ดูเหมือนว่าฉันเข้าใจคุณผิดและฉันจะลงโทษตัวเองเพื่อถ้วย!”
หลังจากพูดจบ เขาก็หยิบแก้วไวน์ขึ้นและดื่มสุราทั้งหมดในแก้วทันที เย่เฉินพยักหน้าด้วยรอยยิ้มและกล่าวว่า “ฉันไม่นึกเลยจริงๆ ว่าแค่ห่านย่างจะทำให้นายหลิวไม่มีความสุขนัก หากเป็นอย่างนั้น ก็อย่ากินห่านย่างตอนกลางคืน”
หลิว เจียหุย ไม่คาดคิดมาก่อนว่า เย่เฉิน จะอยู่ไม่ได้หากขาดคำว่า “ห่านย่าง” ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงกัดกระสุนและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ตกลง ฉันจะให้คนทำอาหารตะวันตกที่บ้านในคืนนี้!”
เย่เฉินโบกมือ มองไปที่ หลิว หม่านฉง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณหลิวจะพาผมเที่ยวรอบเกาะฮ่องกงตอนบ่ายนี้ไม่ใช่หรือ ถ้าสะดวก ตอนกลางคืนเราไปกินข้าวข้างนอกด้วยกันไหม?”
หลิว หม่านฉง ถูก เย่เฉิน ท่วมท้น เธอเชื่อมั่นอย่างแน่วแน่ว่า เย่เฉิน รู้คำพาดพิงหลังห่านย่าง ดังนั้นเขาจึงจงใจชักชวนให้เขายอมรับ แต่เขาไม่ได้คาดหวังว่าหลังจากเล่นอุบายกับพ่อของเขาแล้ว เขาก็สรุปเรื่องนี้ได้จริง ในช่วงเวลานี้เองที่ หลิว หม่านฉง รู้สึกว่าชายหนุ่มที่นามสกุล เย่ ต่อหน้าเขาไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างแน่นอน
กระทั่งเธอเริ่มสงสัยจุดประสงค์ของ เย่เฉิน ในการมาที่เกาะฮ่องกง
ถ้าเขามาคุยเรื่องความร่วมมือจริง ๆ ทำไมเขาถึงจับที่จับของพ่อแล้วแทงเขาซ้ำๆ? ชายคนนี้ดูเหมือนจะมีแผนที่จะทำให้พ่อของเขาไม่สบายใจ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เธอก็ต้องการสำรวจจุดประสงค์ที่แท้จริงของเย่เฉินด้วย ดังนั้นเธอจึงพูดอย่างร่าเริงว่า “ในเมื่อนายเย่อยากกินข้างนอกตอนกลางคืน ฉันจะพาคุณไปลองของว่างสไตล์ฮ่องกงแท้ๆ”
“ตกลง!” เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม “คำตัดสินแล้ว!”
ในที่สุด หลิว เจียหุย ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเขาเห็นการแสดงออกที่ยิ้มแย้มของ เย่เฉิน ในขณะนี้ อันที่จริงเขาไม่แน่ใจว่าเย่เฉินจงใจล้อเลียนตัวเองหรือไม่ แต่เขาลังเลที่จะลงลึกถึงจุดต่ำสุดของมันในตอนนี้ ตามแผนของเขา ปล่อยให้ เย่เฉิน และ หลิว หม่านฉง รู้จักกันในวันนี้แล้วให้ พวกเขาอยู่ตามลำพังบ้าง พา เย่เฉิน ไปที่บริษัทแล้วเริ่มคุยกับเขาเกี่ยวกับความร่วมมือ เขาคิดกับตัวเองว่า “ตราบใดที่สามารถเจรจาความร่วมมือได้ ไม่สำคัญว่านามสกุล เย่ จะเยาะเย้ยฉันหรือไม่”
“แต่ถ้าไม่สามารถเจรจาความร่วมมือได้ ฉันก็จะไม่ประสบกับความสูญเสียที่โง่เขลานี้อย่างแน่นอน เนื่องจากเขามาถึงเกาะฮ่องกงแล้ว ถ้าเขาต้องการออกจากที่นี่ เขาต้องจ่ายราคา!”
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็ยิ้มทันทีแล้วพูดว่า “คืนนี้คุณสองคนกินข้าวนอกบ้านคนเดียวได้ เราแก่แล้วและเราไม่ชินกับการกินข้าวนอกบ้าน ดังนั้นเราจะไม่อยู่กับคุณ”
ขณะที่เขาพูด เขามองไปที่ หลิว หม่านฉง และพูดว่า “หม่านฉง ให้อามินนำขบวนรถไปด้วยในตอนบ่าย ถ้ามีอะไรก็บอกเขาโดยตรง”
“ไม่จำเป็น” หลิว หม่านฉง ส่ายหัวแล้วพูดว่า “ฉันจะขับรถไปพร้อมกับคุณ เย่ อย่าให้อามินตามเรามา คนจำนวนมากไม่สบายเกินไป”
หลังจากนั้น เธอมองขึ้นไปที่ เย่เฉิน และถามว่า “คุณเย่ คุณคิดอย่างไร”
เย่เฉินรู้ว่า หลิว หม่านฉง ต้องการหาโอกาสที่จะค้นหาจุดต่ำสุดของเขาในที่ส่วนตัว ดังนั้นเขาจึงทำตามกระแสและพูดว่า “แน่นอน ฉันสนับสนุนการตัดสินใจทั้งหมดของ นางสาวหลิว อย่างแน่นหนา”